Novel & Cerita Langit Ka Lupa Ako

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

Akala ko tapos na! Akala ko nakalimutan ko na! Sumimsim ulit ako ng wine upang tanggalin ang nagbabara kong lalamunan. Nanatili ang mata ko sa bituin habang nakangiti ng malungkot. Alam kong kumikislap ang mata ko, hindi dahil sa bituin, kundi dahil sa nangingilid kong luha.

Pinamagataan niya itong: "Paano ka Kalimutan." Araw - araw dumadaan, tumatakbo sa isipan, Larawan mo lang, ang nakaguhit. Aking mundo'y gumuho na, pangarap ay biglang nawala, Paano nga ba, paano nga ba? Ligaya ko ay tanging ikaw sana, Subalit nabalot ito ng dusa, At hindi ko na talaga inakala, Na ikaw ay lilisan pa! Ang limutin ka, ay di ko magawa,

Lalo nat araw araw mong naalala ang mapait mong nakaraan. Hindi madali sa akin ang lahat. Hindi madaling bumangon ng mag isa. Hindi madaling kalimutan ang lahat. Ang hirap hirap. Napaka hirap. Masakit parin. Masakit na masakit at kailan man ay hindi ko makakalimutan un. It's hard to forget.

I don't fucking care dahil ubos na ubos na ko. "After Mama and Papa died, and on the same day you went missing, akala ko kung ano nang nangyari sayo! I thought kinidnap ka or worst inisip ko na patay ka na! I didn't give up! Hinanap pa rin kita pero anong magagawa ng isang sampong taong gulangna tulad ko? Wala, Kuya! Wala! Matatanggap ko pa kung nagkaamnesia ka pero Kuya, buhay ka e. Buhay na buhay ka at kilala mo ko."

Sadyang kapag mahal mo na nga ang isang tao ay hindi mo ito basta basta makakalimutan na lang ng ganun ganun na lang. Bakit nga ba nakalimutan ko na halos tatlong buwan pa nga lang pala na nag break sila. Bakit nakalimutan ko na baka maging rebound lang ako at pag bumalik yung isa ay itsa pwera na ako kaagad. Bakit nakalimutan ko ang bagay na yun?

Teka. Baka tigog na ko? Kaya parang ang gaan ng felling ko. Baka di mall to baka nasa langit na ko! Di naman pwedeng imperyo kasi wala naman akong nakikitang apoy. Grabe lang ganda pala ng heaven ano? Parang mall lang, Nilabas ko ang gitara ko sa lalagyan at nag hanap ng magandang pwesto.

MARGA Kinaumagahan nagising na lang ako na wala na siya sa tabi ko. Napakunot ang noo ko bigla at napa isip na, hindi kaya panaginip lang lahat ng nangyari kagabi? Kaso imposible may nangyari pa sa aming dalawa at alam ko na totoo yon. Babangon na sana ako kaso nakaramdam na naman ako ng hilo kaya nahiga na lang ulit ako at natulog..

Sa isang iglap lang, may namuong mensahe sa kalangitan sa pamamagitan ng mga bituin na nagkumpulan. Dear Cazandra, Alam naming pagod na pagod ka na. Mabigat ang iyong dinadala. Pero that's life. Minsan nasa taas ka, minsan naman ay nasa baba. Kailangan mo lang pagtagumpayan ang lahat ng problemang darating. Nandito lang kami sa tabi mo, maaasahan mo. Kaya nawa'y tanggapin mo ang aming paanyaya. Kailangan ka ng mundo.

Hindi ko alam kung dahil sa galit o kaba? May malaking kasalanan ba 'kong nagawa sa kanya noon na hindi ko lang maalala? Kilala nga kaya talaga niya 'ko?? Aish! Inis kong sinabunutan ang sarili ko at ipinatong ang noo sa nakalukot kong mga tuhod. Hindi ko matukoy kung gaano na ba 'ko katagal nagmumukmok dito dahil parang blangko at lutang ang utak ko.