Little Nightmares Story นิยาย & เรื่องราว

Nakakatuwa ang hitsura niya na parang problemado ito. "And we are going to sleep in one room!" Nawala ang ngiti ko at nagtagpo na ang kilay ko habang nakatitig sa dalawa. "What?" "Oh, I forgot to tell you, Mamma. We had a game earlier when Pappa picked us up from school. He lost in our counting colors game, and as a reward for the winner, which was me, I want us to sleep together in one room. Let’s make it my room!"

Mabilis naman akong yumuko at sinalubing ang yakap niya. He was hugging me so tight. Na parang takot na takot at ayaw akong paalisin. Why is he this scared? “What happened?” I asked River dahil siya ang narito kanina. “He had a nightmare. Nagising siya noong ibababa ko siya sa kama,” River said. Tumango-tango ako at hinaplos ang buhok ng aking anak. “Baby, it's just a nightmare, okay? Go to sleep na,” I said and smiled at Jordan.

Isang gabing pareho nilang hindi inaasahan. Nagising na lalang isang umaga si Riona katabi Ng isang estrnagherong mas bata sa kanya. Akala ni Adler ay isang karaniwang babae lang ang nakatabi niya sa kama, huli na nang malaman niyang best friend pala ito ng Ate niya at Professor pa niya!

Ngumiti naman ako sa kanya at lumapit matapos ayusin ang sarili. "I am not, baby. Napuwing lang si Mommy," pagpapalusot ko at umupo sa gilid ng kama nang hatakin niya ang kamay ko at yakapin. Napangiti ako dahil marahan pa siyang tumapik sa likod ko dahilan para gumaan ang aking pakiramdam. "Mommy, I know when you're lying. I saw you crying every night every time you had a nightmare. Did it appear again? The guy who tried to hurt us, Mommy?"

"It's weird." "What's weird? Hello, you keep on saying weird. How can I help you if -" "I've dreamed something." "Yes, what now? Come on, spill." Mariing siyang pumikit. "I've dreamt of s**." "What, little girl?" "Come on, I've dreamt of someone having s** to me!"

Kung ganoon, kakailanganin ko talaga siya in the future. “Can you stop laughing now, Aria!?” may awtoridad sa boses niya nang itanong iyon kaya nahinto ako ngunit hindi nawala sa akin ang isang ngisi. Inis na inis na naman siya, asar talo talaga ang isang ‘to. Mayabang lang talaga siya, pero isip bata pa rin. “K.” simple kong sagot at inirapan pa siya. “But to tell you honestly, I don’t sleep, Mr. Nightmare… Kaya wala kang kwenta sa buhay ko.”

Hindi siya sanay na ganyan ang babae sa kan'ya. "Are you alright, ney? Bakit pala gising ka pa?" tanong niya at umaasa siyang hinintay talaga siya nito kasi nag-aalala sa kan'ya. Medyo nabura ang ngiti niya ng sumagot ito na; "Hindi kasi ako makatulog bigla akong nagka nightmare kasi kaya ayon hindi na ako dinalaw ng antok." sagot nito.

Hindi niya alam ang kaniyang gagawin, aayusin lang niya ang sarili kapag nakita niyang muli si Lane. Malalim siyang napabuga ng hangin sa bibig at lumabas na ng banyo. Saka lamang niya napagtanto na puro bote ang sahig ng kaniyang kuwarto. He ignored it then sat on his bed. Sinapo niya ang mukha gamit ang mga palad saka ipinatong ang mga siko sa kaniyang mga hita. Iyong panaginip na iyon, hindi maalis sa kaniyang utak. That was unforgettable dream for him. No, not just a dream because it was a nightmare. Natigilan na lang si Elvin nang may kumatok sa pinto ng kuwarto niya. Sino naman kaya iyon?

"Tell me what's wrong?" Huh. This man. I really got scared kanina noong wala akong makitang tao sa paligid, pero itong lalaking 'to, alam niya agad na hindi lang iyon ang nangyari. "I..." I paused for a moment because images from my nightmare starts to invade my mind again. Hindi ko na gustong maalala iyon. Kumikirot ang dibdib ko. "had a nightmare..." Lazarro slowly nodded his head. Ang mga mata niya ay tutok na tutok sa akin at talagang masasabi ko na nakikinig siya ng maayos sa lahat ng sinasabi ko.

Learning to Survive The Beginning of Change Dawn clawed its way through the heavy curtains of the penthouse, casting long, jagged shadows across the king-sized bed where Cana lay tangled in silk sheets still scented with last night's fire. Sleep had been a cruel tease—fitful, haunted by relentless flashes: the dank warehouse reeking of rust and terror, rough hands binding her wrists, the deafening crack of Carlo's gun echoing like judgment day, the metallic tang of blood in the air, and the seismic shift when his world swallowed hers whole. Every time her eyelids fluttered shut, the nightmares replayed in vivid, heart-pounding detail, jolting her awake with sweat-slick skin and racing pulse.