Laments In Tagalog Novels & Stories

Talagang kitang kita ko ang gulat at pagkalito sa mukha nito "Kasalanan niya kung bakit maagang nawala si Liam kaya dapat lang na lumuhod siya sa harap ng walang buhay nitong katawan bilang tanda ng pagsisisi." seryosong wika ko. Sininyasan ko ang mga tao kong kasama na bantayan nila ng maigi si Rebecca.

He never think that the anger of his old bestfriend will gone this far. "AMA, I know now I'm not worthy of asking your help pero please iligtas mo sana ang mag-ina. I know it's not my fault, but I feel guilty about it. Save them, please God. Amen." Taimtim na panalangin ng binata, saka muling isinandal ang katawan sa dingding kung saan siya nakagapos.

dagdag pa ni Lino na nagpatahimik na sa ‘kin. Lino sounds sad and hurting pero bakit? Ang bigat na rin ng buong pagkatao ko. Dahil ba 'to kay Liwan o sa ‘kin bilang Lemon? Kung sino man ang nakalimutan ko, sana ay maalala ko na siya. Kasi dahil sa pagkawala niya sa alaala ko, parang naging kulang ang pagkatao ko ngayon. Parang kung ano ako ngayon ay dahil din sa kanya. To be continued...

All the tears, all the pain, all the sacrifices. Siniko ako sa tagiliran ng best man kong si Dwayne. “Alagaan mo 'yan, mapapatay ka ni Lumina kapag sinaktan mo pa ulit ang kaibigan niya. Hindi pa humuhupa galit niya sa 'yo.” Umiling ako habang nagpupunas ng luha. “Never again. Kahit sa kama ay dadahan-dahanin ko para ungol lang ang marinig ko at hindi iyak.”

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

--- --- --- --- Napaluha ako. --- --- --- --- Dahil tama siya. --- --- --- --- Galit ako. --- --- --- --- Pero mas nangingibabaw ang sakit. --- --- --- --- "Anak..." --- --- --- --- "Patawad." --- --- --- --- Tahimik ang lahat. --- --- --- --- --- "Pero may isang bagay kang dapat malaman." --- --- --- --- "Ang pagkawala ko..." --- --- --- --- "Ang pagkawala ni Amara..."

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

Pakiramdam ko ay naranasan ko din lahat ng napagdaanan niya kahit hindi naman. "Wala pong masamang umiyak, hindi ka naman po matatawag na mahina dahil lang umiiyak ka. Ang totoo pong mahihinang tao ay 'yong mga nagpapanggap na matibay, nagpapanggap na hindi nasasaktan. Parte naman po 'yan ng buhay, kasi ang bawat luha po na inilalabas niyo ay may kapalit na ginhawa at kasiyahan."

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. Limang segundo ang tinagal ng pagkakalapat ng aming mga labi. Suot pa rin nya ang ngisi sa labi nang ilayo nya ng kaunti ang mukha sa akin. Nakagat ko na lang ang labi ko pagkatapos. "That's how you say goodbye to your husband."

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.