Lirik Lagu Rex Orange County 10 10

Aku memohon pada suamiku sampai 99 kali, memintanya menemaniku menonton konser Jay. Pada permohonan ke-100 kali, akhirnya dia membeli dua tiket barisan depan. Aku yang sudah berdandan rapi justru dicegat satpam di pintu masuk karena tidak bisa mengeluarkan tiket. Sampai konser bubar, aku juga tidak berhasil menghubunginya. Berita tentang suami dan pacarnya yang memesan lagu "Sunny Day" pada konser Jay masuk ke trending topic. Di lirik "Sunny Day" tidak ada hujan, karena hanya duniaku yang diguyur hujan deras.

อบเชย สาวแรกรุ่น ทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อส่งตัวเองเรียน งานที่ได้ เงิน อบเชยไม่เคยเกี่ยง เธอทำงานได้ตั้งแต่เด็กเสิร์ฟ จนถึงงานล่าสุด โคโยตี้ งานพาร์ทไทม์ที่พลิกชีวิตของเธอแบบพลิกคว่ำ คะมำหงาย เมื่อได้พบกับ ดีแลน หวังผู้ชายคนเดียวที่ครอบครองหัวใจของเธอไว้ทั้งสี่ห้อง เธอแอบหลงรักบุตรชายนายจ้างของแม่...เด็กหญิง กับหนุ่มรุ่น อายุห่างกันเกือบ10ปี เขาเป็นหนุ่มฮอตมีเสน่ห์ เป็นทายาทหวังคนเดียว ทั้งหล่อและรวย สาวๆ วิ่งตามเป็นพรวน เธอกลายเป็นสต็อกเกอร์ แอบมองเขาด้วยความหลงใหล แต่...สิ่งนั้นทำให้เขารำคาญ เขาเกรี้ยวกราดใส่ อบเชยน้ำตาตก เธอแอบซ่อนความรู้สึกพิเศษไว้ในใจ เก็บเอาไว้อย่างดี เพราะไม่อยากทำให้มารดาเป็นทุกข์ แต่ดูเหมือนชะตาชีวิตเธอถูกกำหนดไว้แล้ว...10ปีให้หลัง...ระยะห่างของเธอกับหนุ่มในฝันขยับเข้ามาใกล้กัน เพราะถูกใครคนหนึ่งจัดฉากให้ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกิดขึ้นในคืนที่ดีแลนเมา หลังเขาไล่ตะเพิดเธอเหมือนเดิม... ความจริงที่อบเชยไม่เคยรู้ ดีแลนเองก็แอบรักเธอมาตั้งแต่เธอเป็นแค่เด็กหญิงนั่นแหละ เขา กันอบเชยออกไปห่างๆ ไม่อย่างนั้นเทพบุตรในวันนี้อาจจะเป็นได้แค่ผู้ชายบ้ากามในวันนั้น

เมื่อสาวห้าวใส่เสื้อช็อปคลุกฝุ่นคลุกดิน ที่ใครๆก็คิดว่าเธอเป็นทอม ต้องโคจรมาเจอกับหนุ่มหล่อเดือนมหาลัย ผู้สำอางสุดๆ ความเนี้ยบไม่ต้องพูดถึง 10 เต็ม 10 เค้ากับเธอจะลงเอยกันได้ไหมต้องติดตาม ลมหนาว... สาวห้าวปี 2 จากคณะวิศวะคอม... ที่ใครก็มองว่าเธอทอมบอย มีเพื่อนสนิทสาวสวยชื่อปลายฝน คนภายนอกคงคิดว่าลมหนาวและปลายฝนเป็นทอมและดี้ ไม่เว้นแต่พี่ชายตัวดีของปลายฝน

The Moretti Family's Thanksgiving party was in full swing downstairs—crystal clinks, fake laughs, classic mafia gloss. Meanwhile, I was curled up in a servant's room on the third floor. Jackson Moretti's wife. Legally, anyway. My hands were ice. I gripped the ultrasound report like it could anchor me. Three heartbeats. Strong, steady. It was supposed to be a surprise—his big Thanksgiving gift. To the outside world, Jackson was a polished Stanford grad, running a top-tier consulting firm in San Francisco. But behind the scenes? He ran the Moretti empire—cold, calculated, pulling strings in the West Coast's darkest corners. Three years of marriage and we barely spoke, but I still clung to the hope that maybe... maybe there was something real left. Then I heard him downstairs. "You really not letting your wife come down?" "Isabella?" He laughed. "She'd kill the vibe." Another voice chimed in. "Lina's back, right? Wild you married her twin. Which one do you actually like?" Jackson didn't miss a beat. "Isabella's just a stand-in. Quiet. Predictable. I could tell her to drop dead and she'd say 'okay.'" "So when are you ditching her?" "Dunno. She thinks she matters. I'm just playing her." I slapped a hand over my mouth to muffle the sob. A minute later, I was heading downstairs, numb. I brushed my fingers over my belly. "Sorry, babies," I whispered. Triplets. His. He thought I was blind. Weak. Stuck. What he didn't know? A quiet woman, once she snaps—she can burn it all down.

