Lo Siento Novels & Stories

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

Walang iba kundi, "Pasensya ka na." Lalo akong naiyak dahil do'n. Naiyak ako sa part na kahit nag sorry na siya, nasasaktan pa rin ako. Kasi hindi sapat ang salitang sorry para mawala lahat ng sakit na inukit niya sa puso ko. "Hindi ko sinasadyang saktan ka noon." dagdag pa niya. "May dahilan kung bakit ko 'yon ginawa. Hindi ko sinasadya 'yon at magpapaliwanag ako sayo ngayon."

I force a smile nang mag-angat siya sa akin ng tingin. Pagod na akong umiyak at pakiramdam ko kahit umiyak ako ay wala na rin akong iluluha dahil ubos na ubos na 'yon. "Sorry..." he said quietly. "I know you’ll never forgive me for walking away from us, and that’s okay. I’ll have to live with that." Sorry? Just that? Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Ngunit hindi ko naiwasang tumawa ng mapakla.

Ito na ang pinakahihintay ko. Lumunok muna ito bago ulit nagsalita. "I-i just want to say sorry. Alam kong hindi sapat ang sorry lang dahil sa ginawa ko. I hurt you...and our baby. Sinabihan ko kayo ng masasakit na salita dahil sa sobrang galit na naramdaman ko. Pero pinagsisihan ko na lahat yun. I regret saying those words to you. Sorry. Pero maiintindihan ko kung hindi mo pa ako mapapatawad sa ngayon. I'll work for it. For your forgiveness." Madamdamin na turan nito kaya lumunok ako bago sya bigyan ng ngiti.

"I'm so sorry Love, I-I didn't mean to left you, but... But is that---" "Ssshhhh.. You don't need to feel sorry Love. I know you don't mean it bacause it's so sudden and I understand it ok!" bulong ko dito habang nakadagan pa rin sa kanya dahil sa higpit ng yakap niya.

Hindi agad sumagot. At yung katahimikang yun, mas malakas pa kaysa sa kahit anong sigaw. “Sorry…” bulong niya. Hindi ko in-expect ang sagot. Hindi ko gustong marinig iyon. “Sorry, Liam. I’m trying.” Sa tono niya, alam kong may pader siya na hindi ko maabot. May nararamdaman siyang hindi ko kasama. May iniisip siyang hindi ako kasama.

“I am not here to explain myself because there is really no explaination that will be enough to justify the things that I did. I am here for one reason only. That is to do the one thing that I should have done but never did.” “If there is one word in the dictionary that I hate so much, it is ‘sorry.’” Hindi ko napigilan ang panlalaki ng mga mata ko. Is that… “To me, saying ‘sorry’ is an admission of guilt. Kapag nag-sorry ka, binibigyan mo ng lisensya ang iba para singilin ka at ang nakakatakot, hindi mo alam kung hanggang saan o hanggang kailan sila maniningil…”

Ang si lolo, na umuwi pa dahil sa kagagahan na ginawa ko. “S-Sorry…” Sapat ba ang isang sorry ko? Kumirot ang dibdib ko.

Tumalikod na siya ngunit kita ko ang mga luha niya. "I am so sorry, Love..."

I'm really sorry. Ako ang may kasalanan.