Malungkot In Deep Tagalog Novels & Stories

At Mula pagkabata Hanggang sa nag dalaga ay nakaukit na sa kanyang pagkatao Ang salitang Siya ay bunga nang Maling Pag-ibig " Pinunasan ko Ang isang butil nang luha na kusang tumakas sa aking mga mata pagkatapos Kong mag kwento sa mga bata, I'm a volunteer sa isang orphanage at tuwing weekends ay pumopunta kami rito upang bigyan Sila nang supplies at mag bigay aliw gaya nang pagkukwento ko kanina.

pinakita nito ang mga daliri dahil sa pagkalimot ng term dito sa tagalog. “dilim (daliri) ba, ay parang… parang hinahaplos ang mga mangingisda. Daming kuha tapos isang araw daw, may nawalang lalaki sa laot. Naabutan ng unos pero tinulungan ng diyos ng karagatan na pusit na makabalik ang lalaki ng… lakin (ligtas).” Nakatingin lang siya sa matanda dahil wala siyang maintindihan sa sinabi nito.

Lalo na ngayong lahat ng karapatan ay nasa kanya na. Isang malalim na hininga ang pinakawalan ni Miguel sabay tango. Nauna pa siyang magtapat sa ina ni Gabriella kesa sa dalaga Tipid na ngumiti si Mariella at dinampot ang tsaa na sa palagay niya ay lumamig na. "Inumin mo na ang tsaa mo at hindi na masarap iyan kung malamig na," nakangiting sabi ni Mariella.

"Just... just give me time, please..." Marahan naman itong tumango sa kanya at malungkot siyang nginitian. "I love you, doll..." To be continued...

Nung panahon na 'yon hindi ako malapit sa mga ka-edad kong babae. Napalingon ako sa nagsalita sa tabi ko ng mapahinto kami dahil sa hingal. "Geunyeoneun yeojaaiigo uliwa daleugo, uliui geim-e soghaji anh-ayo, geunyeoneun ulgo iss-eoyo." wika ng isa sa kalaro namin. (She is a girl and she is not like us, she does not belong to our game, she's crying.)

Muli akong uminom ng alak bago ako umiling -iling bilang sagot ko. "As long as I can, ayokong muling mapalapit sa kaniya," mahinang wika ko dahil nararamdaman ko na ngayon ang pamumuo ng luha ko. Shit! Ayokong umiyak pero nandito talaga 'yung kirot sa puso ko.

“Ang deep naman ng sinabi mo.” Bumunghalit ako ng tawa dahil hindi ko inaasahan na lalabas iyon sa bibig niya. Parang ka-generation ko lang si Manuel sa way ng pagkabigkas niya ng deep. Hindi ko tuloy napigilan ang aking sarili na mahinang kurutin ang pisngi niya. “Ang cute mo, Manuel. Bagay sa iyo magsalita ng Filipino slang.” “Hindi ko man alam kung anong kahulugan ng kyut pero sa tingin ko’y nakakatuwang salita iyon dahil natutuwa ako.”

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.

Dama ko ang kalayaan na halos apat na buwang nakatago sa ilalim ng kadiliman. Hindi ako nangahas na buksan ang aking mga mata. Takot ako na makita ang malupit na realidad. Nanginginig ang aking mga kalamnan. Malakas ang bundol ng aking dibdib kung bakit ay wala akong mahanap ang rason. "Dalhin n;yo ang salamin dito," sabi ulit ng babae na may langkap na kasabikan. Ilang segundo ang nakalipas may narinig akong lagitgit na animoy may kinaladkad na mabigat na bagay. Alinlangan kong tinikop ang aking mga palad.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”