Love The Rain Quotes Novels & Stories

You are my sunshine, my only sunshine. You make me happy when skies are gray. You never know dear, how much I love you. Please don’t take my sunshine away. - You are My Sunshine, Moira *** WHEN IT RAINS, IT POURS. Naniniwala si April sa kasabihan na iyon. Since the day Cyril brings her to their new home, naging mas extra sweet ito.

mahinang sambit ko. “But you know what? I’m starting to love the rain again,” bulong ko habang nakatingin sa kanya. “If it didn’t rain that day, hindi ako magkakasakit at hindi mo ako makikita sa supermarket. Hindi mo siguro ako aalagaan at hindi mo ako liligawan,” natatawa kong sambit. Napatingin naman siya sa akin at natawa. “Kung alam mo lang,” bulong niya.

He said and crushed my lips with his sweet one. I woke up feeling light today, our night went good, yun nga lang nabutan kami ng ulan, it’s been years since I enjoyed the rain, I always hated the rain, anything dark, and wet, that includes the rain, siguro dahil kasama ko si Jaxon, who’s still sleeping beside me, kaya nag enjoy na rin ako. Nakakahawa ang tawa nya, lalo nang hinila nya ko sa ulan, except for one thing, that night was a weird one too.

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

Pilit na inaalis pa ang kamay nito sa dalaga. “Ate Divine, you’re here! Grabe ka, para kang kabute sumusulpot na lang kung saan-saan,” natatawang sabi ni Rain habang napapailing. “Kidding aside, agree ako kay Ate, sabi nga sa kasabihan, “love heals everything, and love is all there is! Ang pag-ibig ay may kapangyarihan na ayusin at ibalik ang pisikal at emosyonal natin!”

“Oo at hipokrita siya siya, pero sa kabilang banda… mas maayos na ang katulad niyang pinapakita ang totoong ugali kaysa sa’yo na masyadong mapagpanggap na akala mo kung sinong malinis na babae pero mas marumi ka pa sa kanal na pinandidirihan ko—” Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Jam, ang lahat ng emosyon na kanina pa pinipigilan ni Rain ay parang tubig na rumaragasa palabas sa kaniyang dibdib. Hindi na niya napigilan ang sariling kamay na umangat ang saktan ang lalaking kaharap niya…

Nahihirapan siyang tanggapin ang kalagayan ng nobyo "bakit kasi hindi mo sinabi sakin na may sakit ka?" "Ayokong-- mamahalin mo ako, dahil may sakit ako.. Gusto ko, mamahalin mo ako, dahil mahal mo ako. Ganun, hindi dahil sa awa." "Madali kang mahalin Rain.. kamahal mahal ka naman. Hindi ko nga alam kung anong kabutihan ang nagawa ko sa mundo at ibinigay ka ni Lord sakin. Sa panahong matindi ang pinagdadaanan ko, araw araw mong ipinapakita sakin ang ganda ng buhay, na may saysay ako, panahon naman na siguro para yun din ang ipakita ko sayo."

I replied. As we stood beneath the starry sky, a gentle breeze blew, carrying memories we'd overcome. At that moment, I realized that no matter how bad the weather became, we'd always find our way back to each other. True love not only endures but blooms amid a storm, becoming unshakeable. ***WAKAS***

Malungkot niyang pinagmasdan ang sunod-sunod na pagbagsak ng butil ng ulan mula roon. Honestly, she was never fond of the rain. Marami siyang hindi magagandang alaala tuwing umuulan. One time, nadapa siya dahil sa pagmamadali niyang makauwi mula sa eskwelahan dahil ayaw niyang mabasa sa ulan. Nagasgasan ang tuhod at siko niya noon. And even until now, naalala pa niya ang sakit na dulot ng pagkasugat niyang iyon. Umuulan din tuwing napuputulan sila ng ilaw o kaya naman lumalabas ang Mama niya para dumilihensiya ng mauutangan. She had a lot of awful memories connected with rain. At kung siya ang hihiling, she’d wish the rain to go away and never come back… ever again.

"Maraming salamat. Hindi ko aakalaing nandidito ka rin." "I just want to make sure na meron kang karamay. I know how it feels to be lonely," paliwanag niya. Muli naming nilusob ang ulan at tumakbo patungo sa waiting shed at saka sumilong. Umupo kami sa isang bangkong yari sa kawayan at saka pinunasan namin ang aming basang katawan. "I just realised that rain is the most wonderful thing on earth," sambit niya na hindi pa rin kumukupas ang ngiti.