Kinds Of Obligation Novels & Stories

"Pero ikaw… ikaw lang ang meron ako at ako lang ang meron ka." Lumaki si Minna sa piling ng Lolo at Lola niya. Mabait naman sila sa kanya, pero iba pa rin talaga kapag magulang mismo ang nagpalaki sa'yo. May barrier kumbaga, Obligasyon ng magulang na palakihin ang anak. Pero ang mga lolo at lola? Hindi nila obligasyon 'yon.

inis nitong sabi na matalim nang nakatitig sa kanya. "Ano ka ba naman, hindi naman pagda-drama ang pagsasabi ko sa iyo. Sinasabi ko lang ang mismong hiling ng mga anak natin. Sana naiintindihan mo rin na may obligasyon ka sa kanila at hindi ka lang puro trabaho," inis na rin sabi ni Minnie.

“At ano ngayon? Isusugal mo ang taon ng paghihirap at plano ng pamilya natin para sa sarili mong gusto? May obligasyon kang gampanan.” “Obligasyon?” ani Alexander, unti-unti nang tumataas ang boses. “Paano naman ang pagmamahal? Kailan niyo ba ako tinanong kung ano ba talaga ang gusto ko? Hindi ako makikipagkasal sa taong hindi ko mahal!”

Does they even love me? Marahan akong napatawa at pinunasan ang mga luhang pumatak mula mga mata ko. “A responsibility,” mapait kong ulit habang umiiling. “Maybe that’s all I’ve ever been. Just... a responsibility. Maybe that’s the only reason people stay around me. Not because they care, not because they love me, but because they feel obligated. They use that word like it’s some noble thing, like taking care of me makes them a hero. Pero sa totoo lang? Ginagamit lang nila ‘yung card na ‘yan. ‘Responsibility.’ As if that’s enough. As if that’s love.” “Fuck,” bulong ko habang pinunasan ang mga luha. “God, Ly... nakakasawa. Nakakapagod maging obligasyon ng lahat. I don’t want to be someone’s d

May diin ang bawat salitang sunod nitong sinabi. "Obligasyon ko bilang ama ang tiyaking malusog ang anak natin. Responsibidad ko bilang lalaki na protektahan ang ina ng anak ko. Bagay na hindi mo pwedeng alisin sa akin kahit hanggang ngayon ay nagdududa ka pa rin sa intention ko at sa kakayahan ko kung magagawa kitang ipaglaban o hindi sa aking pamilya."

“Pero parang nakakalimutan mo ang mga obligasyon mo.” Napakurap si Kate. Bigla siyang napatingin dito. Anong obligasyon? Ano na naman ang pinagsasasabi nito?

aniya sa nanunuyong boses. "Eionn, hindi mo naman obligasyon na pag-aralin ako. . ." katwiran ko dahil iyon naman ang totoo. Obligasyon ng mga magulang ang pag-aralin ang kanilang mga anak. Ngunit may mga sitwasyong kagaya ng sa akin na kinakailangan ko ring tumayo sa sarili kong paa bilang panganay para mapunan ang obligasyong iyon. Hindi dahil sa pabaya ang mga magulang ko, kundi dahil gusto kong tumulong sa kanila. Obligasyon na hindi tamang ipasa sa ibang tao. . .

"Hindi nga kami uuwi hindi mo ba naiintindihan 'yun? P'wede bang huwag mo na lang kaming intindihin. Hindi mo naman kami obligasyon!" "Pag-uusapan na naman ba natin 'yan? Ang akala ko naiintindihan mo na ako, hindi pa pala." "Yun na nga eh' hindi ko talaga maiintindihan kung bakit kailangan obligahin mo pa ang sarili mo para protektahan ako o kami ng mga bata? 'May sarili ka na ring buhay at saka matagal ka nang nakabayad sa tulong na nagawa sa'yo ng Papang ko!

Obligasyon niya rin iyon sa nobya na kailangan niyang gampanan. Bagama’t madalas pa ring sumasagi si Andrea sa isip niya, pilit niya na lang itong iwinawaksi. Siya na rin ang nagsasabi, hindi pa niya tiyak ang kan’yang damdamin dito. Maaaring bunga lang iyon ng katuwaang umusbong sa kan’yang puso dahil sa pagkakaroon niya ng anak dito. Paminsan-minsan ay tinatawagan niya pa rin ito para kumustahin si Vince. Isang obligasyon din iyon na dapat niyang gampanan dahil responsibilidad niya ang anak niya rito.