Novel & Cerita Lament

Damn it. --- Fallen So Deep Written by: HeneralAlcalde

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."

Masyado silang mautak! I gritted my teeth but I tried my best to inhale a large amount of air and stay calm. Tipid akong ngumiti at humalukipkip. "About the song that I've heard awhile ago, I heard it will be one of the songs for the album. Kung babasehin ko sa narinig ko, napi-picture out ko ang theme ng album niyo. Am I right that it will be about—" "The feeling of being lost. The feeling of being left behind. The feeling of losing the person you love. Being broken that's beyond repair. Regrets, sadness, chances that were not given, pain, goodbyes, heartaches." Xyvier cut me off by completing my sentence.

Walang himig na paninisi kundi panghihinayang sa mga panahong dapat sana ay na-enjoy niyang kasama ang anak. “I’m sorry, maraming humahadlang sa isip ko Liam,” naiiyak na paliwanag ni Lara. “Ssshhh… it’s okay now, it’s okay.” Kinabukasan, nagkamalay na si Nate. Halatang nahihirapan ito sa sakit na nararamdaman, sanhi ng mga sugat na tinamo. Umiiyak ito sa sakit na nararamdaman. At kung ramdam ni Lara ang hirap, mas ramdam ngayon ni Liam ang dobleng sakit at hirap.

Bagamat galit siya dahil sa sinabi nito ay ayaw niyang masaktan ang damdamin nito dahil hindi niya maatim na masaktan ito ng dahil lang sa mga salitang ipinupukol niya rito. “Lian I’m sorry, pero hindi naman tama na pagsalitaan mo sila ng ganuon.” bumaba na ang kaniyang boses ng mga oras na iyon. Ayaw na niyang lumalim pa ang sama ng loob ni Lian. “Mamili ka Luther, sila o ako…”

"Palabasin niyo ako dito!" hinampas ko ng hinampas ang pinto. Wala nang lumalabas na luha sa mga mata ko. Pagod na ako at hindi pa rin maalis ang pait at galit sa puso ko. Paano nila nagawa ito sa sarili nilang anak? Grief does not lessen over time, it just gets more familiar. I learned to live with the constant dull ache and a sadness so profound that I cannot give it a name.

Umiiyak na litanya ni Kath kaya napangiti ako tsaka ito tiningnan “I-i'm fine k-kath, s-so don't c-cry. P-papangit ka nyan.” Hirap kong sabi tsaka inilipat ang tingin kay Kalem na nasa kabila kong gilid at tahimik na umiiyak. “K-kalem—”

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

Buong buhay ni Aliyah lahat ginawa niya para maging maayos ang buhay ng anak pero iyon lang ang maririnig niya, na isang impeyerno ang kanyang buhay sa kamay niya at sa loob ng kanyang pamamahay. "Kung alam ko lang na ito ang isusukli mo sa akin pagdating ng araw, sana hindi nalang kita kinuha sa nanay mo. Sana hinayaan ko na lang kayo mamatay dalawa sa gutom at hirap," lumagitgit ang ngipin na usal ni Limerence. "Kung hindi lang dahil sa koneksiyon na mayroon ka sa mga Lim na akala ko magsasalba sa akin at sa kompanyang pinaghirapan ko, hindi na sana kita dinala sa pamamahay ko at binigyan ng magandang buhay."

Siguro ay may pakialam pa nang kaunti si Lucien sa kanya. Kaya lang… hindi sapat. At ang damdamin ay palaging malupit kapag pinaghahambing mo nang magkatabi. Sa sandaling lumitaw si Lysandra, si Amara ang palaging naiiwan nang walang pag-aalinlangan. Sabi nila, ang pag-ibig ay dumarating nang walang dahilan at lumalalim nang walang babala. Pero ang disappointment?