Laments In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Tila ba ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng ganoong bagay, at halatang nag-aalangan ang kaniyang mga kamay na tanggapin iyon. Napairap ako sa kawalan at nagpakawala ng isang sarkastikong singhal. "Duh? Huwag ka ngang magpainosente diyan, Yaya. Akala mo ba hindi ko alam na nagpapatira ka rin naman sa driver natin sa likod ng quarters?"

i added with sobs. Napaluhod ako at patuloy na hinihimas ang lapida ng aking anak. I drowned myself in this sorrow, sadness and pain until the pain turn numb. I drowned myself in my tears until they completely drained. Gustohin ko magpakatatag pero saan ako huhugot ng lakas? Bakit sa kabila nangyayari sa buhay ko bakit nanatiling nakatayo pa rin ako sa mundong ito.

“Ang hirap mo naman kausap! Yugyugan na lang, hindi mo pa alam, yugyugan in English is make love. Pero dahil nga lasing ako that time at hindi ko maalala ang nangyari, e hindi make love yon, raped yon!” Hindi makapaniwalang tumingin si Lemuel sa dalaga na ngayon ay nakasimangot na. Hindi niya alam ang isasagot o sasabihin dahil hindi niya inaasahan na siya pala ang tinutukoy ng dalaga na nyebeng mapusok. Napalunok pa ito ng sariling laway.

Nagulat naman ako at nanlumo ang aking mga mata sa aking narinig na balita patungkol sa kaniyang Ama. "I'm sorry to hear that," malungkot na pagkasabi ko sabay huminga nang malalim. "Ngayon ay napaliwanag ko na sa'yo kung anong dahilan ng pag-alis ko." maikling sabi niya sabay huminga nang malalim. "I'm sorry. Condolence by the way," pakiramay ko pa sa kanya habang malungkot na tiningnan siya sa kaniyang katayuan.

All the tears, all the pain, all the sacrifices. Siniko ako sa tagiliran ng best man kong si Dwayne. “Alagaan mo 'yan, mapapatay ka ni Lumina kapag sinaktan mo pa ulit ang kaibigan niya. Hindi pa humuhupa galit niya sa 'yo.” Umiling ako habang nagpupunas ng luha. “Never again. Kahit sa kama ay dadahan-dahanin ko para ungol lang ang marinig ko at hindi iyak.”

Muli akong uminom ng alak bago ako umiling -iling bilang sagot ko. "As long as I can, ayokong muling mapalapit sa kaniya," mahinang wika ko dahil nararamdaman ko na ngayon ang pamumuo ng luha ko. Shit! Ayokong umiyak pero nandito talaga 'yung kirot sa puso ko.

sungit kung saad dito "sungit naman nito.saad nito sabay alis "bakit ko naman kase ibibigay number ko e muka naman babaero, ang pait ng lasa diko kaya, san ngaba ulit yung cr. "pag harap ko isang lalaki ang bumangga saken at natapon ko ang kapit kung wine sa damit nito. "sorry, sorry hindi ko sinasadya pupunasan konalang (saad ko habang pinupunasan ito gamit ang tissue)

sabi ng nasa kabilang linya, "sorry. Hindi mo kasalanan. Hindi lang maganda ang pakiramdam ko kanina…am I making excuses? I'm just sorry." 'Hindi mo kasalanan.' Napakurap si Luke ng ilang beses. Alam na alam nito kung ano ang dapat sabihin upang makapanakit. Alam na alam din nito kung ano dapat ang sasabihin upang magpagaan ng loob. Gumaan ang kaniyang pakiramdam dahil sa paghingi nito ng tawad. Napangiti si Luke. 'Marunong din pala siyang mag-sorry.'

Pati ang luha ay mas lalong lumabas nang mabilis, hindi niya mapigilan ang sarili na mapatawa sa mga naiisip niya. Baliw na siguro siya, Baliw na dahil sa nangyayari sa kaniya. Masyado siyang madrama at hindi man lamang iniisip na lalake siya. "Ah!shit! Why I'm crying? Dapat masanay ka na Rei, ganyan naman ang ginagawa ng iba, hindi ba? Tumigil ka na, masaya na siya, magiging masaya na siya na wala ka. Ayusin mo ang buhay mo, isipin mo ang pinangako mo sa magulang mo."