Lament Novels & Stories

Past memories nila. Suddenly, Paula felt a pang of sorrow. Isang masakit na sakit ang bumalot sa kanyang puso. Hindi maipaliwanag na paghihirap na agad bumalot sa kanyang buong katawan. Hindi na siya makagalaw at hindi na rin makalakad. Napilitan siyang mapaupo habang yakap ang sarili. Ang malamig na kalye, ang basang simento ng kalsada sa bawat sulok, at ang babaeng naghihirap ay naging tanawin sa gilid ng kalsada. Her heavy breathing, like that of a wounded beast. Paula's hot tears continued to fall, until she wept uncontrollably, her heart now breaking into pieces. All traces of romance vanished; only Paula’s regret remained. Ito lang ang natira sa katawan niya.

Sinuportahan ng lola ko ang lahat ng business na sinubukan ng ama ko sa nakalipas na mga taon, pero walang nagtagumpay sa mga ito. Sa pagkamatay ko, mas lalong ayaw tumulong ng lola ko ngayon sa kanya. Ang 100 libong allowance ka buwan ay isa na lang pangarap. Dahil heartbroken siya para sa anak niya, ilang pagtatalo ang namagitan sa kanila ng nanay ko. Dito napagtanto ng nanay ko na ang tinatawag na walang kamatayang pag-ibig ay madalas na nasisira sa harap ng realidad.

she murmured, her words a gentle acknowledgment of the magnitude of the sorrow he had endured. Osiris nodded, his gaze momentarily distant as he traversed the labyrinthine corridors of memory. "Yes," he breathed, the single word a gateway to the labyrinth of emotions that surged within him. The specter of that moment was a haunting presence that refused to be confined to the past, its resonance a haunting melody that echoed within the chambers of his heart.

Ano bang tawag sa ganito? Confusion? Unresolved wounds? Trauma? Fear? Guilt? Hindi ko alam. At dahil hindi ko alam… si Liam ang nahihirapan. “We’re okay naman…” Pero hindi iyon assurance. Hindi iyon promise. Hindi iyon comfort. At naramdaman ko kasegunda pa lang na mali ang salitang yun. Nakita ko ang paglalim ng lungkot sa mata niya.

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."

Masyado silang mautak! I gritted my teeth but I tried my best to inhale a large amount of air and stay calm. Tipid akong ngumiti at humalukipkip. "About the song that I've heard awhile ago, I heard it will be one of the songs for the album. Kung babasehin ko sa narinig ko, napi-picture out ko ang theme ng album niyo. Am I right that it will be about—" "The feeling of being lost. The feeling of being left behind. The feeling of losing the person you love. Being broken that's beyond repair. Regrets, sadness, chances that were not given, pain, goodbyes, heartaches." Xyvier cut me off by completing my sentence.

Walang himig na paninisi kundi panghihinayang sa mga panahong dapat sana ay na-enjoy niyang kasama ang anak. “I’m sorry, maraming humahadlang sa isip ko Liam,” naiiyak na paliwanag ni Lara. “Ssshhh… it’s okay now, it’s okay.” Kinabukasan, nagkamalay na si Nate. Halatang nahihirapan ito sa sakit na nararamdaman, sanhi ng mga sugat na tinamo. Umiiyak ito sa sakit na nararamdaman. At kung ramdam ni Lara ang hirap, mas ramdam ngayon ni Liam ang dobleng sakit at hirap.

Bagamat galit siya dahil sa sinabi nito ay ayaw niyang masaktan ang damdamin nito dahil hindi niya maatim na masaktan ito ng dahil lang sa mga salitang ipinupukol niya rito. “Lian I’m sorry, pero hindi naman tama na pagsalitaan mo sila ng ganuon.” bumaba na ang kaniyang boses ng mga oras na iyon. Ayaw na niyang lumalim pa ang sama ng loob ni Lian. “Mamili ka Luther, sila o ako…”

"Palabasin niyo ako dito!" hinampas ko ng hinampas ang pinto. Wala nang lumalabas na luha sa mga mata ko. Pagod na ako at hindi pa rin maalis ang pait at galit sa puso ko. Paano nila nagawa ito sa sarili nilang anak? Grief does not lessen over time, it just gets more familiar. I learned to live with the constant dull ache and a sadness so profound that I cannot give it a name.

Umiiyak na litanya ni Kath kaya napangiti ako tsaka ito tiningnan “I-i'm fine k-kath, s-so don't c-cry. P-papangit ka nyan.” Hirap kong sabi tsaka inilipat ang tingin kay Kalem na nasa kabila kong gilid at tahimik na umiiyak. “K-kalem—”