Laments In Tagalog Novels & Stories

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Late nang umuwi pero nagawa pa rin umiskor. ******** ***** *** *** ** Kanina pa si Elena nakatitig sa harap ng salamin. Hindi niya mapigilan ang makaramdam ng lungkot habang pinagmamasdan niya ang sarili niyang reflection sa salamin. Malungkot siya and the same time, sobrang dismayado niya. Paano ba naman kasi…ang pangit na pala niya

May dala itong ilan pang pirasong mangga, kutsilyo at asin. Dahil abala pa sa pagpupunas ng luha, 'di niya nakuhang magsungit agad. "Ang mga taong pinapaiyak ka lang, walang kwenta," sabi nito. "Akala mo naman kilala mo," sagot niyang nakatitig sa manggang hawak.

nagbabalang litaniya ni Carl sa nakatatandang kapatid. Nginisian lamang siya nito at tumango, tuluyan na nitong inakbayan ang katabing si Dhalia. Malungkot niya lamang tintigan ito. Parang siyang pinapatay sa paglipas ng sandali. "I'm sorry Dhalia..." mga huling katagang tinuran ni Carl. Nag-umpisa nang maglakad paalis ito, masakit man sa loob niya ang gagawin. Ngunit iyon ang inaakala ni Carl na makakabuti kay Dhalia.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

sabay tulo ng masaganang luha sa aking mga mata "h-hindi ko na alam ang gagawin ko p-please bumalik ka na im s-sorry sa ginawa ko h-hanapin mo na ko p-please..bago mahuli ang lahat ..p-please i-i need you now j-osh..i-ikaw na lang pag asa ko"iyak lang ako ng iyak habang parang baliw na sinasabi ang mga kataga na yun ...hindi ko na rin namalayan na nakatulog na ko sa sobrang pagod sa pag iyak... hindi ko na din namalayan ang pagdating ng taong ayaw ko muna pang makita dahil sa abnormal na nararamdaman ko na walang iba kundi si lance...

Tangina. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko dahil sa naiisip ko. Bwisit na ‘yan. Dapat talaga ay hindi na lamang ako nag-abala pang pumunta don. Dapat ay kanina pa akong umalis at umuwi na. Dapat ay hindi ko na siya hinintay pa. Nakakainis, sobra. Bwisit siya. Bwisit!

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]