Novel & Cerita Little Nightmares Story

Pero muli ako nitong tinawag bago pa makalabas ng pinto. "Mommy." "Yes po baby? May problema ba?" "Last night po, nanaginip ako. Nakakatakot po. Pero sabi no'ng guy sa panaginip ko, huwag akong matatakot sa kanya kasi kilala ko s'ya. Mommy pamilyar po 'yong guy sa dream ko po, para pong nakita ko na s'ya pero 'di po ako sure kung sino s'ya."

I honestly answered. "Have you had nightmares recently?" Huminga ako ng malalim bago sinagot ang doctor. Ayaw ko man ito sabihin sa iba, pero kailangan para gumaling ako. "Yes. But I have been having nightmares for a few months, last night, it was the most extreme one." Pag-amin ko sa kanila. "What was your nightmare all about? If you don't mind sharing, that is." "People who were killed because of me. They surrounded me." Hindi ko namalayan na lumuluha na pala ako habang sinasabi iyon. Sobrang bigat pa rin kasi sa pakiramdam, hindi ko matanggap iyon.

Nakakabigla na lang ang nangyayari sa kaniya. 3RD PERSON'S POV "D-Dad .... no! Shit!" Since his parents' demise, Clever has been having nightmares every night, which is why he immediately got awake. His hand was trembling, he was perspiring a lot, and his heartbeat was pounding hard. "N-Not again, please." It was just three in the morning when he looked at the clock. He go to the kitchen to grab something to drink because he was feeling thirsty. He took long breaths and swallowed a lot of water while wiping his mouth with his palm.

aya sa akin ni Alphy kaya naman sa kaliwang bahagi niya ako nahiga habang nasa kanan naman niya ang aking anak na mahimbing nang natutulog. Hindi naman nagtagal at unti-unti na rin akong inihele ng antok marahil dahil sa sobrang pagod hindi lang ng pisikal kong katawan kundi maging ng aking isipan. Ngunit sa kalagitnaan ng aking pagtulog ay muli na naman akong dinalaw ng masamang bangungot. Bangungot ng aking nakaraan na kahit alam kong nakalipas na ay patuloy pa rin akong hindi tinatantanan. "Daddy, maganda ba doon sa pupuntahan natin?" masayang usisa ng batang ako. I know in the back of my mind that this is another nightmare, the same nightmare that haunts me since that tragedy occurred.

Dito na rin ako kumain ng lunch sa room dahil sa sobrang hiya kong lumabas. Thirty minutes had passed after kong kumain ng lunch, nahiga ako sa kama at nakaramdam ng antok. Hindi ko na rin namalayan na nakatulog na ako after a minute. NAKATULALA ako sa wall clock simula nang magising ako. It's already 8:30 pm. Hindi ko man lang namalayan ang haba ng tulog ko. Okay na rin 'yon kaysa naman ma-bored ako.

Wala namang masiyadong nangyari nitong mga nakaraang araw at na-prove ni Zendrix na he's from the fantasy world or should I say w*****d world. I checked the story at nandon nga ito sa works ko at nandon din yung ibang mga nangyari sa'min from the nighmare up to now. Yung nangyari sa nightmare na 'yon nandon sa story. 'Yon pa talaga ang simula.

Naramdaman kong hinalikan niya ako sa noo. "I won't leave you, okay?" Tumango ako sa sinabi niya. But even though he's comforting me, I can't ignore the heaviness in my heart after that dream. Parang niwawarningan ako na mangyayari siya. And I tried to ignore that. I tried. But every night, I'm having a nightmare. Paulit-ulit, may mga gabing nasa tabi ko si Axel, pero minsan wala kaya kapag hindi ko siyang nakikita sa kwarto ko ay kaagad akong tumatayo para hanapin siya. Minsan nakikita ko siyang gising kaharap ang laptop niya, minsan naman ay hinehele si Luna para makatulog ulit, minsan naman ay nasa sala nakakatulog dahil sa pagod sa trabaho. Pero kahit na pagod ito, lumalapit parin siya s

Nang mapagod ay hinatid niya ang mga ito sa mga kwarto nila upang makaligo at makapagpahinga. … Hating gabi na ngunit hindi mapakali si Klaire. Her eyes were closed, and she was asleep, but she was having a nightmaire. Sa kaniyang panaginip ay nakita niya ang sarili na tumatakbo sa dilim. Hindi niya alam kung saan tutungo, at tila ba walang katapusan ang dilim na nakikita. She could hear a familiar voice of a child calling her, “Mommy! Mommy!”

Baka naiirita na rin ito sa kaniya. It's almost midnight pero wala pa rin si Randall. Tulog na ang mga bata at dahil sanay na may bedtime story mula sa ama ay siya ang gumawa. Kahit galit ito sa kaniya ay araw-araw pa rin itong umuuwi. They sleep on the same bed. Kahit nakatalikod, okay lang. At least, siya ang katabi.

sabi pa nito. “Nang sinubukan naming matulog ni Darvin. We saw a man in our dreams. Ang weird nga po, Mommy, dahil pareho kami ng panaginip ni Darvin.” Pinapasok niya ang dalawa at dinala niya sa kama ang mga ito. “Ako rin, mga anak. Mommy can’t sleep.” “Bakit, Mommy? Do you also have bad dreams?” “Oo, Darvin. It’s a really really bad dream,” sambit niya at minumura sa isipan si Ryllander.