Vincenzo Moretti was Stonehaven’s youngest financial titan— a tech mogul commanding a multibillion-dollar empire, gracing the covers of business magazines as a modern legend. But only a select few knew the truth: he was also the ruthless Don controlling the East Coast mafia. To him, wealth and power were mere chips in a game. And I? I was just another pawn used to stabilize a fragile family alliance. In our ten-year marriage, he slept with my friends, my coworkers… every single person I once trusted. Then one morning, as I took our one-month-old baby for a routine checkup, Sienna Newton, his latest mistress, ran me down with her car. The baby screamed endlessly. I begged her to take us to the hospital, and when Vincenzo arrived, he looked at me with cold disdain. “Isabella,” he sneered, “when did you learn to stage accidents? “Even if you died here, I wouldn’t bat an eye.” Then he took Sienna’s hand and walked away without a backward glance. By the time I was rushed to the hospital, the child in my arms had suffocated. Upon hearing the news, my mother suffered a heart attack. She didn’t survive. I slipped into a coma for two days. When I finally woke up, I found out that Vincenzo never visited. Instead, his father, Renato Moretti, the true king of the Moretti empire, stood by my bedside. I looked at him calmly and said, “Let me go. Whatever I owed your family, I’ve repaid in full with two lives.” Later, that same Don who had once looked down on me knelt before me, begging me to come home. But I was no longer the woman who waited, silent and broken, for his change of heart. I was the Don’s wife who turned away and never looked back.

Minahal ni Samantha si Rex simula bata pa lamang siya. Hindi niya alintana ang malaking agwat ng kanilang edad pero may mahal na siya. After 10 years bumalik siya para sakanyang pamilya ngunit pati ang kanyang pag - ibig sakanya ay muling mabubuhay. Ang kanilang one - night - stand ay magbubunga pero sa kagustuhan niyang itago ito ay makakagawa siya ng bagay na pagsisihan niya. After 4 years muli siyang bumalik para kunin ang kanyang pag - aari ngunit ito ay pag - aari na ng iba. Papano niya itatama ang isang pagkakamali kung siya ang unang taong nakalimutan niya? May pag - asa pa bang maging kanya ang puso nitong kahit kailan ay hindi niya makuha - kuha?

Being the only daughter of the Calhoun family, a mafia family in Merovia, I am doted on like a princess. This changes when I turn 18, when Mom dies. On the way back from a family meeting, the car blows up, and Mom shields me beneath her. Even as she lies in a pool of blood, her gaze is tender as she says to me, "Don't blame yourself, sweetheart. I love you." Still, after Mom's death, everyone in the family starts blaming me for what happened, including Dad and my older brother, William Calhoun. I go from being the princess of the family to the jinx that everyone hates. Soon after that, Dad brings home a new adopted daughter, Juliet Calhoun. William favors her and detests me. Even my childhood sweetheart, Shawn Kramer, takes a liking to her and ignores me. Dad says his new adopted daughter is way better than his biological one. They all agree to attend my college graduation ceremony. But on the day, they end up taking Juliet onto our family's yacht and holding a cocktail party out on the water to celebrate the official addition of a new family heir. This is the 100th time they ditch me for her. Unable to stop myself from an emotional breakdown, I cry out, "I'm the one who's related to you by blood!" Dad shields Juliet, who backs away from me out of fear. Then, he slaps me on the face. "I wish I'd never had you." "Who wants to have a younger sister like you? I wish you'd died with Mom!" William roars in contempt. This time, I've decided to let it all go. I call Aunt Marissa, Mom's sister. She's the founder and a therapist at MindCare Treatment Center. "Come here. This is your home now." I know that Mom's death was a conspiracy. This isn't just me leaving, but withdrawing myself from the family entirely. I hope that the next time I meet the Calhouns, there won't be tears on my end. Instead, judgment will befall them.

