Novel & Cerita Learning How To Say No Quotes

Baka mapalayas naman ako ng di oras kapag ganon. “Wala ka bang ibang alam na sabihin kundi okay?” Napaangat ang kilay ko. “What do you want me to say?” “Say that you’re forgiving me.” Woah, inuutusan niya ba ako? “I can forgive you without expressing it in words.” “Really? In what way then?”

sabi nya na parang kinakausap ang sarili "Ganito po ba?" Napatawa ako dahil halatang praktisado ang huling sinabi nya. "Improve it a little more," komento ko. Nagkibit-balikat sya. "Oh well, when I'm using English I can speak without using that po and opo right?" Tumango-tango ako. May point ang batang to. "When you are speaking in English, you should show your respect through your voice tone and a polite smile." "What if I'm annoyed?"

Origin “PANIGURADO AKONG sasabihan ka ng teacher niyo na magpakilala sa klase. And you can’t say no. You shall do what you are told to and introduce yourself. Tell them your name and your hobby..no, I already know what your hobby is and you obviously can’t tell anyone. Just add your positive traits and say that you are pleased to meet them.”

ani nito sa mga bouncer na pumalibot sa amin. Galit akong tiningnan ni Kuya Cartier nang mawala ang mga tao sa paligid namin. Iyon nga lang, may nga nakamasid pa sa amin na mga batchmates ko na nakasaksi ng nangyari. "And you! Learn to say no if you're uncomfortable," madiing sabi nito sa akin. Mabilis na nag-init ang ulo ko sa sinabi niya. Hindi niya ba nakita na tinutulak ko si Josh kanina!

napilitan na ng saya ang boses nito na kanina ay malungkot na malungkot. "And another thing," pabitin kong sabi sa kanya habang itinuturo ang aking daliri sa aking sintido. "You should always use the magic words in everything you say?" sabi ko pa. "What's that magic words?" kuryoso niyang tanong. "Magic words like please, thank you, I am sorry, goodbye, good morning, good evening, good day, something like that," dagdag ko pa. "Okay, as you wish, so, let us go back then inside," paanyaya niya.

Habang nasa kalagitnaan ng pagkain ay nakikinig ako sa mga kwento ni Niel tungkol sa pag-aaral niya. "Pag butihin mo ang pag aaral mo ha. Sabihin mo lang kung may kailangan ka sa school ha? Gagawan ko 'yan ng paraan," sabi ko sakanya. "Kahit huwag na ate." "Anong huwag? Huwag kang mahiyang mag sabi sa akin ha. Kapatid mo 'ko dapat lagi kang nag sasabi sa akin." Pag seseromon ko. Wala naman siyang nagawa kundi tumango.

Sa kandungan ko? ‎ ‎He tilted his head and answered with the calmest voice, “You can…” ‎ ‎Pause. Smile. ‎ ‎“…squat down.” ‎ ‎ ‎

sarcastic pa niyang sinabi ang neighbor uncle, kasi alam niyang magagalit ako pag tinawag niyang Daddy yun. Napailing ako agad. “No.” “Bakit po?” “Hindi mo pa siya kilala.” Napabuntong-hininga siya. “Mommy… Kapag hindi mo kilala ang neighbor, kailangan mo po silang kilalanin.” Napatawa ako. “Who taught you that?” “Kuya Bert!” Napailing ako habang hawak ang spatula. “No means no.” Tumango siya… pero kita ko sa mukha niya na hindi pa tapos ang usapan.

Parang pinag-isipan niya muna ang isasagot niya bago bahagyang umiling. “Nothing.” Napakunot ang noo ko. “That’s annoying.” “I know.” “Tell me.” “No.” “Why?” “Because I don’t want to.” Napahalukipkip ako at napatingin sa kanya nang may pagtataka. “Wow. You’re difficult.” Bumalik ang maliit na ngiti sa mukha niya. “I’m learning.” “From who?” Diretso siyang tumingin sa akin.

Kumuha ako ng papel at pen. Bigla nitong hinawakan ang kamay ko na naging dahilan para tumigil ako sa pagsulat. “Stop it, you can’t do anything kapag sinabi ko sinabi ko, ayaw mo ba kikita ka pa lalo?” Pakiramdam ko gusto ko mainsulto sa tanong na ‘yun. Tinabig ko ang kamay nito at nag salita. “Then you need to respect me also, if i say i can’t do that, i can’t talaga..” paliwanag ko dito at sumandal na ako.