Let Me In Novels & Stories

When A Meet E Angelic Tomas Nang makarating ako ng Tagaytay ay agad akong naghanap ng hotel. Nag check-in muna ako bago napagdesisyonang maggala. In-off ko ang cellphone ko kaya walang makakakontak sa akin.

"Bakit mo pala sa akin hinahanap eh kayo naman madalas ang magkasama? Hindi mabubuhay si Lovimer kung hindi ka makita kahit isang araw lang." Iyon ang akala mo. Wala ngang pakialam ang isang iyon sa existence ko, eh. Akmang tatayo na ako para sana pumunta ng counter ay siya namang pagpasok ng taong ayaw ko na munang makita. Pasimple akong napangiwi nang makitang bitbit niya na naman ang pusa niyang si Me-me. Ang hilig talaga nito sa mga bagay at hayop na bawal sa akin. Kaya hindi kami magkasundo.

Ruby. Nang makarating sa tapat ng pinto ng room 102, isang buntonghininga ang aking ginawa saka marahang pinihit ang doorknob at binuksan ito. "Good evening, Sir. Ako si Petchay at your service, yes!"

HUMUGOT SIYA NANG MALALIM NA PAGHINGA. "All I need from you is to show a little bit of care to me because I am doing my best for you." Sa muli ay hindi kaagad nakasagot si Luca sa kabilang linya. Sandali itong natahimik. Kung hindi niya naririnig ang tilaok ng mga manok sa background nito ay iisipin niyang binabaan na siya nito ng telepono.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

Habang papalayo kami ay tila nababawasan rin ang bigat na nararamdaman ko sa aking dibdib kaya alam kong tama ang desisyon kong lumayo. “Fern, daan tayo sa 7/11. Mamili tayo nang makakakain mamaya, kumain na rim muna tayo. Promise, kakain na talaga ako ngayon!” agad naman naghahanap ako kung saan ako puwedeng magpark ng kotse, buti ay nakahanap naman ako agad.

Saka lumabas ng walang ni isang salita. Gusto kong kantahin yung kanta ni JB na That should be me.. Mas lalong sumama ang pakiramdam ko. Inaya ako ni Ava na pumuntang cafeteria pero hindi ako sumama dahil balak kong tumambay na naman sa library.

Umiyak ako hanggang sa nakatulog ako. Nagising ako nang maramdaman ko ang sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Umaga na pala at ramdam ko ang bigat ng mata ko. Binuksan ko ang cellphone ko at nagtipa ng mensahe para kay Matthew. To: Babe Good morning, babe. See you sa campus mamaya. Sabay tayo kumain sa recess. I love you. Bumangon na ako at dumiretso sa banyo upang maghilamos at maligo. Medyo late akong nagising ngayon kaya kailangan kong magmadali dahil baka malate ako sa first class ko.

Selos Mukhang hindi na ko makakaiwas sa isang to.. Sinama pa ako sa pakikipagmeeting sa kliyente namin.. "Let's go baka malate tayo" Nauuna pa siyang maglakad papuntang parking lot. Inirapan ko naman siya. Paano pwede naman siya na lang ang pumunta ang dami dami kong gagawin sa office sinama sama pa ko.

Lumipas ang halos tatlumpung minuto, lumabas na si Bella at sinalubong na naman ako ng galit. Hindi ko na lang siya pinansin. Pumasok ako sa kwartong iyon at tiningnan ang computer kung saan naka-connect ang mga camera. “Papanoorin mo talaga? Ang bastos mo!” Hindi ko siya pinansin. Next month ang plano ko na launching ng LMB, kaya kung wala siyang maitutulong bukod sa ungol niya, matulog na lang siya.