Little Nightmares Story นิยาย & เรื่องราว

Walang nakakaalam kung ano nga ba ang naranasan niya pero based sa sinasabi niya sa tingin ko ay nakakita siya ng mga patay which is possible na pinatay mismo iyon sa harapan niya or something. Hindi patatahimikin si Sha-sha ng mga nightmares na iyon hanggat hindi siya gumagaling. Magigising nalang siya bigla na sisigaw at magwawala.”

Sinabi nila saakin kung anong kundisyon ko. Tulala ako ng anim na buwan at namg maalis iyon ay hindi pa rin doon natapos ang lahat. Nightmares... I still have my dark nightmares. Gabi-gabi, at sa tuwing gigising ako ay sisiksik ako sa pinakamadilim na parte ng k'warto para doon tahimik na iiyak.

Itinaas niya iyon at walang pagaalinlangan kong ipinikit ang mga mata ng makitang sa 'kin iyon tatama. Ilang sandali pa ang lumipas pero wala akong naramdamang masakit sa kahit saan. Right, I'm inside a dream no—more like a nightmare, paniguradong natutulog ang pangkatawan kong tao, I just wished Mama Elle wake me up.

Garalgal ang boses na tawag niya, "This isn't funny ha. Turn on the lights now. Nagtangka rin siyang bumangon pero maging mga kamay niya ay hindi matanggal sa may ulunan niya. She tugged her arms. She was tied. Diyos ko! Agad na binalot ng matinding takot si Desire. Iniisip niya kung ito ba ay isang bangungot na hindi siya makagalaw sa reyalidad. Sana naman ay gisingin siya ni Midnight. Is he home? "Love?" Naiiyak na tawag niya, ni hindi niya alam kung totoo bang nagsasalita siya o hindi. "Love, untie me here. Wake me up, please. I'm having a nightmare," she pleaded in her trembling voice, so afraid that she might not be able to wake up and die.

But then, wala naman din siyang magagawa. In the first week she sleep with Lucas in his room, he was always having a nightmare. It was difficult and heart wrecking. May time pa nga na sumisigaw ang lalaki dahil sa bangungot nito. She watched him suffer. Wala siyang nagawa kung hindi yakapin lang ang lalaki sa tuwing dinadalaw ito ng masamang panaginip.

We don't know other people, so maybe. Then she just flashed her annoying smile and took a seat beside me cheerfully. Minsan hindi ko maiwasang isipin kung high ba siya o kung ano ba. May topak yata itong taong to sa utak eh. Parang walang problema at halos laging nakangiti. Pero okay lang, bagay naman sa kanya. "You were asking how I slept last night? Well, I have this weird nightmare that almost made me late today," she stated, and her smile is not fading from her face like she really liked her nightmare.

A nightmare again. Naramdaman ko ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. I thought I was moving forward but everytume I sleep I always get a nightmares. They always show up. It was not in my will. I want that nightmare to be gone. I looked at the clock and I saw the time. It just 4 am in the morning. Tutal hindi naman na ako makakatulog ulit ay napag-isipan kong mag-jogging na lang. Para marelax ko rin ang utak ko.

Pero nang makita niyang nakangiti ako at walang bakas ng inis, dahan-dahang bumaba ang depensa niya. "M-Mommy..." paos na bulong niya, habang itinuturo ang kaniyang laruan. "Wawa is scared of the dark... I can't sleep. The cough monster might come back." Cough monster. Napag-alaman ko na may hika ito kaya baka natatakot siyang matulog nang mag-isa dahil baka hindi siya makahinga ulit.

My body is shaken up. "Baby, wake up, you're having a nightmare again." I got stiff, pinakiramdaman ko ang paligid. I opened my eyes and saw my mother's worried face. Inilibot ko ang paningin sa kabuuan ng kwarto, nasa bago kong kwarto ako. Wala ako sa eksena kung saan pinatay ni tito si Daddy. Pinunasan ni mommy ang pisngi ko, hindi ko namalayan na lumuluha na pala ako. I buried all of those horrible memories, but for some reason, they keep coming back, day or night.

Naalimpungatan ako dahil sa mahihinang ungol na naririnig ko sa di kalayuan, dahan dahan kong minulat ang mga mata ko, bumungad sakin ang madilim na kwarto, tanging lampshade lang ang nagsisilbing liwanag, hindi ako sanay maatulog na madilim. Tumayo ako at isinuot ang tsinelas ko, tsaka lumabas ng kwarto, dahil hinahanap ko kung saan nanggagaling ang ungol na animo ay nahihirapan, pababa na sana ako ng hagdan nang makita ko na hindi sarado ang pinto ng kwarto ni Ravi, dahan dahan akong lumapit at akmang isasara ito, nang may marinig ako sa loob.