Matigas Ang Ulo Novels & Stories

Nanatili akong nakaupo at hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. MARGARITA Napahawak ako sa ulo ko habang unti-unti akong bumabangon mula sa pagkakahiga ko. Mariin kong ipinilig ang ulo upang magising ako ng tuluyan. Napakunot ang noo ko nang may malaglag na cool patch mula sa noo ko. Kinapa-kapa ko ang noo ko at medyo mainit iyon. May lagnat ako.

"Salamat, Cath" Tumango ng ulo si Catherine at hindi na nag atubiling humarap pa kay Matt. Saka pilit itong ngumiti ng lihim kahit na bumabagsak ang mga luha sa kanyang mga mata.

Matagal-tagal na rin simula nang huli siyang nagluto. Pero ngayong gabi, tila nasa maayos siyang kondisyon—magaan ang pakiramdam, at naroon pa si Olivia, kaya parang mas naging masarap magluto. Inihanda niya ang apat na putahe: tatlong ulam at isang tinola, sapat lang para sa tatlong tao. Pawang magagaan ang lasa, masustansya, at bagay sa mga taong may high blood pressure. Hindi maalat, hindi rin mamantika—saktong-sakto lang para sa isang simpleng hapunan.

sabi pa nito. Kaya naman ay muli siyang napakamot sa ulo. Ganoon pa man ay sumunod pa rin siya. Sang-ayun naman kasi siya sa pahayag nito. Iba ang lasa ng native na manok at frozen ganoon din sa itlog na bininili nila sa palengke kaysa fresh from farm. Mas malinamnam ang mga natives and fresh from farm. MARGARITA

Umungos ang ulo papasok, binitawan ni Marco ang burat at itinukod ang magkabilang kamay sa kama saka bumaon ng dahan dahan. Napakapit siya sa braso ng lalaki, naka nganga ang mga labi at dilat ang mga mata dahil sa di ma-ipaliwanag ng sarap sa pagpasok ng burat ng kapatid. Bago pa maisagad ay hinugot muli at nang ang ulo nalang ang nakapasok ay mapwersang ibinaon upang isagad. "AHHHHH!"

matigas nitong sagot bago muling humilata sa upuan. “Ang tigas talaga ng ulo mo,” singhal ni Rhea sabay hatak sa braso nito. “Eh ganito talaga ako. Matigas ang ulo, matigas din ang bungo. Sayo ba? Malambot? Baka kasi walang laman,” pang-aasar ni Lucas habang nakangisi. “Lucas!” singhal ni Rhea sabay kurot sa braso niya.

Kapag seafoods aking ulam At lalo na ito’y hilaw Parang nasa tabi ko lang ikaw Amoy mo’y naiiwan Palagi ka, darling Sa aking alaala Lalo sa pagkain At nakikita ka sa ulam [repeat chorus] La la la la la la Tahong na pula la la La la la la la la Kaya pala pula la la May red tide na dala la la La la la la la la La la la la la la Lagot ka la la la la La la la la la la Pero la la la la la La la la la la la La la lab pa rin kita Ng matapos ang kalokohan na pagkanta ni Red Simon at ng matapos narin itong magluto ng ginisang tahong at hotdog, omelet ay umikot ito ng dalawang beses at nag bow sa harapan ng lamesa na hawak parin ang sandok.

Habang tumatagal, bumibilis, dumidiin at papalapit ng papalapit ang pag labas ng likido. "Uhhh..." Isang mahabang ungol ang kumawala saming dalawa. Nanigas ang mga kalamnam at tumigil ng ilang segundo, ninanamnam ang bawat tamis ng paglabas hanggang tuluyan na siyang natumba sa ibabaw ko. Ipinahinga ang ulo niya sa dibdib ko. Ganun din naman ako na pumikit. Ang paghinga namin ng malalim ay sabay. Sabay din itong humupa. Pawisan ang katawan naming mag kadikit.

Bakit ang tigas naman ng ulo niya? “Nilalagnat ka nga, ako na kukuha ng pagkain mo,” I didn’t take no for an answer, kung matigas ang ulo niya pwes mas matigas ang ulo ko. Pagkababa ko ay wala palang sabaw sa mga niluto kaya agad akong nag hanap ng pwedeng lutuin. Sopas lang ang pwede kong lutuin kaya agad akong kumilos para magluto, baka mainip ang senyorito na nasa kwarto niya.

Si Arcanghel, walang anumang reaksyong mababasa. ‘I can survive this night. Kailangan.’ Nagsimula nga ang dinner sa appetizer na lobster and pomelo salad. Dagdag sakit ng ulo ang ubod formal na setup ng dinner. Ang tagal niyang nakakain na ganito kapormal. Thankfully, hindi niya nakalimutan ang mga turo ni Tita Loida noon. Walang seafood na tumapon sa ulo ng mga kasalo gaya ng nangyari kay Vivian sa Pretty Woman hanggang sa pinakahuling course.