Malungkot Na Mukha Novels & Stories

malungkot na sabi ko. Inilapit ko sa kaniya ang mukha ko pagkuwa’y hinalikan s’ya sa noo saka ko hinaplos ng marahan ang pisngi n'ya habang nakatitig sa gwapo n'yang mukha. Hindi ko mapigilan na ngumiti dahil sobrang swerte ko dahil nakilala ko s'ya.

Mabilog ang mukha, nakatali ang buhok sa taas na bahagi ng ulo, pinkish ang skin, medyo payat pero may kurba, may nunal malapit sa bibig at kulay blue ang mata. Maganda at maayos ang posing, malayo ang tingin at kinumpara ko siya sa ibang mga mannequins. Hindi siya mukhang plastic. Kinatok ko nang tatlong beses ang glass pero walang nangyari. Hanggang sa tinitigan ko lang siya ng matagal. Nagulat at napasigaw ako dahil ang kaniyang mga mata kumisap ng isang beses.

Mukha siyang demonyong nakatakas mula sa Impiyerno. Kahit na siya ay talagang dalawangpung taon lamang! Napangiti ng mapait si Bella bilang hirap mula sa huling ilang taon paghihirap sa kanyang isip. Sumilay ang mapait na ngiti sa kanyang mukha. Isang mapait na ngiti ang gumuhit ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling malamig. Dahan-dahan niyang inalis ang kanyang iniisip. Kinakaladkad niya ang kanyang pagod na katawan at nagsimulang maglakad palayo...

epic kasi ang mukha nya, parang nakakita ng multo ,hindi ko tuloy mapigilang matawa. please votes and comments tnx*^^* pangit ba...xenxa n gusto ko kac tong isulat hehe*^^*

Halata sa mukha ang galit nito. Kailangan nitong kumalma. Hindi siya magaling sa bagay na iyon pero susubukan niya. Marahas itong bumuntong-hininga saka naghubad sa harap niya. Nilapitan niya ito at ikinulong ang mukha nito sa mga palad niya.

Si Shaun, na walang awang muling sinaksak nanaman sa puso, ay malungkot na ibinaba ang kanyang mga mata. Ang kanyang makapal, maitim na pilik mata ay nangatog. Ang gwapo niyang mukha ay mukhang malungkot, nag-iisa, at naagrabyado. Pakiramdam niya ay sobrang inatake siya na namutla ang mukha niya, at mukha siyang sobrang nakakaawa.

Ang killjoy kahit na kailan. Pero wait, kinusot kusot ko pa ang mga mata ko. Hindi ba ako pinaglalaruan ng paningin ko? Sa dinami rami ng araw ay ngayon niya pa naisipang magsuot ng polo na pink. Sir naman eh, kung kailan nilagyan ni Jenny ng malisya ang utak ko saka ka nag pink. Tama ba naman iyon? Gatungan pa ba ng pagkakataon ang unti unti kong nabubuwag na paniniwala sa pagkalalaki ni sir?

Ngayon ko lang napagtuunan ng pansin ang kabuohan ng aking mukha. Kahit payat ako ay mayro’n akong korte. Maliit ang hugis ng aking mukha. Manipis at makipot ang labi ko na mas lalong pumula dahil sa inilagay ni ninang na lipstick sa akin. Malantik ang pilikmata ko kaya bumabagay ito sa aking mata. Maliit din ang ilong ko na matangos.

“I’m sure.” Malaking tulong talaga ang paglublob ng mukha ko kanina sa bowl ng malamig na tubig. Kahit papano ay nabawasan ang pamumugto ng aking mga mata dahil sa kakaiyak nang marinig ko ang boses ni Axton. Okay lang kahit mag-redo ako ng makeup. Ang importante ay hindi ako mukhang pinagmalupitan dahil sa pamumugto ng aking mga mat.

Malakas at malalim na napabuntong-hininga ako bago nagyuko ng ulo sa sobrang kahihiyan. Ang itsura ng mga mukha namin ngayon ay parang pinagbagsakan ng langit at lupa dahil lang sa dalawang salitang namutawi sa bibig ko. Iyon ay kung ibabase mo sa mga ekspresyong nakaukit sa mga mukha namin at base na rin sa paglaglag ng mga balikat namin. “Goddamnit!” “Damn that sneaky bastard!” “No! No! No! This can’t be happening!”