Novel & Cerita Maitim Ang Budhi Meaning

Tumingin ito sa kanya nang may halong awa at pang-uuyam sa mga mata. "Ang taong nakauunawa sa takbo ng sitwasyon ang siyang matalino. Ang paggastos ni Brandon ng ganoon kalaking halaga ay para lamang sa isang ngiti ng kanyang mahal, hayaan mo na siyang pagbigyan."

“Hindi ba’t parang sobra naman ‘yon?” “Aunty Lea, mas mabilis siyang matuto kumpara sa normal na bata. Siguro’y may natitira pang mga kaalaman sa kanyang utak. Baka magising ng mga guro ang natutulog niyang kaalaman. Hindi na siguro masamang subukan. Kung hindi gagana, hahanap tayo ng ibang paraan.”

Tahimik nitong nakatanaw sa labas ng bintana. "Mas mabuti na iyong maglihim. Para hindi ka mapahamak. Wala tayong kakampi roon. Kapag magkaproblema, tiyak na pehado tayo. Mas mabuti na iyong sa tingin niya ay mas mataas ang kanyang nararating kompara sa'yo. Para hindi ka niya mapagdiskitahan. Kapag alam niyang nahihigitan mo na naman siya, paniguradong hindi ka titigilan no'n hangga't sa hindi masisira ang buhay mo," dagdag pa ni Mama Roberta.

Tumango siya, "Kung gayon ang tanging taong hindi nagpakita ngayon ay ang utak na nanakit kay Madam." "Lalabas ba siya at aamin?" “Ito... mas mabuting maging matalino siya. Kailangan niyang aminin sa sarili niya. Kung hindi, siya lang ang magiging pinaka-kaawa-awa sa huli." Seryosong sabi ni Martin.

Tahimik siya saglit. At nang magtama ulit ang tingin namin— may kakaiba na sa mga mata niya. Hindi lang obsession. Hindi lang possession. Kung hindi— realization. “You’re learning.” Mahina niyang sabi. Hindi ko alam kung papuri iyon— o babala. Lumipas ang ilang minuto. Tahimik na ulit. Pero hindi pa tapos. Dahil may naiwan.

“Hindi lang siya matalino—desperado siya. At hindi ko alam kung ano pa ang kaya niyang gawin next.” Tahimik si Kuya Lualhati habang pinapanood kami. Ramdam kong alam niya ang susunod kong iisipin: kung nagawa ni Maui ‘yon nang walang kahirap-hirap, then she’s capable of anything. Napasandal ako sa upuan, pilit pinapakalma ang sarili. “All this time, akala ko tapos na ‘yung problema… pero parang mas lalo lang akong hindi makatulog nito sa pag-iisip."

“Kain po kayo, huwag po kayong mahiya." “Mahiya? Ang kakapal kaya ng mukha ng mga ito," Tukoy ni Budang sa iba naming kakilala. "Ouch, sinasaktan mo na kami mareng Budang ha. Wala kang red horse mamaya.” Napailing na lang kami sa asaran nila. “Huwag kang mahiya ha, alam ko na hindi ganito ang mga handa sa inyo kaya-"

"I think hindi ganon ang tingin ko sa kaniya. What if buhay si Mommy?" "No! Patay na siya at ang Patay hindi na muling mabubuhay. Lagay niyo iyan sa mga utak niyo!" Sa mataas na boses na sabi ni Margarita. Pero ng marealize ang ginaw niya. Kaagad siyang kumalma. "I'm sorry. Pero this time huwag niyo pairalin ang puso. Sinabi ko ang totoo na wala na ang Mommy niyo. At impossible iyang mga iniisip niyo. Okay."

"Hindi hinahayaan ng Buddha ang mga tao na hulaan ang lahat. Habang ang mga tao ay hinuhulaan ang isang bagay, hindi nila alam na si Buddha ay tahimik na nagdagdag ng isa pang kaganapan na hindi mangyayari. Walang sinuman ang mas matalino kaysa kay Buddha. Ang pagsasanay na ibinibigay ni Buddha sa sinuman ay pareho. Hindi ito magbabago dahil lamang sa maaari kong hulaan ang hinaharap. "Handa akong wakasan ang aking buhay at siguraduhing walang sinuman sa walong dakilang pamilya ang mabubuhay nang lampas sa 80 taong gulang. Hahayaan kong dahan-dahang bumalik sa normal ang mundo. Buddha, patawarin mo sana ang aking mga kasalanan. “Amitabha.”

Napailing nalang ako saka itinapat sa bibig niya ang mug. "Ako? Anong mabait?" Natatawang tanong ko. Nang makainom siya ay inilayo ko ang baso. Nakatingin kami sa isa't-isa. "H-Hindi mo a-alam ang mabait? P-Para saan ang p-paaralan kung h-hindi niyo alam i-iyon--" "Ayoko maging mabait" "B-Bakit?" "Dahil kapag mabait ka, aabusuhin ka. Masyadong mapanlamang ang mundo, kailangan mong maging matalino. Utak ang ginagamit dito at hindi puso"