Mental Trauma Quotes Novels & Stories

Hindi ako agad nakasagot. “Buhay ako,” sagot ko sa huli. “At nagpapasalamat ako. Pero hindi ganoon kadali burahin ang tatlong buwan.” “May trauma ka ba?” agad na tanong ni Lucas. “Siguro meron,”pag-amin ki. “Minsan pakiramdam ko kapag tahimik, may kulang. Parang hinahanap ko ang tunog ng alon.” Tumango si Noah. “Normal lang ’yon.”

Pero ang katotohanang ito na lang ang tanging mayroon siya sa buhay— ang dahilan kung bakit siya nanatiling lumalaban, syempre, hindi talaga maiaalis sa kaniya na pangaraping makasal sa kagaya nito kahit na imposible. Pero ngayon, ang imposibleng iyon ay tinutupad na nito. Kaya tuloy, halo-halo na lang ang mga naiisip niya. Minsan masaya siya— excited. Minsan naman malungkot siya at palaging nag-aalala— palaging nagtatanong ng napakaraming what if’s. Alam niyang masama sa kaniya ang mag-isip nang mag-isip dahil ipinagbawal iyon ng doktor niya. Kailangan daw maging open siya sa mga nilalaman ng kaniyang isipan. Para daw kung may pagkakataon na nahihirapan siya, maaagapan agad nito. Kailangan

natatawang sambit nito. "No, you are unbelievable," reklamo ko habang tinuturo ito. "Do you know how hard it is to focus when your face looks like that?" "Looks like what?" "Like a problem." Bahagya itong natahimik bago umiling na tila amused na amused. "A problem?" "Yes. A dangerous emotionally damaging problem." "Ang dramatic mo." "Traumatized lang." "Same thing." Napabuntong-hininga ako habang umiinom ng kape.

Ano bang problema ko? Narinig ko sa isip ko ang sinabi minsan ni Anna: Posibleng kilala din ni Marco ang mga lalaking yon kung walang mga maskara sa mukha pero dahil bata pa, baka nadaig ng takot at nakalimutan ang mga nakita niya. May bahagi ng utak ng tao na kayang mag twist ng pangyayari para mailigtas ang sarili sa trauma at malampasan ang mga pangit na bagay na nagpapahirap sa kanila. Minsan may mga taong nagkakaroon ng mental disorders dahil doon. Napakurap ako.

Sa tagal niyang nawala sa mundo nila at hindi nakikibalita ay wala na siyang ideya kung ano na ang nangyayari sa buhay-buhay ng mga ito. Samantala, hindi pa rin maampat ni Zarayah ang pag-iyak. Pinagsamang takot, trauma, galit at pangungulila ang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon. Kung narito lang ang ina ay hindi siya sisigawan bagkus ay yayakapin lang at pakakalmahin. Masyadong matigas ang puso ni Carcel. Hindi man lang nito naisip kung gaanong trauma ang inabot niya lalo na ang makita ang kaibigan nitong pumatay na parang mabangis na hayop.

“Yah! You’re right ma’am.” “Maiba tayo Ate Luz, yang ka chat mo nakita mo na ang mukha.” “Not yet ma’am oi! I am traumatizing ma’am-” “I was Traumatized.” “Traumatized! Dat’s what I men to say ma’am!.” “At bakit?”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

bungad nitong tanong sa kanya. He took a deep breath. “S nimi vso v poryadke. No ya ne dumayu, chto oni tak legko zabudut etot intsident. Dumayu, oni travmirovany.” [translation: They’re fine. But I don’t think they will forget this incident this easily. I think they’re traumatized.] Napahugot ng malalim na hininga ang kaibigan at mahinag napailing. “Who do you think did it?”

"Mula pa noon, alam mo na? Bakit hindi mo agad sinabi?" "Binigyan tayo ng pagkakataon ng tiyahin mo noon para maipagpatuloy ang buhay mo. Hindi ko alam kung paano mo tatanggapin kung sabay mong haharapin ang trauma, pagkawala ng memorya, at ang pagiging ina." "Pero ngayon, handa na ako. Kailangan ko siyang makita." Bago pa makasagot si Bash, biglang pumutok ang ilaw. Sumunod ang mahinang putok—BANG!

Ang galit at trauma ay napalitan ng kumpiyansa, ng kakayahang ipaglaban ang sarili ko. Habang ini-email ko ang report para sa follow-up, may mensahe ako mula kay Lucas: ““Nakita ko ang lahat,” sabi niya nang marahan, parang ayaw guluhin ang bigat ng sandaling iyon. “Hindi lang ang mga tagumpay mo, kundi pati ang mga pagod na pilit mong tinatago, ang mga gabing halos wala ka nang lakas pero pinili mo pa ring tumayo kinabukasan. Nakita ko kung paano ka lumaban kahit walang nakakapansin, kung paano ka nasaktan pero hindi ka sumuko.”