Mahangin Ang Tiyan นิยาย & เรื่องราว

Napahawak siya sa kaniyang malaking tiyan. "A-aray! manganganak na ba ako? Diyos ko wrong timing ka naman baby eh" aniya sa sarili habang humihigop ng hangin at sapo-sapo parin ng kamay niya ang kaniyang tiyan. Subrang sakit na ng nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Biglang may naramdaman din siyang tubig na bigla na lamang lumabas sa kasilanan niya at ngayon ay tuloy-tuloy itong nag lalandas sa mga paa niya.

Palihim din siyang umismid bago umarteng masakit ang tiyan. Ngumiwi si Tori sabay hawak sa kanyang tiyan na kaagad namang napansin ni Sid. Natiigilan siya kasunod ng pagbakas ng matinding pag-aalala sa kanyang anyo. "What's wrong?"

Mukhang maghapon siyang umiyak at nakatulugan niya na lang 'yon, at hanggang ngayon ay wala pang laman ang tiyan niya. Dahan lang ang paghakbang ng mga paa ko patungo sa kaniyang kama. Miski ang pag-upo ko sa tabi niya ay nag-ingat ako. Wala akong ibang ginawa kun'di ang pagmasdan ang maliit niyang mukha.

, mabilis na singhal ni Tiyo habang nararamdaman ko na ang aking mumunting katawan na buhat niya palipat sa aking kama upang mas maayos ang aking mahihigaan. Makirot! Nag-uumapaw na sakit! Iyan ang aking nararamdaman habang dumadaloy ang masaganang dugo mula sa aking tiyan. Kasalanan nilang lahat kung bakit umiiyak ang aking Ina at nag-aalala nang husto si Tiyo. Lagi na lamang silang ganiyan sa tuwing may nararamdaman ako. Nahihiya na din ako sa kanila dahil pakiramdam ko ay nagiging pabigat na lamang ako.

“Ano… ano iyon?” Bigla niyang naramdaman ang bagay sa loob ng tiyan niya. Nagsimula itong mangati, dahilan para idiin niya ang kanyang tiyan. Ngunit hindi nagtagal, nagsimula siyang kumamot, at hindi niya mapigilan. Pinunit pa niya ang kanyang mga damit upang subukang maibsan ang pangangati, kumakaladkad sa kanyang tiyan ang kanyang mga kuko, nag-iiwan ng mga madugong bakas.

Sumakit ang ulo sa kaiisip at biglang pumalipit na naman ang tiyan ko. Sinuka ko lahat ang laman ng tiyan ko hanggang sa wala na akong maisuka kung hindi tubig na lang. Hindi ako natunawan?

Masasagot din ang mga tanong niya kaya hindi niya kailangang mataranta. Nang matapos ay naghugas siya ng mga kamay. Narinig niya ang malakas na tunog na nanggagaling sa tiyan niya. Mabuti na lang at walang nakarinig. Hinawakan niya ang tiyan at hinimas iyon.

mahina niyang sambit habang hinihimas ang kanyang tiyan. Para na siyang naiiyak dahil sa kapatid niya at sa gutom na kanyang nararamdaman madaming pag kain na nakahain sa mesa pero aamuyin pa lamang niya ito ay naaasiwa na siya sa amoy. Ilang minuto pa ay napalingon siya sa kanilang pinto ng biglang may kumatok, hindi niya magawang mag madali sa pag tayo dahil sa kanyang tiyan at paa na nanglay.

Alessia's POV A few months later... MALAKI na ang aking tiyan at hirap na rin akong maglakad. Ramdam ko ang bigat ng aking tiyan at tumataba na rin ako dahil sa lumalaki kong appetite at hindi na nakakapag-ehersisyo.

Pinilit niyang magsalita, pero halatang may iniinda siyang masakit, “Masakit lang… yung tyan ko.. Pero mawawala rin ‘to mamaya.” “Hindi kaya dahil sa panaginip niya kaya sumakit ang tiyan niya?” Simula pagkabata ni Yi Jinli, palaging sumasakit ang tyan niya na sa tuwing nagpipigil siya ng damdamin. Pero, matagal na rin noong huling beses niya itong naramdaman. Nang makita ni Ling Yiran na lalo pang pumuputla ang mukha ni Yi Jinli, hinawi niya ang buhok nito sa may bandang noo at naramdaman niya na basang basa ito ng pawis.