Laments In Tagalog Novels & Stories

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Utal na tanong ko; hirap pa din sa pagsasalita, ramdam ang kirot sa pagitan nang aking panga. " Naaksidente ka, hija. At napakatapang mo, nagawa mong laban ang kamatayan" ngiti pang Sabi nito na hindi tinatanggap nang isip ko. Naguguluhan ako sa mga sinasabi nito. " Natural lamang na maguluhan ka sa mga sinasabi ko, dalawang buwan ka ding nawalan ng malay." " N-nasaan po b-ba ako? A-anong nangy-yari sa a-akin? B-bakit ako n-nandito? A-anong aksidente?" Naguguluhang tanong ko.

“Bakit ang hirap-hirap maging masaya? Bakit pati ikaw? Gising kana asawa ko, please… miss na miss na kita eh. I'm sorry sa lahat ng pagkukulang ko, sa lahat ng pananakit ko sa'yo. Gumising ka na…” Hindi ko na alam kung ilang minuto na akong humahagulgol. Mahapdi na ang mata kp at ramdam ko na ang pamamaga pero ayaw huminto ng luha ko habang nananatiling nakayakap sa kaniya. I sob more as I utter my words that should be the last… “Mahal na mahal kita Liam. I'm sorry—” “I love you too, baby…” Napahinto ako sa pagsasalita sa gulat. Napakurap-kurap ako at dahan-dahan umangat ang ulo.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

sagot nito “May tama ka! Si Vernice nga lang pala ang pinagsasabihan noon ng mga kanyang lakad. Malabo na ipaalam niya sa atin. Suntok na yon sa buwan dahil si Vernice lang ata ang pinagkakatiwalaan niya sa ating lahat. Sayang nga lang yung ganda ni Vernice. Hindi napapansin ni Sir Raffy."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Is he serious? "Lanche..." hindi makapaniwalang sambit ko. Bahagya siyang lumapit sa akin at tinignan ako sa mata. Kinuha niya ang mga kamay ko. "Im so sorry. Nagkulang ako bilang asawa mo. Im sorry kung nasasaktan kita–" "Lanche, n-no! You dont need to apologize. I understand everything," naiiyak na sambit ko. "But I hurt you, and Im still hurt you–"

Talagang kitang kita ko ang gulat at pagkalito sa mukha nito "Kasalanan niya kung bakit maagang nawala si Liam kaya dapat lang na lumuhod siya sa harap ng walang buhay nitong katawan bilang tanda ng pagsisisi." seryosong wika ko. Sininyasan ko ang mga tao kong kasama na bantayan nila ng maigi si Rebecca.

He never think that the anger of his old bestfriend will gone this far. "AMA, I know now I'm not worthy of asking your help pero please iligtas mo sana ang mag-ina. I know it's not my fault, but I feel guilty about it. Save them, please God. Amen." Taimtim na panalangin ng binata, saka muling isinandal ang katawan sa dingding kung saan siya nakagapos.

Pakiramdam ko ay naranasan ko din lahat ng napagdaanan niya kahit hindi naman. "Wala pong masamang umiyak, hindi ka naman po matatawag na mahina dahil lang umiiyak ka. Ang totoo pong mahihinang tao ay 'yong mga nagpapanggap na matibay, nagpapanggap na hindi nasasaktan. Parte naman po 'yan ng buhay, kasi ang bawat luha po na inilalabas niyo ay may kapalit na ginhawa at kasiyahan."