I arranged a lavish dinner cruise in Alpha Lucien Grimfang's honor. However, I mistakenly wore the ceremonial gown that had once belonged to his late Luna, Sylvia Wilder. In front of all the guests, his ten-year-old son, Rhett Grimfang, suddenly rammed me into the champagne tower. The shattered crystal glasses left deep cuts across my skin. "Don't think that you can replace my mother just because you're wearing her sacred gown! You're nothing but a dog—obedient and always at my father's beck and call! Don't you dare dream of claiming a Luna's honor!" His cold, scornful expression mirrored Lucien's perfectly. "I can make you leave anytime I want!" I forced myself to look up at the pup I had raised. "Don't trouble yourself. Tomorrow, I'll submit my resignation to the Elder Council and leave for good."

"Dari kecil, semua yang aku suka, pasti kamu ingin merebutnya! Selamat, kamu berhasil lagi!"Cintia terpaksa merelakan kekasih yang telah bersamanya selama 3 tahun.Sejak saat itu, Cintia memutuskan untuk tidak lagi menjalin cinta dengan pria mana pun. Akan tetapi di luar dugaannya, muncul seorang anak laki-laki berusia enam tahun, dengan suara yang sangat manis, membujuknya untuk 'pulang bersama'.Kemudian, Cintia dihadapkan dengan sosok 'Suami' yang merupakan seorang bos besar berwajah tampan ditambah auranya yang sangat mendominasi. Dengan tegas, Cintia berterus terang, "Aku pernah dikhianati.""Jadi, aku tidak bisa memercayai siapa pun lagi," kata Cintia tetap teguh pada pendiriannya."Kamu seharusnya tidak membandingkan aku dengan bajingan itu!" kata pria itu sambil mengangkat alisnya."..." Cintia terpaku. Pria macam apa ini?Semua orang mengatakan Tuan Samuel Purnomo memiliki sosok yang dingin dan kaku, tidak sembarang orang bisa mendekatinya. Terlepas dari pandangan masyarakat terhadapnya, hanya Cintia yang tahu watak asli pria ini. Sungguh menyebalkan! Entah bagaimana Cintia bisa bertemu dengan orang seperti ini.

Vincenzo Moretti était le plus jeune magnat de la finance à Paris. Il dirigeait un groupe technologique coté en bourse, pesant plusieurs milliards d'euros, et faisait la une des magazines économiques comme l'un des nouveaux prodiges de la capitale. Mais seuls quelques initiés savaient qu'il était en réalité le parrain qui contrôlait le cœur même de la mafia du sud de la France. La richesse, le pouvoir, le destin… à ses yeux, ce n'étaient que des pions sur un échiquier. Et moi, je n'avais été qu'une pièce qu'il avait utilisée pour sceller une alliance entre familles. Dix ans de mariage… pendant lesquels il avait couché avec mes amies, mes collègues, avec des personnes en qui j'avais placé toute ma confiance. Un matin, je portais notre bébé à peine un mois pour aller à un contrôle médical. Sa dernière maîtresse, Sienna, a foncé sur moi en voiture. Mon enfant pleurait à s'en étouffer et je l'ai suppliée de nous emmener à l'hôpital. Lorsque Vincenzo est arrivé, son visage n'exprimait que le mépris. « Isabella, depuis quand as-tu appris à te jeter sous les voitures ? Même si tu mourais devant moi, je ne te jetterais pas un seul regard. » Puis, il a tourné les talons, la main serrée dans celle de sa nouvelle conquête. Quand j'ai finalement été conduite à l'hôpital, le bébé avait déjà cessé de respirer. Ma mère, en apprenant la nouvelle, a été foudroyée par une crise cardiaque… elle n'a pas survécu. Je suis restée deux jours dans le coma. À mon réveil, Vincenzo n'était pas venu. C'est son père, Renato Moretti, le véritable vieux parrain, qui se tenait devant mon lit. Je l'ai regardé dans les yeux et j'ai dit calmement : « Laissez-moi partir. Ce que je devais à votre famille, je l'ai déjà payé de ma vie. » Plus tard, cet époux mafieux qui m'avait toujours traitée avec froideur s'est agenouillé devant moi pour me supplier de revenir. Mais je n'étais plus cette femme pitoyable qui baissait les yeux en l'attendant. J'étais… celle qui tourne les talons et ne se retourne jamais.