Legends Rewritten Codes Novels & Stories

Sabi ni Cheryl, “Pero hindi mo pa nababanggit iyan sa’kin dati.” Umiling si James at sinabing, “Ilang daang taon na ang tinahak ng Ganoderma, ngunit ilang kalamidad ang naranasan nito? Lalo na yung mga taon ng digmaan noong 1800s, nagiging sakuna at muling pagsilang sa bawat pagkakataon. At, may mga pagbangon at pagbagsak ang Ganoderma. Sa malaking kaguluhan ng mga salungatan sa pagitan ng hindi mabilang na mga medikal na paaralan at mga medikal na pamilya noon, napakabihirang pagkakataon na mapunta sa mga kamay ko iyon ngayon. Ilang beses nang nagpalit ng kamay ang Origin ng Legacy, ngunit matagal na itong nawawala. Kung hindi pa binanggit ni Alex, hindi ko malalaman na ang sikreto ng Legac

Kaya sa halip na hayaan na lamang itong mangyari, nagplano siya ng isang hakbang na magtatapos sa lahat ng pagdududa—hindi sa pamamagitan ng dahas, kundi sa harap ng katotohanan at mga taong nakikinig sa mga kwentong kanyang ikinakalat. Sa tulong ng isang tapat na tauhan na dati ay inupahan ni Trixie upang baguhin ang mga mensahe at magkalat ng tsismis, nakuha ni Alejandro ang lahat ng ebidensyang kailangan niya. May mga nakasulat na kasunduan, mga talaan ng tawag, mga orihinal na kopya ng mga mensaheng binago, at pati na rin ang pahayag ng taong mismo ang nagsabing siya ay inutusan ng dalaga. Ang lahat ng ito ay nasa kanyang mga kamay, handang ilabas sa tamang pagkakataon.

Simple lang ang mensahe niya: “Let’s call it quits.” Parang gumuho ang mundo ko for the 3rd time in two days. I don’t deserve this. Pinagsakluban ako ng tadhana, and it seems, walang knight in shining armor na available at the moment. Pero di ko naman pwedeng patigilin ang pag-inog ng mundo. At i-freeze ang oras para ma-rearrange ko ang chess pieces ng past few days sa buhay ko

pagbibiro n'ya na ikinahampas ng matanda sa kan'ya. "Ay wet and wet a minit to the coffee that so mainit, Tyrone apo tara samahan mo ako. Ipasok mo muna ang maleta mo sa loob at samahan mo ako. Let's attack the territory ang triple kill the enemy," aya nito sa kan'ya. Nangunot ang kan'yang noo na humarap dito. "Are you still playing the Mobile Legendary nanay? And who are we going to attack? You know that I like to attack especially if we use a batota to attack the territory," malokong sagot n'ya sa matanda.

Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric RHEVAN’S POV: Maaliwalas ang private game room. Tanging tunog ng cue stick, mahinang tawanan at maingat na paghinga ang bumabasag sa katahimikan. Nakahawak ako sa cue, kalmado habang tinatantsa ang bola. Hindi ako nagmamadali, sanay sa bigat ng kahoy at sa tiyempo ng bawat tira, parang ang buhay ko na matagal ko nang kontrolado.

Sabi ni Matthew at bahagya lang akong tumango. “Mabuti naman at buo na ulit kayoㅡanyways. Pwede na ba tayong mag-umpisa? Hindi kasi ako nagpunta rito para sa grand reunion kaya kung pwede lang tapusin na natin ‘to.” Walang emosyong sabi ko at saka tinignan ang announcer. Mukha namang nakuha niya ang gusto kong iparating kaya inilapit na niya ang mic sa bibig niya. “O-okay. Dark Vs. Legends of East District. Let the battle beginㅡ”

Parang kinabahan ito at napahilamos na ito sa mukha. Bumangon na ako at hinubad ko ang head gear na suot ko. Hindi nagsasalita si sir Blast kaya pakiramdam ko ay may mali. Ganoon ba kasama ang resulta? Alam ko na ang legendary ang pinakamataas na klasipikasyon pero masama ba yun? "Raven." Sa unang pagkakataon ay binasag ni sir Blast ang namumuong katahimikan sa pagitan namin dalawa. "Kailangan mong itago na isa kang Legendary." Saad nito.

Upgraded lahat, may kasamang game console. "Ano? nalokoko ka na ba? ano yan pati studio bibilhin mo?" -kailangan nyo rin naman mag invest sakin. Ako kaya ang nasa marketing. Partner tayo sa trabaho kaya dapat maganda ang gamit ko. "Ipanlalaro mo lang ng vallorant yan eh!" -Nanalo kami last month against china no. "Magkano ang premyo?" -sapat lang sa akin. "Sobrang kuripot mo talaga!"

Isang lihim na sundalo sa bawat araw. Isang batang maililigtas sa bawat gabi. Isang hakbang palapit sa betrayal. Hinawakan ko ang railing, matatag ang boses. “This is not just an army. This is a legacy.” Isang legacy na ipinanganak sa ilalim ng palasyo. Isang legacy na hinubog ng mga nakalimutan. Isang legacy na hindi kayang kontrolin ng hari. At pagdating ng bagyo—

Mapanukso niyang wika made my eyes go back to him as my hatred started to rise up again. Mahina kung binitawan ang mouse ng computer at itinututok ko ang aking mga mata sa kanya. That endearment has long buried in the past at hinding-hindi ko na ito gugustuhin pang marinig mula sa kanya. It just remind of all the traumas he caused me. I scoffed as I played the pencil in my hands. "I may be… but can't you see I'm using my real surname, sir? I am Montaverde, I guess you can clearly read it in my resume." I said those words before smiling flatly.