Lafayette Baguio Novels & Stories

Kahit walang partner si Marcus ay game naman ito na nakikipagbiruan sa amin kahit pa minsan nakikita ko na malalim ang iniisip niya. We went to some tourist spots here in Baguio like the Mansion, Mines View Park, Lourdes Grotto, and Igorot stone Garden. Panay ang selfie naming mga girls at ang mga boys naman ay medyo kj sa part na yun kaya hinayaan na lang namin. We also did horseback riding in Wright park and sumakay din kami sa boat sa Burnham Park. Hindi din namin pinalagpas ang pagpunta sa strawberry farm sa La Trinidad Benguet para ma experience ang strawberry picking. We enjoyed it habang ang mga boys ay panay ang kuha ng pictures sa amin.

Alexa's Pov Sinasabi ko na nga ba, eh. Hindi magandang idea ang pakana ni Ludwig sa Baguio. Nakakaloka! Pagkatapos pagkaguluhan sa social media ang litrato namin sa Baguio that he posted on his social media accounts, ay heto namang article involving me and Sydney.

Mayroong isang maliit na upuan na nasa gitna ng tuktok, at isang tanda na may nakasulat na “LUGAR NG PANGARAP.” “Tara, umupo tayo,” sabi ni Zeus, humihila sa aking kamay. Umupo kami sa upuan at tinitingnan ang tanawin. Tahimik lang ang paligid—ang tanging ingay na naririnig namin ay ang hangin na humahampas sa aming mukha. “Zeus, ito ay napakaganda,” sabi ko, hawak ang kanyang kamay. “Hindi ko malilimutan ang lahat ng nangyari dito sa Baguio. Ang mga alitaptap, ang Mines View Park, ang palengke—lahat ng ito ay espesyal para sa akin. Dahil kasama kita.”

Habang sa Rooftop ng Mansyon Sila ni Charles at Leah at mga tauhan na kasama ay Naghahanda sa Pag alis papuntang Baguio. Sa kabilang banda naman Si Stephanie ay nasa Clark Airport at naghahanda sumakay ng taxi pa Benguet. Tatlongpung minuto ng lumapag ang Chopper kung saan sumakay ang mag asawa sa pangyayari kung saan ang bus na pwede sakyan ng kanyang anak na kasama na landslide na gumuhong lupa.

Alam kong malamig sa Cordillera region kaya sinabi ko sa mga anak at asawa ko na magdala sila ng maraming jacket at sweater dahil hindi sila sanay sa malamig na klima dito hindi katulad sa Metro Manila na sobrang init kadalasan ng panahon. Mahigit anim na oras rin ang byinahe namin mula sa Metro Manila at nadaanan pa namin ang Tuba, Benguet na isa sa commercialize na lugar sa Benguet bukod sa Baguio na naging Independent City na ng Benguet. Pagkarating namin sa Baguio City ay napansin ko pa na maraming koreano at ibang foreigners sa paligid. Marahil siguro ay nag-aaral ang karamihan sa mga ito ng English Classes sa University of Baguio o sa mga International schools ng Baguio. Isa na siguro

“Not really. Kadarating ko lang noong tumawag ako sa 'yo.” Inunahan ko na pumasok sa kotse ang lalaki habang inilalagay niya ang bagahe ko sa likod ng sasakyan niya. May dala-dala akong tote bag kung saan ko nilagay lahat ng mga simpleng necessities na posibleng hanapin ng lalaki. “Saan ang uunahin mo?” “Baguio City.”

Magmulang matanto ito ay patakbong tumungo kaagad si Graciela sa unahang gilid ng barko para alamin kung tama nga ba ang nawari niya. Pumasok sa loob ng simbahan si Graciela, at sa pagpasok ay nakita niya kaagad sa harapan ang malaki at magarbong dambana na yari sa inukitang kamagong. Sa unang pagkakataon ay pumasok ako sa bahay aliwan. Pagpasok ko ay bumungad ang usok ng mga tabako mula sa mga bibig ng mga opisyal ng sibil na naroon.Napainom tuloy siya sa inilatag na baso ng tubig upang kahit papaano'y maibsan ang nadaramang kaba na may pinaghalong hiya.Nagkasundo sila tungkol sa kalawakan ng lupain at hinati ito sa dalawang bahagi, ang bayan ng Santa Lucia at ang comunidad ng Tribo Bagu

O para kay Adrian. Baka para sa aking sarili at sa mga bagay na di ko maipaglaban. The bus continued moving through the dark highway. Hours passed slowly. Unti-unting nagbago ang paligid sa labas ng bintana. The flat roads turned into winding mountain paths. The air felt colder, and a faint fog began to appear along the edges of the road. Baguio. The city I chose because it was far enough–far enough from Adrian, far enough from everything that could destroy him.

Isang mamahaling paper bag mula sa isang kilalang Italian leather shop sa BGC. Napatigil si Ryder sa paghinga. Ang paper bag na ito ay ang naihulog ni Lia sa foyer ng mansyon sa Antipolo noong gabing pinalayas niya ito. Noong mga sandaling iyon, ipinalagay ng mga kasambahay ang natirang paper bag sa loob ng kanyang travel bag bago siya lumipat sa BGC.

Rose Inihatid kami ni Mang Roberto patungong Francisco Bangoy International Airport at agad din naman siyang umalis matapos ibaba ang aming mga bagahe. Isang tote bag lang ang bitbit ko at isang luggage na pang-20 kilos lang na mismong si Ethan pa ang nagbigay sa akin. Ang binata naman ay may dalang leather bag na sakto lang sa laki para may mapaglagyan ng kaniyang wallet, cell phone at ilang mga cards. May dala rin naman siyang isang bagahe na sakto lang dahil nga sa hindi naman kami magtatagal sa Maynila.