Novel & Cerita Magkaiba Mata

wika ng isang lalaki na nakasuot ng tuxedo sabay taas ng hawak nitong goblet na may lamang wine. Kahit matanda na ito ay makikita sa kaniyang mukha ang taglay niyang kaguwapuhan no'ng kabataan niya pa. Malawak ang ngiti nito habang nakikipagkamay sa kaniyang mga bisita. "'Yan si Mr. Robert Montenegro. Matanda na siya pero guwapo pa rin 'no?" parang dalagang kinikilig na sabi ni Maribel.

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

Kakaiba! Naiiba na ito sa inosenting Anak mayaman na si Kaytie Aghubad. Mapangahas niyang inabot ang palad ng dalaga na nakapatong sa may lamesa. Ikinatuwa niyang hindi ito umiwas man lang. “Kung pahihintulutan mo, gusto sana kitang ligawan.” Parang may bombilyang sumindi naman sa kasuluksukan ng utak ni Kaytie.

Paliwanag niya “Matagal din kayong naging magkasintahan kaya paanong hindi mo napansin na may kakaiba sa mga ikinikilos niya? Kung titingnan ang itsura at pananalita niya kanina parang disido siyang pumatay ng tao kaya bakit hindi mo agad iyon napansin nuong una palang? Alam mo bang magiging miserable ang buhay mo kung nakasal ka talaga sa kanya?” Tanong nitong na bahagyang tumaas na ang tono

Namamalik mata ba ako sa nakikita ko ngayon? Bakit parang naging maamo syang tigre ngayon? Ang mga mata nya ay punong-puno ng Iba’t ibang emotions gaya ng takot, pangamba at pag aalala. May nangyari ba sa asawa ko habang nandito ako? Kumawala ng pagkakayakap si Mia. “I miss you a lot. Sorry kung ngayon lang ako. Sorry kung…” hindi nya natapos ang sasabihin at tumingin kay Nico.

Inis niyang sabi, ito ang kilala kung gray mainitin ang ulo at madaling Magalit. "I-im not really sure if that's Mona, magkamukha sila but they have differences" sagot ko sa mahinang boses, tumayo naman ito at may tinawagan sa cellphone "Come here asap!" Maawtoridad niyang sambit, Maya maya pa ay bumalik na ito sa upuan niya at tiningnan niya ako ng malalim sobrang nakakadistract ang mga tinginan niya gusto kung tumalikod ngunit di ko magawa dahil masakit pa ang katawan ko.

May sayawan? Kumunot ang noo niya mayron siyang makapa na matigas. Dahil nakatingin siya sa kawalan at nag-iimagine ng ‘imposibleng bagay—pinisil-pisil niya ang matigas na nahawakan niya. “Damn it! Wala ka bang mata?!” Saka lamang siya natauhan ng naramdaman niya na parang gumalaw ang hawak niya.

'' wala ka ba talaga naalala ... ?" mahinang tanong ni Maica kay Faith . Nagtaka naman ang isa dahil hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito . Madami siyang naalala pero tungkol palang sa mga design minsan merong pumapasok sa kanyang isipan pero malabo kung tignan . '' teka hindi ko alam ang pinagsasabi mo ''

Tila may inaasahan siyang darating. Sumilip ako nang bahagya, pilit sinisipat kung sino ang kausap. Hindi ko man makita ang mukha ng kausap niya sa kabilang linya, ramdam ko ang bigat ng kanyang tinig. Bago pa ako muling makagalaw, biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang matandang babae, marahil nasa mga singkwenta o sisenta ang edad. May maamong mukha at malambing ang mga mata.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang