Lo Siento Novels & Stories

sunod-sunod kong salita habang isa-isang ng tumulo ang luha ko. I sights is blurry at hindi ko na makita ang kanilang mga reaksyon. Naramdaman ko na lang na may yumakap sa akin. “I am sorry. I didn't mean to make you feel like this. I am sorry, babe. I am so immature," Hugo's voice tried to soothe me, but he had already hurt my feelings. “I hate you."

Nagulat siya nang makita ako. "Sorry,” sabi ko na pinagtaka niya. "Sorry for what?" kunot-noong tanong niya. "Sorry because my effort wasn't good enough. I just don't know how to express my feelings,” kinakabahang sabi ko dahilan para lalo lang siyang maguluhan. Ayoko nang ulitin ‘yun! Mas nakakakaba pa 'to kaysa magsalita sa korte, e. "Your feelings? Luna, stop this. If you're saying that just to satisfy my feelings, please don't. I don't need your pity."

Kanina pa niya pinipigilan ang mga luha, ayaw niyang makita nito ang pagpatak ng mga luha at hindi niya hahayaang pumatak iyon sa mga mata nito. “Okay, I’m sorry too, maybe you’re right, my love for you wasn’t deep like what you feel. I’m sorry for treating you hard, sorry if I misunderstood your way of giving vulnerability upon me. Sorry for hurting you in times that you need someone to love and understand you. I’m sorry if—”

naputol ang paghingi ko ng sorry nang magsalita ito… napasinghap naman ako nang marinig ko ang isinambit nito. “Are you lost, baby girl?”

May lungkot ito sa mga mata na hindi niya matukoy kung totoo o imahinasiyon niya lang. "I'm sorry."

Imposible na hindi niya iyon makita kung magkaharap lang kami… “D*mn,” rinig ko ang mahina niyang mura at mabilis na lumapit muli sa akin, “why are you even crying for me, Lorain?” Tanong niya, ayaw ko pero kita ko ang panginginig ng kamay niya, “I’m sorry, it’s my fault.”

bago "I'm sorry" Halos bulong na sabi nya.. Nagtaka Naman ako Kung para saan Yung sorry nya.. "I'm sorry..even I have no idea of what I've done.. but still I say sorry" Nahihirapang sambit nya.. Hindi nya Alam?... Wala syang Alam sa pesteng plano nya.. Napairap ako.. "Bakit ka nag so sorry Kung..Kung Wala ka talagang maling nagawa?"

medyo naging sarcastic ang tono ng donya. “I am s-sorry again, lola. I mean it. We’re really mean it...! K-kung may nangyari sa inyong masama dahil sa lahat ng naging kasinungalingan ko, hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko…”

Feeling close, amp! “Sorry” agad siyang napahingi ng despensa sa sinabi ngunit hindi ko iyon tinanggap dahil wala naman siyang kasalanan. Ayaw kong magsungit sa isang tao dahil lang sa broken hearted ako, kaya kinausap ko pa rin siya. Ngumiti ako, “It's fine, ano nga palang ginagawa mo rito?”

Pero sino bang niloloko ko? "Okay, I'm sorry." Ilang beses akong tumango habang nangingilid ang luha sa magkabila kong pisngi. Nakatuon na lang ang mga mata ko sa sahig dahil hindi ko kayang salubungin ang tingin niya. "Sorry kung pumunta pa ako dito. Don't worry, hindi mo na ako ulit makikita."