Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

Kahit Hindi Na Ako #KHNA LovieNot "Saan ang punta mo Leigh?" tanong sa akin ni Hazel sa lasing na na tono. Apat na bote pa nga lang ng soju ang aming naubos ay hindi na maipagkakailang may mga tama na. Kung sabagay, ako nga rin ay tila ba umiikot na ang mga planeta sa paligid ng ulo ko eh. "Sa kwarto, babalik ako."

Likod na lang niya ang nakita ko nang magtaas ako ng tingin. "Damn, what just happened. Nagkamali yata ako ng kalkula. This night was never fun at all."

Sa isang iglap lang, may namuong mensahe sa kalangitan sa pamamagitan ng mga bituin na nagkumpulan. Dear Cazandra, Alam naming pagod na pagod ka na. Mabigat ang iyong dinadala. Pero that's life. Minsan nasa taas ka, minsan naman ay nasa baba. Kailangan mo lang pagtagumpayan ang lahat ng problemang darating. Nandito lang kami sa tabi mo, maaasahan mo. Kaya nawa'y tanggapin mo ang aming paanyaya. Kailangan ka ng mundo.

mahina kong sabi. "Noong nagkamalay ako, nagising ako na parang walang alam sa mundo. Wala akong matandaan na kahit ano mula sa nakaraan ko. Ni hindi ko alam kung saan galing yung mga sugat na natamo ko at kung bakit ako nandito sa lugar na 'to. Unang pagmulat palang ng mga mata ko, walang katapusan na ang mga katanungan na nasa utak ko."

Doctor ang babae. Hindi ko alam kung may sakit ba talaga ako kaya tuluyan na akong bumagsak kanina. “Luna,” mahinahon niyang sabi, “kailan ang huli mong buwanang dalaw?” Napatigil ako. Biglang nag-flash sa isip ko ang mga araw na lumipas. Ang pagod. Ang hilo. Ang pagsusuka. Matagal akong hindi nakasagot. Ilang beses akong napalunok.

Marahil epekto parin ng jet lag. Today is my special day and I thought I would wake up with some noise bombarding inside my room but instead, the entire house is eerily quiet. Hindi kaya nalimutan nila? No. That's imposible. Kasi kaya nga sila sumama sa akin pauwi magpunta rito para sa araw na ito tapos makakalimutan nila? Baka maaga lang silang namasyal. Tama! Iyon nga siguro.

Kaya't 'wag magtataka Kung bakit ayaw kitang mawala Kung hindi man tayo hanggang dulo 'Wag mong kalimutan Nandito lang ako, laging umaalalay Hindi ako lalayo Dahil ang tanging panalangin ko ay IKAW * ANG buong akala ko ay sa panghaharana na magtatapos ang mga sorpresang inihanda ni Yuan— hindi pa pala. Pagkatapos kasi ng ilang matinding asaran at tuksuhan ay muli niya akong ipinagpaalam kina mama at papa. Nandito na ulit kami sa rooftop. Magkatabi kami ngayong nakaupo sa ibabaw ng papag. Ang awkward lang ng feeling, dahil kahit isa sa amin ay walang nagsasalita. Parang bigla kaming nakaramdam ng hiya, sa isa’t isa.

Kung hindi ako nagkakamali pinsan niya ito. "Mom, ako na bahala sa kanya." Sabi ni Layla. Nilapitan niya ako. "Lumiere is not here. Bakit mo pa siya hinahanap diba hiwalay na kayo?" Paninigurado niya pero bigla nalang naginit ang buo kong katawan. Nawalan ako ng balanse kaya inalalayan niya ako. "What"s wrong. Marami ka atang nainom."Inalalayan niya ako papasok sa kanilang bahay. Sa sofa dun niya ako pinahiga. She kept on asking on something but I can't understand it anymore. Ang rumerehistro sa isipan ko lamang ay iniwan na ako ni Lumiere. Ipapahanap ko siya kung saan man siya lupalop naroroon. Kahit abutin pa ng ilang taon basta hahanapin ko siya.

Kahit ang paboritong mga lugar kong pinupuntahan, hindi ko na maisip na puntahan. Parang tamad na akong bumangon. Wala na akong ganang gumawa ng kahit ano. Para bang nawalan na ako ng dahilan para gumalaw o maging masaya. Everything feels so heavy and gray now. Para bang nawala yung kulay ng buhay ko noong nawala siya. Nandito lang ako, nakakulong sa kwarto ko, nakatingin sa kawalan, at patuloy na nagtatanong sa sarili… Nakalimutan na ba niya ako? Ayaw na ba niya akong kausap? O baka naman… baka masaya na siya doon kasama ang tatay niya at nakalimutan na niya kaming lahat na naging dahilan ng paghihirap niya?

Nag-aaral naman ako pero may mali pa akong nagawa na hindi ko matukoy. Naghari na ang araw sa buong kalawakan nang magising ako. Puyat pa ako dahil sa kakaisip kung bakit hindi pa rin mapanatag ang loob ko. I was so confused last night that I forgot how to sleep! Mabuti na lang at si pareng youtube ay naandiyan para patulugin ako.