Lost Life Novels & Stories

Nabitawan ko ang cellphone dahilan para mahulog iyon sa mesa. Sumikip ang aking dibdib. I couldn't feel my body as I catched my breath. Haruto is shouting on the line but I couldn't hear him clearly anymore. Unti-unting nawalan ng hangin ang aking katawan dahilan para ako'y mawalan ng ulirat. I was afraid of death before, then I realized it was more scary to live without anyone by your side or someone you can hold on during hard times. While I am living, I was also dying. I will die alone and no one will probably know.

They have guessed already pero ayaw nilang paniwalaan dahil masakit naman kasi isipin na wala na siya. Na tuluyan na siyang lumisan. I don't know if that was how my story would end but one thing was for sure, I would let the world take me to where I was destined to go. I lost my life. I lost my Asver. But I would never lose the chance to live Asver's promise for me. 'I want my Prish to live her life with our memories. In that way, we'll always be together.' -- THE END --

“Matanda na ako, sampung taon na akong namumuhay bilang aso. I was just like you before, buhay pa ako noong mga sandaling naging aso ako. I think I was given a chance to repent for all what I did in the past and do the things I haven’t do. But I lost that chance, I never made a move to repent, I never looked for answers that’s why I died.” Napahawak ako sa railings ng overpass, nanghihina ako sa nalalaman ko at sa nangyari kay Ren. They say loosing your life is not the worst thing that will happen, the worst thing is when you lose your reason to continue living and Ren was like that.

“Kahit papaano, naaamoy mo na rin ako sa kwarto niya.” At doon siya umalis. Pagkaalis niya, huminga ako nang malalim. Pero imbes na mawala ang amoy ni Cynthia, mas lalo kong naramdaman ang halimuyak ni Liza — bagong, buhay, mapanukso. At doon ko narealize — hindi lahat ng multo ay patay. Minsan, buhay pa sila. At tinuturuan kang sumabog nang dahan-dahan.

Sabi ng batang Alastair. --- «"Imagine a world where no memory is lost."» --- Ngumiti si Elian sa recording. --- «"Only if humans learn to respect it."» --- Ngunit nagbago ang lahat nang dumating ang isang araw. --- Isang aksidente. --- Isang taong nawala. --- Isang alaala na hindi na maibabalik. --- --- Lumabas ang file. --- «PERSONAL LOSS EVENT» ---

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever

Pero ang mga mata ay walang buhay. “Hindi totoo ‘yan!” Ang sigaw ni Olive ay tumagos sa katahimikan ng penthouse tulad ng kidlat na sumira sa katahimikan ng gabi. Umiyak siya nang walang pigil, ang katawan ay nanginginig sa galit, sakit, at pagmamahal na unti-unting namamatay. Ang mga luha ay dumadaloy sa kanyang magandang mukha, nag-iiwan ng mga guhit na parang sugat na hindi na kayang itago.

matigas na wika ng matanda. Nanghihinayang man ang matanda dahil, mukhang papalpak ang plano niya para sa apo niyang si Lucas, ay wala naman siyang kontrol sa pangyayari. Napabuntong hininga na lang siya, sa kawalan ng pag-asa. Mamatay na lang yata siya, ay wala pa ring balak mag-asawa ng apo niya.

Nanatili akong nakatayo sa madilim na lugar, habang kinakausap ang boses na walang katawan, ngunit nararamdaman kong makapangyarihan. "May pagkakataon kang mamili kung gusto mo pang mabuhay at itama ang lahat o manatili na lamang tahimik kasabay ng pagkabura ng iyong mga alaala." Kumunot ang noo ko. Ganito ba ang nararanasan ng lahat ng taong namamatay sa mundo? Pinapapili sila?

Lahat kami ay nakatingin kay Enzo maging ang mga magulang nito. “It’s not everyday that you will meet someone who you think you can share the rest of your life with. It’s not everyday that you will feel that you have fallen in love with someone… Isn't it sad when they find comfort in someone else?” he chuckled a little. “But then again, why waste it on being sad? Why not fight for the one you love?” muli siyang lumingon sa akin.