Laban Lang Sa Buhay Quotes の小説・ストーリー

Nalulungkot siya sa mga nangyari sa buhay nito. "That's it! Sometimes, we think we can't believe these impossible things will happen, but they really do. In life, there's a gamble; either you win or lose. Basta ituloy mo pa rin ang buhay. We should remember that there will be a rainbow after the storm. The storm won't stay; there is a time for it to go." madamdaming mga pahayag ng kaibigan sa kanya. "Tama ka, at bilib na ako sayo. Hindi ko akalain na ganon ka pala katapang. Samantalang dati ay---"

Namitas lang si Alas ng Ilang pirasong mangga at ginawa naming pang himagas. " Ang simple ng buhay niyo" wika ko Naman habang nakangiti sakanila. " Masaya na po kami at kuntento sa mga bagay na meron kami ngayon" wika naman ni Butchok. " I wish we met you before para marealize namin na sobrang lucky namin sa buhay dapat maging happy and comfortable kami sa buhay namin" wika naman ni Jen. " Okay lang po yan Ma'am Jen, marami pang panahon upang mag Bago. Di man unlimited Ang buhay pero Ang pag babago laging unlimited Yan " wika naman ni Mak mak.

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

At sa huling eksena ng epilogue, habang naglalakad si Selena sa isang bagong runway para sa isang charity event, nakangiti siya habang sinasabi sa kanyang sarili: “Ito ang tunay na rampa ng buhay—ang maglakad hindi para sa sarili lamang, kundi para rin sa ibang nangangarap.” Tunay ngang kapag may pamilya kang naniniwala sa’yo, walang pangarap ang imposibleng abutin. TAPOS. -Taos pusong nagpapasalamat ako sa sumabaybay nitong kwento. Maraming salamat sa inyong suporta....

nakangusong sagot niya sa akin. "David, ganoon talaga ang buhay. Walang katiyakan o kasiguraduhan na kahit mayaman ka ngayon ay huwag kang kampante na habambuhay ka nang ganyan. Minsan, hindi mo alam na mawawala rin sa 'yo ang lahat. Ang sabi nga ng mga matatanda na ang buhay raw ng tao ay parang gulong na misan ay nasa taas, minsan naman ay nasa baba. Kaya huwag tayong magmamayabang o magsayang ng kung ano ang mayroon tayo dahil baka mawala rin ito sa atin. Saan na tayo pupulutin nito? 'Di ba sa wala? Sinasabi ko 'to sa 'yo hindi para paringgan ka, okay? Sinasabi ko 'to sa 'yo dahil ito dahil 'yon ang katotohanan ng buhay," paliwanag ko kay David na tinanguan naman kaagad ni ya.

Mahabang pagpapaliwanag nito sa akin habang nakatingin pa rin sa kisame. "Lalim Naman ng pinanghuhugutan mo Kuya, may problema ka ba?" Pagtatanong ko Dito sabay humarap sa kanya. "Wala Naman, and that's reality. Mayaman man tayo o mahirap enjoy ang buhay hangga't Buhay dahil ang buhay Hindi natin alam kung kilan tayo kukunin." dagdag ulit nito. May point si Kuya na kahit gaano karami ang pera o kayamanan mo iisa lang pinagbabagsakan ng tao ang KAMATAYAN.

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

"Ay? Naabala pa pala kita." "Hindi. Hindi naman. Maupo ka." Sinunod naman nito ang kanyang sinabi. "Bakit tila ang lungkot mo?" "As usual. Wala namang pinagbago. Kaya 'wag ka ng magtaka," pabiro niyang sagot. "Huwag mo kasing hayaang pagharian ng lungkot ang mundo mo. You'll never know the worth of life if lagi kang nakaka ganyan."

Sinasabihan ako ng masasakit na salita, minsan ay sinasaktan pa, at paulit-ulit na ipinapaalala na wala akong halaga at wala akong mapupuntahan sa buhay. "Eto ang tatandaan mo, hinding-hindi kayo magiging masaya sa buhay! Hindi kayo aasenso dahil isinumpa ko kayo!" eto yung palagi niyang sinasabi sa akin na nilalabas ko na lang sa kabilang tenga ko.

"Hindi mo naman kailangan kalimutan eh, tatandaan mong may dahilan lahat kaya tayo nabubuhay." "Ikaw ang dahilan kaya ako nabubuhay," pabiro kong saad rito. "Hindi lahat ng oras ako ang magiging dahilan gummy bear, kahit hindi na ako ang dahilan mabuhay ka pa rin," seryosong ani niya. "Bakit ba ang lalim mo lagi magsalita para kang matanda." "Kasi kailan natin maging positibo." "Magiging maganda ang buhay ko pag ikaw ang napangasawa ko." pilyo akong tumawa matapos ng sinabi kong iyon.