Novel & Cerita Life Is Worth Living Live

Bilang isang hampaslupa, wala akong pera para magpagawa kaya si Pier na ang sumagot pero hanggang ngayon wala pa rin akong balita kung okay na ba iyon. (A/N: Sa school lamang required na magsuot ng proteksyon sa leeg. Ang mga gumagamit nito sa labas ng paaralan ay mga mayayaman na omega lamang o may kakilalang mayaman. Kakaiba ang collar ng omega sa collar ng normal ng tao. Ginawa at pinagtibay ang sa mga omega upang di maalis o masira ng mga alpha sa oras na mawala ang mga ito sa isip dulot ng omega pheromones. May code din ito na tanging omega lang ang makakaalam upang mabuksan.) “Oh, baka naman balak mo talagang magpakagat kay Pier para umasenso ka sa buhay? Matalino ka, ha?”

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

“Mayroong paraan para magamot ang sakit ng master niyo, pero…” “Magkanong pera ang gusto mo, Mr. Rockefeller? Babayaran ka namin ng kahit magkano,” mabilis na pagsingit ni Liam. Kinaway ni Alex ang kanyang kamay. “Hindi ito tungkol sa pera… Okay, siguro oo. Mayroon lang isang bagay na makakapagligtas sa buhay ng ama niyo. Ito ay ang Life Pill.” “Life Pill? Isang pill?” tanong ni Liam.

Baka nga isang minuto lang ito, ngunit pambihira ang lakas nito. Maaaring maligtas ang buhay niya balang araw. At maitutulad ito sa pagkakaroon ng isa pang extra life. Bakit hindi niya ito kukunin? Kung titingnan ng mabuti, nakita niya na ito ay may halaga na five hundred and thirty grace points. May sapat siya na points, kasama ang mga matira sa nakaraan. Dumilim ang ekspresyon ni Wilbur.

“I don't need to force myself to change my perspective about that matter. Besides, I have seen the other side of it, and also live in it. You can't blame me if I have this kind of opinion.” She sighed. “I know. I just think that maybe. . . You could open your heart. I don't want you to live in that way; not believing in love.” I looked away. The bike on my throat suddenly felt big to swallow. Umiling ako. “If I'm living a good life, then there's no need for me to find love. I have you and Mama, anyway.” I have goals to achieve, dreams to make true, and things I love to do. It's not like not having love will stop me from living the best life. It won't.

bulong niya Hinawakan ni Jemalyn ang kamay niya na nasa ibabaw ng mesa. "Actions speak louder than words, Nicole," sabi nito. "If he loves you, he won't behave like that." "Hindi, busy lang talaga siya..." saad niya habang nakatingin sa mga ito. "Ang tanga mo naman," seryosong saad ni Jemalyn. "You deserve someone who treats you like you're the most important person in their life," Rovy Ann said, emphasizing her point. "Not the person who will make you question your worth."

We are living but we do not know how to live. I’m slowly losing my interest to fight for this shitty life. I want to know if fighting is worth it so I guess, I really have to fight in order to know if it’s really worth it or not. We’ll never know the worth of something if we didn’t try in the very first place. I sighed. Bakit nga ba tayo binuhay kung sa huli ay mamamatay lang din?

Bakit hindi ako nakapag ipon? Hindi ba tama ang desisyon kong maging simple lang ang buhay ko? Kaso kakasimpleng buhay yung anak ko at sarili ko naman ang kinakawawa ko, wala akong naipon masyado at wala akong permanenting matutuluyan. Kagaya nga ng sinabi ni Lance hindi talaga maayos ang lagay ko ngayon, pinili ko maging simple lang at hindi na pinaangat ang buhay ko, mali bai yon? Bakit parang nagsisisi ako?

" Nakagat ko ang labi. Nag-angat ng tingin si Manang Mivera at malungkot ulit na ngumiti. "Sa totoo lang, hindi. Nako, sobrang sweet niyang batang iyan. Napaka-gentleman. Alagang-alaga nga niyan iyong namatay niyang asawa. Ni hindi niya iyon pinapadapuan ng lamok. Mabait naman iyang si Ralph. Nagbago lang naman lahat noong namatay si Maam Winter. Simula noon naging malamig na ang turing niya sa iba. Hindi na ngumingiti. Naging mainitin ang ulo at mabilis nang magalit. Ulila na rin kasi iyan. Noong namatay iyong mga magulang niya, si Maam Winter ang naging hugutan niya ng lakas kaya noong nawala ito ay talagang gumuho ang mundo niya. Naaawa nga ako sa alaga kong iyan. Alam ko namang hanggang

“Matagal ko nang gustong gawin ‘to, Terrence. Wala lang akong sapat na ipon kasi nga lahat napupunta sa pamilya ko. Gusto kong magkaroon ng normal na buhay—kahit papaano.” He stared at me for a moment, eyes searching mine. Alam kong hindi niya nagustuhan ang ideyang ito. For him, stepping out of this protected life meant danger. It meant risking everything. But this wasn’t just about me being safe. It was about me finally living. Maya-maya, tumikhim siya. “I’ll arrange everything.” Halos hindi ako makapaniwala. “You will?”