Meaning Of Emotionless นิยาย & เรื่องราว

At ngayon, napagtanto niyang siya ay isang taong manhid sa emosyon, mahina sa pagpapahayag ng damdamin, at hindi kailanman natutong ipakita ang kanyang pagmamahal sa paraang maiintindihan ng iba. Ibig sabihin ng pagiging "emotionally thin" ay kulang siya sa karanasan sa pag-ibig. Dahil hindi siya sanay umibig, wala rin siyang sapat na karanasan upang matutong lumago sa isang relasyon. Kapag dumating ang babaeng mahal niya, alam niyang dapat siyang maging mabuti rito. Ngunit kapag dumating ang mga problema—bumabalik siya sa trauma ng pagkamatay ng kanyang ina.

Ang hindi lang nila nakasanayan ay ang presensyang hatid ng kanilang supremo na sa tuwing pumapasok sila dito ay hindi nila maiwasang manginig sa takot. Biglang tumunog ang cellphone na nakapatong sa office table. He didn't answer it. Ni hindi nga niya magawang tingnan kung sino ang tumawag. Sa halip na sagutin ay nilagok niya na lamang ang kaunting alak na naiwan sa basong hawak niya. He is emotionless. Walang kahit na anong bakas ng emosyon ang makikita mo sa mga mata niya. Wala nga ba?

I ended up crying my eyes out but showed no emotion. What has just happened?

'Di niya alam kung dahil ba iyon sa pagtakbo niyo o dahil sa hindi maipaliwanag na kadahilanan. Walang emosyon na tumingin lang sakan'ya si Amelia. Walang gulat, walang saya, galit o 'di kaya'y pananabik man lang na palagi niyang nakikita sa mga mata nito noon. Wala, wala siyang nakuha ni isang emosyon kundi isang malamig at blanko lang na ekpresyon. Para namang namanhid ang sistema ni Dalton sa nakitang iyon.

Na sa oras na ito ay nakalulan na sa eroplanong ngayon ay hindi na abot ng kaniyang tanaw. But if you look closely at his emotionless face, in particular to his eyes. You will know that there's a hidden emotion inside of it. Sadness, longingness and repentance. There's also love within it. Ngunit dahil sa lamig na nagmumula sa awra nito ay walang maglalakas ng loob na titigan ang mukha nito. Natatakot silang masalubong ang mata nito dahil kahit na walang ekspresyon ang mukha nito ay animo may dalang panganib ang tingin nito. Karamihan sa employees nga niya ay nangangatog ang tuhod sa tuwing nakakasalubong siya.

Nanginginig ang kanyang mga daliri pati na ang kanyang paghinga, ngunit pinilit niyang manatiling walang anomang emosyon sa kanyang mukha. Napakalalim ng tingin ng lalaki na tila ba gusto siyang lunurin nito sa mga sandaling iyon. Pagkalipas ng ilang segundo, nagsalita ito nang may malamig at walang anomang emosyon sa boses. "Elle, sapat na ba 'yan?" Masyadong kalmado ang tanong na iyon na tila ba wala itong anomang pakialam.

Nagpaalam naman si Hope, mabuti na rin yan para mapatay ko ang lalaking ito ng walang witness dahil sa kagaguhang pinagsasabi niya sa akin noong nakaraang linggo lang. "Avi --" sambit nito. Pero tumalikod lang ako, ayaw ko siyang makita, kahit na miss na miss ko na siya. I hate him for making me feel emotions that I don't even know that really exist in reality, akala ko lang noon sa mga pelikula at palabas ko lang mararamdaman ang mga ganitong klase ng stupid emotions but then, damn! "Avi, look at me. Hindi ko alam," mahina pero may diing salita niya.

“Hmmp, Matthew! Tatlong taon na ang lumipas, pero mukhang hindi ka pa rin marunong gumalang.” Cold and detached. Yan ang pagkakakilala ko sa aking ama. Ni minsan ay hindi ko ito nakitaan ng anumang emosyon. All business ang expression ng mukha nito. Yung parang palaging may kaalitan. Ang bukambibig nito ay palaging negosyo, profit, at success.

Walang emosyon—tila isang bangkay na natutong huminga at ngumiti, pero wala nang damdamin sa loob. Tumaas lang ang isang kilay ni Amber, saka marahang ngumiti. Pero hindi iyon ngiting nagpapatawad—iyon ay ngiting nagpaparamdam ng lubos na panlalamig. Na para bang ang sigaw ni West ay wala lang. Wala nang saysay. Tulad ng kasal nilang matagal nang unti-unting nawawala sa kulay. “Zennie was talking to you nicely, why are you so rude?”