روايات وقصص ضمن Love Without Limit

dahan-dahan niyang sabi, habang nakatitig sa akin na parang hindi niya na ako kilala, “I love you… but this is too much…” Napangiti ako nang bahagya. “Please?” “NO!” sigaw niya agad, sabay turo sa akin, “may limit din ang friendship, okay? Hindi ako papayag na gawing crime scene ang kusina dahil sa cravings mo!” Napatawa si Mama sa gilid, halos hindi na makapagsalita sa kakatawa habang pinapanood kami. “Anak,” sabi niya, pinipigilan ang tawa, “baka naman pwedeng bawasan mo ang hirap ng hinihingi mo kay Lora…”

“Hindi ito libóg o kung anuman. This is purely from my heart. Kung libóg lang ako, matagal na kitang hinila para lang makipag-sex sa iyo. This is love, Cathy.” Ngumisi si Cathy kapagkuwan ay dinako ang pinto. “Love can sometimes be uncontrollable. You can't stop yourself from loving someone, but at the end of the day, you might realize it's just lúst—that you want to taste that person rather than spend your life with her forever. Luma na iyang hirit mo, Phoenix. Mahal mo ako kasi kailangan mo ako. Mahal mo ako kasi gusto mong magpalabas ng init sa akin. Simple, right?” “Nagkakamali ka nang iniisip, Cathy. Mahal kita—iyon ang nararamdaman ng puso ko. This is not lúst, this is lo—”

Napatigil siya nang makita ang isang tangkay ng rosas na may kasama pang love letter. "Besh galing ba 'yan kay Mark?" tanong ng useserang si Lyka at sumilip na rin sa locker nito. Nagtatakang kinuha niya ang rosas at ang may di kalakihang pulang sobre. Tinignan niya ang likod ng pulang envelop pero walang nakasulat na pangalan rito.

Wika nito. "Hurt doesn't depend upon what he had to love him or who you love? When you get to the point where when doing the things he loves and spends more time beside you, there's no reason to be hurt. Because love conquers all, even if you're not believe in true love." Agap ko. Bumuntong hinga siya at saka tumango. Ipinikit ko na lamang aking mga mata. Hindi naman nakakabawas ng pagkatao ang magmahal. Ngunit ang lahat ng bagay ay may limitasyon.

What if you’re actually missing out on real love by believing these silly lies we take to heart because they’re in pretty script or powerful language or bright colors? But I guess, real love is messy. It’s hard. It’s difficult. It’s complicated. It’s heavy. It’s not being asked to change who you are for someone. It’s not asking someone to change him/herself for you. It’s not easy. But it’s still beautiful. Aquilino made me feel that. I wish and I pray that we could stay like in this lifetime. "Is this your love confession, Ramona? I wasn't ready for this..." Inangat niya ang mukha ko para magkaharap kami. Nangungusap ang kaniyang mga mata. Nakakahalina.

"There's no mountain, no valley No time, no space No heartache, no heartbreak No fall from grace Can't stop me from believing That my love will see me through Thanks to you, Thanks to you." Next are Amaya's friends and some of them are our classmates. They were also crying lalo na ang isa ding malapit na kaibigan ni Amaya. The boys that also Amaya's friends sticks a sticker to the glass and when I look at it it was a heart shaped sticker na may nakalagay na 'We will miss you'

Sambit ni Erica kaya dumiretso kami sa Jollibee dahil favorite nya raw ito. Dahil nakaramdam ako ng pananakit sa pantog ko, nagpaalam ako kay bakla na magc-cr lang, agad nan itong tumango. Habang naglalakad ako papuntang cr may nabunggo akong lalaki. “Sorry po, nagmamadali po talaga ako.” Sabi ko sa kanya at naglakad ng mabilis ngunit hinigit ako notp pabalik kaya napapikit ako sa sobrang inis, ngunit nawala rin ito nang maamoy ko ang lalaki, parang napaka bango nya para saakin, ang tamis ng amoy nya. Unti-unti kong inilapit ang bibig ko sa leeg nya para maamoy pa sya ng maayos ngunit tinulak ako nito.

maraming magagandang plano na agad ang nasa kanyang isipan. Ngunit nagbago ang lahat. Mali ang kanyang pala ang kanyang nasa isipan, Nakulangan pa rin ang pala ito sa kabila ng lahat ng sakripisyo at pagmamahal na ibinigay. Sobrang sakit ng kanyang dibdib nang malaman niyang may iba itong katal*k habang siya ay mahimbing na natutulog dahil sa sobrang pagod.

Isang halik na puno ng paghingi ng tawad, pangako, at pagmamahal. Dahan-dahan itong bumaba, sa kaniyang pisngi, at sa wakas, nagtagpo ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung paano siya napasabay, ngunit sa sandaling iyon, tila naglaho ang lahat ng alinlangan bumabalot sa kaniyang isipan. Malambing at banayad ang halik ni Darrius, ngunit sa likod nito, naroon ang pananabik ng taong matagal nang nangungulila. "I miss this...."

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”