Mahal Kita Tagalog Novels & Stories

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Rio: Mahal? Rio: Mahal, just text me right away kapag hindi ka na talaga okay. Nag-aalala na ako Mahal sa'yo. Kaya ayokong iwanan ka. Rio: "When life gives you a hundred reasons to break down and cry, show life that you have a million reasons to smile and laugh." I just saw this on the internet. Fighting mahal, lalaban tayo. Makakaya natin ito. Huwag mo ako susukuan kasi ako walang balak na sukuan ka Mahal.

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

“P-po” “Itinakas na kita sa bahay ni tita kaya Malaya kana ngayon baby, wag ka nang matakot dahil wala nang mananakit sayo dito habang kasama mo ako” hindi ko naman mapigilang umiyak at yumakap sa kanya. “Shhh it’s alright baby don’t cry i'm here for you" sabay halik niya sa aking noo kaya niyakap ko pa siya ng mahigpit.

“Tagalog.” “Tagalog na kanta… medyo mahirap hulaan, boss. Pakantahin ko na lang sila nang kung ano ang kinakanta nila kanina. Tagalog din ‘yon.” “Ano bang kinakanta nila kanina?” “Hindi ko rin alam, boss. Basta may…” tumigil ito sabay buwelo para kumanta. “Ibon mang may layang lumipad…. Kulungin mo ay umiiyak… bayan pa kayang sad—”

sagot kodin naman dito at pareho naman kaming natawa "Ang ganda pala dito at ang tahimik at ang tanging maririnig molang ay ang mga hampas ng alon mula sa dagat. "itong lugar nato ang minsan kolang puntahan"saad nito at nagtaka naman ako kung bakit "Bakit naman? Tanong ko

"Kung galit ka sa akin, sige lang, wala na akong magagawa. Kung ayaw mo na akong makita, gagawin ko 'yon. Para sa ikakatahimik ng lahat." Nagsimula na akong maglakad at nilampasan ko siya. Pero bago ako tuluyang lumayo, huminto na muna ako sandali. "Alam mo ba kung ano ang pinakamahirap at pinakamasakit sa lahat?" tanong ko pa. "Hindi 'yung mawawala ka sa akin. Kundi 'yung mamahalin pa rin kita... habang tinatawag kitang Kuya sa mundong ito."

Ngayon, maliwanag na at bukod doon, malinis, maayos lahat at mabango ang paligid. Walang kahit isang kalat na makikita sa sahig. Dahan-dahan niyang sinara ang pinto, at tinatawag ito, "Mahalia!" Buong pangalan iyon dahil ayaw niyang i-short cut na mahal. Para kasing hindi mababanggit ng dila niya. Naiilang siya. Mula sa kusina, lumabas ito. "Nandiyan ka na sir?"

mapait ang ngiting tanong ko rito "Ni Hindi mo nga Ako hinayaang mag paliwanag diba? Nagalit ka agad sa'kin.."mahinahong ani ko "Gustong malaman yung totoo?Mahal kita, Kylian Zyair hindi bilang nakaka tandang kapatid Mahal kita."pigil ang luhang pag amin ko rito kitang kita sa mga mata nito ang gulat "Matagal na kitang Mahal pero pinigilan ko yung sarili ko kasi Hindi pa pwede. Masyado pa akong bata Alam mo hindi ko naman kasi gagawin toh ngayon eh napaaga lang."

"No way, Ate Ash said 'I love you in tagalog is Mahal kita'." "And so?" I rolled my eyes. "Luke just said it to me last night waaa," she screamed. "Wth." napailing ako. Hindi ba nila alam na pinagloloko lang siya ni Luke. Sigurado ako roon kasi kahit kailan hindi naging madaling sabihin ang salitang 'Mahal Kita' sa taong kakakilala mo pa lang. Natigil ang paguusap nila ng may kumatok sa pinto, binuksan iyon ni Anika.