Melancholy In Tagalog Novels & Stories

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.

mag i-scuba diving daw kami sa kabilang isla at dahil bukas na ang nakatakda kong pag-uwe ay pumayag akong sumama sa kanila. Hindi ko man gusto ang ideyang 'yon dahil sa namagitan sa amin ni Lawrence ay wala akong pagpipilian. Tutal, wala namang kami, kaya bakit ko kailangan magtago at magkulong dito at magmukmok maghapon? I don't deserve to feel like I'm worthless and unwanted. I don't deserve to be treated like an option, and fucking treated me like a shit. So wipe your tears, stop crying and pick up yourself, Margaux. You don't deserve to cry for someone who never treated you right. Natigil ako sa malalim na pag-iisip nang may kumatok sa pinto.

Kapag s'ya ang pumapatay gamit ang kan'yang katana ay hindi n'ya ito nararamdaman ngunit ngayon na nanunuod s'ya sa sariling ina na pumapatay ng tao ay hindi n'ya maipaliwanag ang kan'yang nararamdaman. "Welcome to hell Black Lily," natigil s'ya sa kan'yang iniisip ng marinig ang boses ni Halimuyak na tinawag na Black Lily ang kan'yang ina. "B-Black Lily?"

Im here! Tumayo ako at tumakbo,ayokong harap-harapan nilang marinig at makita ang pag-iyak ko,masyadong masakit ang nararamdaman ko ngayon. Akala ko kaya kong kalimutan ito dahil meron na si prince pero bat ganito? Ganito pala talaga pag in love. Madali mo lang maitatago ang sakit pero sobrang sakit sa dibdib..

February’s POV It’s Sunday at patungo na sana ako sa supetmarket kaya lang kung minamalas ka nga naman talaga, nasiraan pa ata ako. “Fuck,” bulong ko pa na napasabunot sa sarili dahil malakas ang ulan. This is why I hate the rain, it was always blocking my ways. Nakakairita. Pakiramdam ko ay ang malas-malas ng araw kapag umuulan.

Tagos sa puso ng mga nakarinig ang sakit na kanyang nadarama. Naalala nga niya ang markang sinasabi ni Runa. Kulay itim at pula ang mahiwagang marka na kakaiba ang hugis. Hindi niya malaman noon kung saan ito galing at kung ano ang ibig sabihin ng marka. Kahit anong talino ng mga salamangkiro sa kanyang kaharian at karatig kaharian ay walang makapagsabi kung ano iyon. Nanatili ang marka sa kanyang dibdib hanggang sa mapansin na lamang niyang unti- unti itong naglalaho.

Yuzon subalit kaagad siyang nagsalita, "Si Kath po, kamusta?" Sandali siyang nilingon ng matanda, "Maayos naman ang lagay niya. Kailangan lang niya ng pahinga sa ngayon." Pagsisinungaling na lang ng lolo dahil ayaw na niyang ipaalam pa ang tungkol sa tunay na kundisyon ng kanyang apo. Muli itong nakaranas ng trigger sa mga putok ng baril at dugo dahilan para muling makaranas ng depression.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

singhal ko sa kaniya. Nakakahiya naman sa kaniya na kahit yata isang buwan hindi maligo, mabango pa rin. Ako kasi kaunting pawis lang, pakiramdam ko kailangan kong maligo ulit para bumango. "Amoy ulam ka," humalakhak ito. Inis ko siyang tinulak at sinamaan ng tingin. Padabog akong nagmartsa paakyat ng hagdan. Tumatawa pa siya nang sundan ako.

I can't help but feel my heart warming up and my cheeks reddening as he continues, And this time, he looked proud to sing. At mahal, mamahalin kita hanggang 70 tayo At baby, ang puso ko ay maaaring mahulog nang kasing lakas ng 23 At iniisip ko ‘yung kung paano umibig ang mga tao sa mahiwagang paraan Dampi lang siguro ng kamay Well, ako-nahuhulog ako sa iyo araw-araw At gusto ko lang sabihin sa iyo na ako