Lo Siento Mga Nobela at Kwento

Hindi ko alam kuny alin sa mga nagawa niya sa araw na ito ang hinihingian niya ng sorry. Sorry? Sa? Bakit? Ilang beses ko na bang narinig ang salitang iyan sa 'yo? I told you. I hate hearing that word, Lovimer Guieco. Iyon ang gusto kong sabihin ea kanya pero hindi ko na nahila pa ang aking dila. Ayaw ko ng magsalita pa para hindi na madagdagan ang sama ng loob ko. "Trice," untag niya sa akin.

She feels sorry for her. "Gail, sorry. Sorry kung nasasaktan ka. I'm really sorry. I-I don't know how to ease the pain. I-I'm sorry." Tipid siyang ngumiti. Unti unting tumulo ang mga luha sa mata nito. Nakagat niya ang labi. She feels guilty as hell!

Parang kanta na nagrereplay sa utak ko, Kay sarap sa pakiramdam nang sa wakas ay narinig ko naring tinawag ako ni Lolo nang Apo ko. Lumapit ako rito at Nakita ko itong nakabukas Ang dalawang braso para yakapin ako. Di na namin napigilan pa Ang mga luha, Kay Tagal ko itong pinangarap. "I'm sorry Apo ko! I'm sorry sa lahat nang nagawa ni Lolo" Sabi ni Lolo habang patuloy na tumutulo Ang luha, ako Naman ay parang may bikig sa lalamunan at tanging pag tango lang Ang nagagawa.

(To be honest, I don't know what should I say to make you feel better. "Gracias por intentarlo ... pero déjame llorar. Porque esta es la única forma de expresar este dolor," (Thank you for trying... but please let me cry. Because this is the only way to express this pain,) sabi ko sabay hinga nang malalim.

Napagod na ito at binitawan ang pinto muntik pa akong masubsob. Nakatingin ito sa malayo at di man lang akong kinibo. " Wife I'm so sorry" sambit ko. Bigla naman itong humarap at ngumiti ng pilit sakin. "Sorry for what? " Malamig nitong sambit " Sorry for treating you badly" wika ko habang nakayuko. Sorry kung Hindi ako nagsabi ng totoo, I'm so sorry dahil ginawa ko ang bagay na makakasakit sayo I'm so sorry kung naging duwag ako.

"I'm sorry if I shout at you, but I was angry. I feel mad at myself... Don't cry love, I'm sorry." ***

"S-Sorry," "Paano ako, Everleigh? Napatunayan ko na ang sarili ko sa 'yo pero hindi ka na nagtiwala sa akin at naiintindihan ko 'yon. Natatakot ka ng lumabas pagka-ako ang kasama mo pero hindi ba't mas nakakatakot lumabas ng ikaw lang at gabi ka pa umuwi ngayon." "Sorry," 'yon lang muli ang naisatinig ko.

Umiiyak ako kasi feeling ko ang cheap ko. Wala kaming label pero eto ako't nagpaangkin sa kan'ya. "Sorry," ayun lang ung lumabas sa bibig ko. "Wala kang dapat ikasorry, Loe. I love you," malambing na saad n'ya at tinaas ung ulo ko para makatingin sa kan'ya. "Mahal kita," pag uulit n'ya at ngumiti habang pinupunasan ung luha ko.

Nagsimula ng magsilaglagan ang mga luha ko dahil sa narinig ko Im happy but it's hurt Naluluha ko syang tiningnan at nginitian ng pilit "A-ace... Sorry but we're not the same feelings" garalgal na ani ko, kahit masakit tatanggapin ko ayoko lang syang masaktan sa huli because of me Nakatitig lang ito sakin at ganun din ako sa kanya, "Kim sorry nabig--" diko na sya pinatapus sa sasabihin nya at pumasok na ng sasakyan

"What?! What's corny about that? Baka nga siya nagpapakita sa'yo kasi niloko mo siya!" There's a visible emotion in his eyes again. Tumikhim ako. "Sorry." "Puro ka sorry..." aniya. Hindi ko na narinig ang huli niyang sinabi dahil mahina ito. "Ano?" "Tss... Wala. Sige na. Uwi na 'ko." "Hatid na nga kita." "Kaya kong umuwi mag-isa, okay?" Iritado niyang sabi. "Then eat with me!"