Novelas y relatos de Langit Ka Lupa Ako

wala na akong pakealam sa nangyayare sa kapaligiran dahil panaginip lang lahat ng ito. Naubos ko na ulit ang bote ng alak at napahiga ako sa sahig, nakita kong wala nang mga bituin sa langit, kanina mayroon ngayon wala, loko-loko talaga itong mga bituin sa kalangitan nu? Sabi ko na nga ba panaginip lang ito. Alam ko naman anjan si Kuya, nasa totoong buhay siya, alam kong kayakap niya ako ngayon.

Kabanata 20: 'Sleep Less' I can only say one thing! Wtf! I didn't even think of that! It turned out to be his house. I never really thought of that! I totally forgot about it! they really literally disappeared from my mind. Bakit ba bigla ko na lang nakakalimutan, o baka sadyang inaasahan ng utak ko na akin na itong bahya na kaya naman kahit ang bagay na iyon ay tuluyan ng nawala sa isip ko.

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

Nagtama ang mata namin, hindi ako makasagot, parang nalunok ko ang sarili kong dila kaya huminga na lang ako ng malalim. “Answer me.” He demanded kaya napapikit ako at huminga ng malalim, “What’s the point when you can’t remember?” Napatitig siya sa mismong mata ko, ang distansya namin ay isang metro pero parang sasabog ang puso ko sa tensyon sa pagitan naming dalawa, “I just don’t want it to be complicated. If you can’t remember then let it be, I don’t want to expect too much that you’ll want me after you forget me.”

Akala ko tapos na! Akala ko nakalimutan ko na! Sumimsim ulit ako ng wine upang tanggalin ang nagbabara kong lalamunan. Nanatili ang mata ko sa bituin habang nakangiti ng malungkot. Alam kong kumikislap ang mata ko, hindi dahil sa bituin, kundi dahil sa nangingilid kong luha.

Teka. Baka tigog na ko? Kaya parang ang gaan ng felling ko. Baka di mall to baka nasa langit na ko! Di naman pwedeng imperyo kasi wala naman akong nakikitang apoy. Grabe lang ganda pala ng heaven ano? Parang mall lang, Nilabas ko ang gitara ko sa lalagyan at nag hanap ng magandang pwesto.

Tangina, ganito na ba talaga kagustong mahalikan? Hindi, hindi, Mandy. Wala lang ‘yan, isa lang iyon sa mga kahibangan na nangyayari sa buhay mo na dapat ay kalimutan mo na. Wala iyong ibang ibig sabihin. Wala. I let out a heavy sigh and fan myself with my hands even though once again the aircon was on. Bakit ba palagi na lang akong pinagpapawisan lately? Hindi ko na iyon inisip; pinilit kong kalimutan kung anuman ang nangyari. Pero noong gabi ring iyon, hindi na nagpakita sa akin si Lucas.

Isang malakas na hikbi ang kumawala sa lalamunan ko, kasunod ang sunod-sunod na paghagulgol na animo'y nanggagaling sa pinaka-ilalim ng bituka ko. "Lando... hindi niya ako kilala," hagulgol ko, habang humigpit lalo ang pagkakahawak ko sa kahon ng singsing. "Literal na kinalimutan na niya ako! Ang sakit-sakit, Lando! Bakit? Bakit bigla niya akong nakalimutan?” Tuloy-tuloy lang ako sa paghagulgol. Halos kapusin na ako ng hangin sa sobrang lala ng paghagulgol ko.

MARGA Kinaumagahan nagising na lang ako na wala na siya sa tabi ko. Napakunot ang noo ko bigla at napa isip na, hindi kaya panaginip lang lahat ng nangyari kagabi? Kaso imposible may nangyari pa sa aming dalawa at alam ko na totoo yon. Babangon na sana ako kaso nakaramdam na naman ako ng hilo kaya nahiga na lang ulit ako at natulog..

paumanhin ko at naglakad palayo. Para naman akong pinagbagsakan ng langit at lupa habang balik kayla Mom. Naiinis ako dahil panigurado akong siya ang nakita ko. But I guess it was just an illusion―none of what I see is real. 'Fuck hiraya! Where are you? '