Kawalan Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

“Salamat.” Pakshet! Binabayaran ko siya para gawin ang mga bagay na ito… ang tulungan ako. Walang pangangailangan na pasalamatan siya na parang isang bata na nakakakuha ng regalo mula kay Santa. Sa katotohanan, mayroon pala. Puring-puring pasasalamatan ko ang madugong Satanas kung mag-aalok siyang tumulong.

Humawak sa kamay ko at sumandal sa braso ko. "Yeah! " "Thank you." "No! Ako dapat ang magpasalamat sayo. Dahil binigay mo sila sa akin." Sagot ko. Humaplos ang palad ko sa pisngi niya at dinampian ng halik sa noo. Masaya naming pinanood ang kambal na ayaw na yatang tigilan ang pagmamaneho.

Iniisip siguro nila na baliw ako dahil kinakausap ko ang sarili ko kanina. "Iyon ba ang paraan niya ng pasasalamat? Hindi ba tinuro sa kanya ng magulang niya o sa school ang salitang "thank you" o kaya "salamat". Mahirap ba bigkasin ang mga salitang iyon? Sobrang yabang niya!" inis na bulong ko.

“Inara, don’t be scared. I’m here. Hindi ka nila pwedeng saktan.” “T-Thank you…” mahina niyang bulong, paos ang boses, puno ng pasasalamat at kung ano mang hindi pa niya maintindihan. Napatingin si Kaizan at napangiti nang pilyo. “Hmm? ‘Thank you’ lang?” Nag-init ang mukha ni Inara at umiwas ng tingin. “Ano… P-Paano mo gustong pasalamatan kita?” Napangisi si Kaizan. “You decide.”

“Inurong ko ang kaso ni Nica, hindi sayo. Wala ka sa posisyon para magpasalamat.” Anong mahirap doon? Madali namang pasalamatan ka ni Nica. napakabait niya at gusto ka talagang maging kaibigan. Ikaw lang ang laging lumalayo. Papapuntahin ko siya dito para magpasalamat sayo–” “Wag na,” mabilis na putol ni Agatha. “Ang hindi niyo pagpapakita sa harap ko ang pinakamalaking pasalamat na maibibigay niyo. Salamat sa inyong lahat.”

Ang mukha ng asawa ay parang batang , "Paano mo gustong magpasalamat sa akin?" "Ako..." yun ang naisatinig ni Maureen at ang kanyang malambot na mga kamay ay umakyat sa leeg ni Zeus, umupo siya sa mga hita nito at hinalikan ang matangos na ilong nito, "Ganyan ang pasasalamat ko." Parang isang bata siya na nakikipag deal sa isang kalaro. Napatawa si Zeus sa kanyang ginawa, niyakap siya nito sa maliit niyang baywang at mahina ang boses, "Ang ganitong paraan ng pasasalamat ay hindi sapat..."

Ang takot sa hindi pa alam, sa kawalan na susukuban ako kapag wala na siya. Ngunit sa gitna ng takot, may ibang damdamin na lumitaw: pasasalamat. Pasasalamat para sa pribilehiyo ng pagkakaroon niya sa aking buhay, para sa pagmamahal na ibinuhos niya sa akin, para sa mga aral na itinuro niya sa akin. Pasasalamat para sa mga alaala na ibinahagi namin, ang tawanan na tinamasa namin, ang mga sandaling puno ng kagalakan na magpakailanman ay nasa aking puso.

Sabay-sabay silang nagpalakpakan. "Thank you everyone. I really appreciate y'all for remembering my birthday every year, you guys are an angel." pasasalamat n'ya sa lahat at kitang-kita ni Kaylee ang saya sa mga mata at ngiti ng lahat. "Oh kumain na tayo. Sabayan n'yo akong kumain lahat." aniya pa at tumango naman ang mga ito.

Marahil ay ito ang paraan nito ng pasasalamat sa kaniya. Napaisip siya tuloy kung yon lang ba kaya? Wala na bang iba? Hindi ba siya nito yayakapin at pupupugin ng halik? Ngunit bigla na lamang niyang ipinilig ang kanyang ulo at mabilis na pinagalitan ang sarili. Dapat siyang makuntento kung ano ang ginagawa nitong pagpapasalamat sa kaniya. Ilang sandali pa nga ay dahan-dahan siyang naglakad palapit rito ngunit nang ilang hakbang na lamang ang layo niya rito ay bigla na lamang itong lumingon sa kaniya.

"Wag ka na ngang mag reklamo d'yan. Pasalamat ka na lang at may matutulugan pa tayo." Hindi na ako nakasagot sa sinabi niyang 'yon. Tama naman siya, e. Pasalamat na lang ako at may matutulugan pa kami. Iisipin ko na lang na ang daming taong walang matutulugan sa mundo na humahangad ng malambot at kumportbleng matutulugan. Kaya dapat magpasalamat na lang ako dahil may matutulugan kami ngayon.