Mental Trauma Quotes Novels & Stories

"May mga pagkakamaling kapag ginawa mo, hinding-hindi mo na pwedeng ulitin pa kailanman." Naisip niya ang mga aral ng buhay na huli na niyang nalaman. "Sinabi ko na kay Anna ang lahat, alam niya ang tungkol dito," dagdag pa ni Vincent. "Sige," wala na ring ibang magawa si Mattheus dahil ubos na ang mga options nila. "Ibibigay ko sa'yo ang tsansang ito. Kung may magagawa ka para mawala ang trauma niya, kalimutan na natin ang nakaraan... Pero..."

Agad na napaupo si Nolan, maputla at balot ng malamig na pawis. Lumapit sa kaniya si Quincy. “Ayos ka lang ba, Mr. Goldmann?” Itinabi ng psychologist ang pocket watch at naupo sa couch. Tiningnan siya ni Quincy, “Hindi ba gumana ang suggestion? Bakit takot na takot siya?” Sumagot ang doktor, “Madalas ay trauma ang dahilan ng memory impairment. Maaaring may mga hadlang sa psychotherapy sa kasalukuyan niyang kondisyon. Mayroon siyang sinusubukang iwasan sa subconscious niya.”

Katotohanan lang. Raw. Dangerous. Permanent. Dahan-dahan siyang lumapit. Nararamdaman ko ang init niya. Nararamdaman ko ang tibok ng puso ko. At mas nakakainis— nararamdaman kong kumakalma ako. Palagi. Ganito palagi. Sa kanya lang. Sa mundong puno ng trauma at kaguluhan— si Torren lang ang nagiging dahilan para tumahimik ang isip ko.

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************

“That’s not true.” "Pero ganun yung pakiramdam," I whispered. “Like I needed to carry it forever. Yung trauma… hindi lang sya emotional. Parang may lason sa loob mo na unti-unting sinisira lahat ng maganda sa paligid mo.” He nodded slowly, eyes on the sea. “You start building walls. You push away people who care. You think if you stay numb, you’ll be safe.” I glanced at him. “That’s what you did.”

“Pero hindi mo rin ako kayang lokohin. Nararamdaman kita, Drake. Naiintindihan ko na ngayon.” Napapikit ako sa sakit at kirot ng totoo ng naririnig ko. “What you feel is confusion,” pilit kong sagot. “Trauma. Takot. Vulnerability. Hindi ako dapat ang sandalan mo sa ngayon.” “No,” mabilis niyang sagot. “Alam ko ang takot. Alam ko ang trauma. Pero ito—” huminga siya nang malalim, “—hindi ito galing doon.”

gusto niyang matawa sa itsura nito. "Treat ko na sayo ang paguwi natin sa rancho. Kaya sana wag kanang tumanggi. Alam kong nahirapan ka sa mga unang araw mo dito..." Bigla nanamang sumeryoso ang mukha nito kaya lumakas ang bawat kabog ng dibdib niya. "Sir..hindi ninyo naman kailangang bumawi. Yung mga taong galing sa trauma gawa ng aksidente ay normal lang na dumaranas ng ganito. Mabuti nalang at okay narin po kayo ngayon."

Matao rin, pero masalimuot ang mga titig ng mga tao rito—puno ng lungkot, pagod, at parang may itinatagong bangungot. Habang tumitingin-tingin siya, napatingin siya sa isang lalaki na mukhang pagala-gala. Nang magtagpo ang kanilang paningin, bigla siyang kinilabutan. May kakaibang lamig sa titig nito na tumagos hanggang sa kanyang likod. ‘No, it’s okay. Calm down, Ayehsa,’ bulong niya sa sarili. ‘It’s probably just trauma... or part of the memory loss.’

Halos bumalik ang trauma ko noong nakaraan. Ang akala ko, okay na. “Malakas na ako," katagang laging ibinabaling sa sarili ko ngunit tila nabaliktad ang lahat. “Don't worry, walang masamang mangyayari, okay? Just be calm, atleast try for him, please. . ." kalmadong boses ang pumukaw sa kalooban ko na tila musika para sa akin dahilan para marahan ko itong balingan ng tingin.

Parang may boses na minsang tumawag sa pangalan ko na hindi dahil sa negosyo. Pagmulat ko ng mata ko, wala na. Walang detalye. Walang mukha. Walang pangalan. Pinisil ko ang tulay ng ilong ko. Kung may mahalagang bagay akong nakalimutan, bakit walang nagsasabi sa akin? Bakit walang lumalapit para ipaalala? O baka naman, wala talagang ganoon. Baka ang pakiramdam na ito ay epekto lang ng trauma.