Look Into My Eyes Novels & Stories

Nanlalaki ang mga mata nitong nakatingin sa akin, na para bang hindi siya makapaniwala sa lahat ng minumutawi ng aking labi. I leaned to his ear while smiling creepily. I can feel that something warms my chest, as my eyes were suddenly turned black as I saw my reflection on the window. A glistening black eyes. "Die, Lucius, so you can meet with my mother and ask for her forgiveness."

"Why?" Bahagyang napapikit ang mga mata ko nang tumama ang sinag ng araw. Papalubog na ito, at ang ganda nito sa mga mata ko. "Because every time I looked into his eyes, I could see his pain, and he needs someone that will accept and love him. . . I don't know how to explain it, Diego, but somehow when that person looks at you in the eye and if you see their soul, then that person belongs to you."

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

Mariin akong napapikit nang hawakan niya ang magkabila kong balikat, saka mabilis akong inikot paharap sa kung saan. "Open your eyes." Halos tumayo ang aking balahibo dahil sa mainit niyang hininga sa aking tainga. Marahan ko namang binuksan ang aking mga mata at kumunot ang noo nang makita ko ang isang full-body mirror sa harapan. "Look into my eyes. I'm wearing a contact right now. Can you see what color is it?" aniya na hindi ko alam kung bakit niya tinatanong.

Hindi din kalaunan ay nakatulog nga ako, at nagising na lamang ng may maramdaman na kaluskos, kung kaya't iminulat ko ang akin mata na malabo-labo pa ang paningin at para bang may nakaharap sa'kin mukha at nanlaki ang akin mata ng malinaw ko 'tong makita, at 'to ay si Anus na nakatitig sa'kin. Nakaramdam naman ako nang kaba at mabilis na ang pagpintig ng aking puso. Seryoso ba 'to o' paniginip lang? Sa isip-isip ko pa at sariling laway ay hindi ko malunok dahil sa kabang nararamdaman. Kitang-kita ko ang mata niyang nakatitig sa'kin dahil sa liwanag ng buwan. "Look to my eyes" rinig kong sabi nito sa seryosong tono na kinanganga ng akin bunganga.

Hanggang sa hinawakan niya na ang baba ko at dahan-dahan niyang inangat ang mukha ko. Biglang may tumulong luha mula sa aking mata. Pinunasan naman iyon, kaninang madilim niyang tingin ngayon ay parang lumambot ang kanyang mukha. "There. Just look at me, don't look to someone else. Just look at me and look me in the eyes. Only look into my eyes and focus on what it says." I did as he said, I looked into his eyes and analyzed what they were saying, which was nothing but sparkles. Those eyes are sparkling... To me. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

Bumuga ako ng marahan na hangin. Umalis ako sa kaniyang leeg at tumingin sa kaniya. I saw his eyes looking at me intently. I can see a little faint of gentleness and concern in his hawk gray eyes. Hindi nawala ang gaspang at lamig sa kaniyang mga mata ngunit iba ang kislap habang nakatitig sa akin. His jaw tensed as he looked at me. Sinalubong ko ang kaniyang tingin.

Kuryusong tanong ko. "Why would I?" Pagtanggi niya ngunit klaro sa paningin ko. "Look at me in the eye," utos ko. Agad niyang sinunod. Sinuri ko ng husto ang kasuluk-sulukang bahagi ng mga mata niya, at naglaho na parang bula ang napansin ko kanina.

Habang ginagawa ko ‘yon, nahuli ko ang atensyon ng audience, pinapanatili silang nakabitin at patuloy na naghahanap hanggang— Grey eyes. Ang matalas na tingin niya ay nakatitig sa akin, sobrang lakas na ramdam ko ang init ng kanyang titig. Ang pilit na at maayos na panga niya at ang paraan ng pagkakakrus ng mga braso niya sa harap ng dibdib… mga bagay na parang kapahamakan ko, at sa isang segundo, halos tumakbo ako palayo.

Then, I finally felt my arms and feet on loose. Kahit na pinakawalan nila ako ay hindi ko pa rin mapigilan ang paglabas ng butil ng luha sa mga mata ko. Will I live like this forever? Some kind of sexual experiment and a toy? "I don't like it here. . ." I mumbled between my cries. May kumuha ng aking dalawang kamay na kanina pa pahid ng pahid sa aking luha. Napatingin ako sa taong seryosong nakatingin sa akin.