Lo Siento Novels & Stories

Lumapit siya ng bahagya—masyadong malapit para sa lalaking minsang giniba ang mundo ko. “Misha, I’m sorry.” Para akong natigilan… Hindi dahil naniniwala akong totoo iyon. Kundi dahil ngayon lang niya iyon nasabi—at sa mga salitang hindi ko na kailangan. “Sorry?” dahan-dahan kong ulit. “Akala mo ba, matatanggal ng sorry mo ang sakit? Ang takot? Ang gabing halos hindi ako makahinga? Ang araw-araw na paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung kulang ba ako?”

Pagkaraan ng ilang segundo, mahina itong nagsalita. “I’m sorry... for making you suffer.”

Sagot ko sabay layo at akmang aakyat na ako ng taas ,hinawakan ni Loyd Ang kamay ko, at tiningnan ko Siya ng may pagtataka ,at nagsalita Siya. "Sorry"Sabi Niya sa akin Pero kinuha ko Ang kamay ko, dahilan ng pagbitaw ng kamay Niya sa kamay ko. "Hindi mo kailangan magsorry ,dahil Ikaw na nagsabi Diba kung hanggang saan lang ako,kaya ok lang"Sabi ko sa kanya

Sabi ko Kahit ang totoo masakit pa din ang nararamdaman ko kahit hindi naman pala totoo na linoko nila ako. "You know what? You're right..but I'm still saying sorry to you. Tinuring mo akong parang kapatid tapos magagawa ko lang yun"

Parang nanuyo ang lalamunan ko, I was such a loser. “You don’t care on what I feel and I don’t use him Seven because I don’t want to lose somebody that is special for me and it's him”

Hinihiling ko na sana huwag kang masasaktan pero alam kong imposible iyon kaya gusto kong sabihin sa ‘yo na I’m sorry. Sorry na rin kung sa isang sulat ko na lang masasabi sa ‘yo kung gaano ako humihingi ng paumanhin. Hindi ko kasi kayang sabihin sa ‘yo harap-harapan eh. Ayoko kasing malaman mo dahil baka pigilan mo ako. What is this? My heart began racing. But I ignored that and continued reading. I had a fun time with you. Sana alam mo ‘yan. Wala akong masabi sa totoo lang. Sorry. Ayan lang naman ang gusto kong sabihin eh.

Pero sana maisip mo kung gaano ko gustong humingi ng tawad. I am so sorry for being a coward. Sorry because I am not strong enough. I am so sorry because I need to leave you. I am so sorry because we need to part ways. I am so sorry because I am not perfect. I am so sorry that we ended up like this. Sorry for everything. Sana kung magtagpo man tayo sa susunod ay tingnan mo pa rin ako. Kahit isang segundo lang. Pero hindi kita masisisi kung kakalimutan mo na ako ng tuluyan. I will surely accept everything.

"Sorry po." Narinig ko ang tawa niyang umalingawngaw sa loob ng kwarto. Nagulat ako nang tapikin niya ang balikat ko kaya napatingala ulit ako sa kanya. "Ano ba 'yan, dapat ang sinasabi mo "I'll try harder next time" and likes hindi 'sorry'. Para kang sumusuko na agad. Ayaw kong makarinig ng sorry, okay?" Tumitig ako sa mga mata niya. I smiled when I realized that he's not that bad after all but I will still my guards up.

Mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko at mas lalong bumuhos ang aking luha sa biglaan nitong pagyakap sa akin. "I'm sorry, Cali. . ."

Maging ito ay hindi kumikilos mula sa kanyang kinauupuan at nanatili lang siyang nakatitig sa akin, para bang may nais sabihin ang kanyang mga mata ngunit napakahirap nitong basahin. “I’m sorry but I will not accept your apology.” Seryoso niyang sagot ng hindi man lang kumukurap ang mga mata na nakatitig sa akin kaya nakakaramdam na ako ng inis dahil hindi na ako kumportable. Natigilan ako sa naging pahayag nito kaya lalong sumeryoso ang expression ng aking mukha.