Malungkot Na Mukha Novels & Stories

Ganoon din ang labi niya na kulay pinkish at may guhit din ito sa gitna ng chin niya. Damn! Ngayon ko lang narealize na mukhang tama sina Manang Martha, Lanvin at Zed na hindi naman talaga ito pangit. Sadyang nakakaturn off lang ang maraming pimples sa mukha nito na pwedeng pwede niya naman sana gamitan ng skincare para matanggal. Hindi ko alam kung hindi nga lang ba talaga ito maarte on sadyang wala lang itong paki sa hitsura niya.

Malapit na siyang manganak. Wala siyang suot na makeup, ni alahas man. Payak ang kanyang suot—isang maluwag na bestida at medyas na parang yakap ng ginhawa. Sa kanyang mukha, may bakas ng pagod, ngunit higit sa lahat, may payapang lungkot na mistulang humahaplos sa bawat kilos niya. “Konti na lang… baby,” bulong niya sa tiyan. “Konting tiis na lang.”

Mukha kasing nakakatalino. Ilang beses ko pa siyang kinulbit dahil mukhang wala yata siyang balak pansinin at lingunin ako ngunit mukhang effective naman ang pangungulit ko kaya salubong ang kanyang kilay na bumaling sa akin. "What?" aniya na mukhang mas malamig pa sa yelo. Hindi naman ako tinalaban sa cold treatment niya. Sanay na ako lalo na at mas cold pa si Josh compared sa kaharap ko ngayon.

kalamadong saad nito. pero lumungkot ang mukha ko ng maalala na war pala kami ng lalaking yun at hindi ko sure kung may feelings dn ba skin ang tukmol na yun" oh bat anlungkot ng mukha mo?" kunot noo nito''hindi ko kasi alam kung magugustuhan ba nya ako" lungkot na turan ko lumapit naman ito sakin at hinawakan ang baba ko

Naramdaman ko na nilagyan ito ng cold compress ni Manang kaya siguro hindi sobrang maga. Mabilis akong magkapasa, magkasugat at mamula ang aking balat. Dahil siguro sa aking kaputian. Madali ding mahalata kung ako ay umiyak dahil mabilis mamula ang aking mata at ilong. Sometimes I'm insecure because I want to have a morena skin but I tried it once ngunit hindi ito gumana sa akin na lessen lang ang aking kaputian ngunit hindi naging tan ang skin ko.

Hindi ba naman tumitigil hanggang sa mawalan talaga ako ng malay. Nakaramdam naman ako ng pag-iinit sa aking mukha, at napansin ko kaagad ang pagbabago ng kulay ng aking mukha. Kaya mabilis kong sinapo ang aking mga pisngi, dahil sa paglilikot ng aking isip. “Shit!” mahinang mura ko, sapat na para mapakalma ang aking sarili.

Ungol kong muli. Huminto siya sa ginagawa sabay angat ng marahan sa aking mukha kaya napatitig kami sa isa't isa. Ang kaninang mukha nito na akala kong lasing na lasing ay biglang bumalik sa normal. Parang bigla itong tinakasan ng ispiritu ng alak.

nakalubog ang mukha ko sa tubig at masyado syang malakas at hindi ko magawang makaahon. "Ito ba yung may sakit?" Sa isip-isip ko. malapit na akong maubusan ng hangin sa katawan dahil ginagamit nya ang katawan ko para makaahon kaya hindi ko sadyang makalmot ang braso nya dahil sa pagpupumiglas ko. Mabuti na lang at may sumaklolo na sa amin bago pa ako tuluyang malunod.

Siya naman ay sunod-sunod na napalunok dahil palapit nang palapit ang mukha nito sa kan'ya. Hindi naman siya makakilos dahil natatakot nga siya rito kaya naman napapikit na lang siya nang maramdaman ang hininga nito sa mukha niya ngunit napaawang na lamang ang labi niya dahil sa kirot. May kung anong malamig na bagay ang dumampi dampi sa bandang may sugat ng labi niya.

Hmph! Mukha niya nagwagi ako. Kaya lang may pagbabanta. Humanda ka sakin mamaya. Kung ganoon, kung ano man yang mamaya na yan. Sagarin ko na asarin ang lalaking to. Saka halos mapipisa na namin lahat ng ubas. Lihim kong pinagkukurot at laging napapa-aw. Ahaha. Walang sound kundi facial expression lang. 😁😁😁