Laments In Tagalog の小説・ストーリー

nagbabalang litaniya ni Carl sa nakatatandang kapatid. Nginisian lamang siya nito at tumango, tuluyan na nitong inakbayan ang katabing si Dhalia. Malungkot niya lamang tintigan ito. Parang siyang pinapatay sa paglipas ng sandali. "I'm sorry Dhalia..." mga huling katagang tinuran ni Carl. Nag-umpisa nang maglakad paalis ito, masakit man sa loob niya ang gagawin. Ngunit iyon ang inaakala ni Carl na makakabuti kay Dhalia.

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Past memories nila. Suddenly, Paula felt a pang of sorrow. Isang masakit na sakit ang bumalot sa kanyang puso. Hindi maipaliwanag na paghihirap na agad bumalot sa kanyang buong katawan. Hindi na siya makagalaw at hindi na rin makalakad. Napilitan siyang mapaupo habang yakap ang sarili. Ang malamig na kalye, ang basang simento ng kalsada sa bawat sulok, at ang babaeng naghihirap ay naging tanawin sa gilid ng kalsada. Her heavy breathing, like that of a wounded beast. Paula's hot tears continued to fall, until she wept uncontrollably, her heart now breaking into pieces. All traces of romance vanished; only Paula’s regret remained. Ito lang ang natira sa katawan niya.

"Too bad, pabor 'ata sa akin ang lahat." @Bwi_laber

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

sabay tulo ng masaganang luha sa aking mga mata "h-hindi ko na alam ang gagawin ko p-please bumalik ka na im s-sorry sa ginawa ko h-hanapin mo na ko p-please..bago mahuli ang lahat ..p-please i-i need you now j-osh..i-ikaw na lang pag asa ko"iyak lang ako ng iyak habang parang baliw na sinasabi ang mga kataga na yun ...hindi ko na rin namalayan na nakatulog na ko sa sobrang pagod sa pag iyak... hindi ko na din namalayan ang pagdating ng taong ayaw ko muna pang makita dahil sa abnormal na nararamdaman ko na walang iba kundi si lance...

Unti-unti ko ding naramdaman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. “I-Im so sorry...” ani niya. “Sorry kasi hindi kita nasundan kagabi nang makita kita. Nung time kasi na ‘yun ay magsisimula na ang program at hindi ako pwedeng umalis dun dahil naka-connect sa cellphone ko ang ipa-flash sa screen. Sorry kasi hindi kita nasipot. Nawala sa isip ko eh. Dahil sa hindi kita naka-date? Sorry, umiyak ang pinsan ko nung mga oras na ‘yun kasi wala siyang ka-date kaya wala akong nagawa kundi ang samahan siya. Sorry, cass. Hindi ko alam.” Pagpapaliwanang niya.

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]