Lo Siento Novels & Stories

I look at him, his eyes are so sad and it's really makes me hurt more. “Kasi pinakasal kita sa taong hindi mo naman kilala.” Natahimik ako sa sinabi ni Lolo. Gusto ko ng hampasin 'tong dibdib ko sa sobrang sakit na nararamdaman ko rito sa aking puso. “No don't be sorry Lolo,” sabi ko sa kaniya at hinawakan ang kamay nito. “Sana hindi kita nakikitang umiyak." Malungkot na saad saakin ni lolo.

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

Hindi siya umangal. "Hindi sana ito nangyari kong alam ko lang! Bakit wala sa akin nagsabi? I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry. F*ck!" Paos nitong sambit. His shoulders are shaking. Gusto ko siyang iahon sa kalungkutan ngunit hindi ko alam kung paano? I feel his pain. I am afraid of it. Baka kung anong gawin nito sa sarili!

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

"Hindi naman sa ganoon, Lander. I'm sorry, ako dapat ang humingi ng pasensiya sa 'yo." Naibaba ko sandali ang tingin ko. "Ara..." "I'm sorry, I'm really sorry. I don't know if I made you feel enough how much I regret everything."

lalo lang siyang nakakaramdam ng guilt. "Sorry.. Hannah.."

Ramdam niya ang kurot sa mga salitang iyon. "Sorry... hindi ko lang matiis na hindi marinig ang boses mo. Masama ba 'yon, Elorda?"

Napalitan ito ng pagod, pag-aalala, at isang emosyon na hindi ko inaasahang makikita sa isang Lucas Villamor. "I’m sorry," panimula niya. Mababa ang boses niya, may gasgas na tono na direktang bumaril sa puso kong marupok. "Sorry saan? Sa pagiging yelo o sa pagiging kidnapper?" matapang ko pa ring sagot, kahit sa loob-loob ko ay gusto ko na siyang yakapin at sabihing, ‘Okay lang, baby, kahit saksakin mo pa ako ng pagmamahal mo, forgiven ka na!’

“G-Gusto mo umiyak din ako? Hindi ako magaling d'un… sorry…" Pinahid ko ang mga luha ko at saka siya tiningnan. Ang kaninang nagsusungit niyang ekspresyon ay napalitan na ng matinding pag-aalala ngayon. "Sorry kung may kasalanan man ako sa'yo… hindi ko alam, basta sorry…” Mariin kong kinagat ang labi ko at muling pinahid ang lumabas na namang luha mula sa mata ko. “Sorry din… Sorry din kasi—"

Dahil sa mga narinig ko ay mas lalong bumigat ang nararamdaman ko. "Sorry. Sorry sa mga panahong wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi ako nagtiwala sa'yo noong gabi na 'yon. Sorry kung hindi kita hinayaang magpaliwanag. Sorry kung naging sarado ang utak at puso ko. Sorry dahil wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako. I'm sorry, Sebastian."