Novel & Cerita Lost Life

- saad ni Vivi at umupo sa tabi ko Tinignan ko sila isa isa at sinimulang mag kwento, nung una gusto nilang manermon at sumingit sa pagkukwento ko pero masamang tingin lang ang natatanggap nila kay Vivi. Nang matapos akong mag kwento sinabi lang nila na wag ko na daw ulitin, maling mali daw yung ginawa ko dahil ayon kay Pheby kahit gaano kagwapo ang isang lalaki ay lalaki pa rin iyon

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.

May nakatutok na kaagad na baril sa mga ulo nila. Pagkatapos kong mabasa ang announcement ni Lion ay agad akong naghanda. Sinabi ko kay Callum na pupunta ako. In the world we live in, there is no chosen time because there is also no chosen time for how long we will live or when we will die. Every second is precious to us, so we don’t waste any fucking single moments. Pagkalabas ko ng kwarto ko ay nadako ang paningin ko sa kwarto ni Sloan. I was still undecided whether to enter her room or not, but I chose the former.

Ani noon, "Once more, I was left to manage my own issues and feelings. It feels like the past. I've never truly had a close friend or lover. I've never had a companion to sit with in the dark as I go through "those" episodes. There were moments that could have been counted, but I suppose that's all there is to it. Nobody is going to repeat those shits. They must be exhausted because of that, and I fully understand that."

Her eyes are directed to that one man na sa unang pagkakataon ay kakikitaan ng pagsuko at pagkatalo habang nakatitig sa itaas, to the flying embers ascending to the night skies and falling back to the ground. Suddenly, naglaho ang ingay at komosyon sa paligid at ang tangi niyang nakikita ay ang amang nakaluhod na lang sa lupa. There was a spark of tears in his eyes kaya lang ay mariin iyong pinigilan. Deogracias Samonte doesn't cry. Huling beses niyang nakitang nabahiran ng luha ang mga mata nito ay noong mawala ang ina niya. It was a long time ago.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

Unfortunate Rebirth Akala ni Lanie Gravidez patay na siya. Hindi niya makalimutan kung paano siya nawalan ng hininga. May kirot pa siyang nararamdaman sa ibang parte ng kanyang katawan. Unti-unting tiningnan ni Lanie ang kanyang katawan. Kunot-noo niyang minasdan ang mga pasa. Ibang katawan ito. At bakit Lanie na ang rumehistro na pangalan sa isipan niya? Isa lang ang ibig-sabihin nito.

"Kahit pala handa ka nang magpaalam, masakit pa rin. Kahit alam mong aalis na siya, mabibigla ka pa rin kapag dumating na yung pagkakataong iyon. Losing our loved ones will be the most painful chapters of our lives... forever." Wade Xynon's POV

FIFTY NINE ONCE UPON A PAIN ELLYA‘S POV Losing someone without a valid reason. Is something that no one can explain. It is not tolerable. It can give you an excruciating pain that no one deserves. The hard part is, someone is out there living their best life while we are grieving. Someone wanted to ruin us. For God's sake. Gusto lang ng kapayapaan ng pamilya namin after all these years. Then there are people. That one person who wanted us to get killed.

Wow, I didn't expect a response from him after a moment of silence. Tumango ako. "Bukod kasi sa pagkakatulog ko ng mahabang panahon, wala akong kahit isang alaala paggising ko." I sighed and lifted my head to look up the sky. "It's really hard and painful...to loose something as valuable as your life. Your memories..." Yes. It felt like I'm dead even though I'm still healthy and living on earth. A moment later.... "It's in the past, Maxine."