Mga Tauhan Sa Ang Ama Novels & Stories

Nang makapasok ako sa mansiyon ay kaagad akong sinalubong ng yakap ni Mama Amanda. She kissed both of my cheeks while holding my arms. "I missed you, hija." Mama Amanda sweetly said. Kinuha niya ang isa kong kamay, then she pulled me towards the living room where Papa Samuel, Tito Karlos, Tita Jenice, Donna, Hany, Salome and Navid is waiting. Kaagad na namutawi ang isang masayang ngiti sa mga labi ng tatlong magkakapatid ng makita ako.

"Mama!' Ang sakit po nang pagkakahawak niyo sa kamay kooo! Ang natatakot na sabi ni fatima sa kanyang ina. Humarap siya sa kanyang anak at sinabi: ,, Wag na wag ka nang makikipagkita sa batang iyon ,lalong lalo na sa kanyang ama! Ang galit na saad ni rosalina sa kanyang anak,habang naglalakad sila palayo sa mag- ama. "Papa" Bakit po biglang nagalit yung mama niya?" Nagalit po ba siya dahil sa akin?" Ang malungkot na tanong ni sabrina sa kanyang ama,nang lumingon si sabrina sa kanyang ama,nakita niyang malapit nang tumulo ang luha sa mga mata nang kanyang ama. Na ikinalungkot lalo ni sabrina.

"Masaya ka ba, ha?" Tumango-tango si Amara habang naka-ngiti hanggang tenga. Tila hindi ito makapaniwala sa kasiyahang nararamdaman. Sa wakas, buo na muli ang kanyang pamilya—kasama si Mommy, si Daddy, at ang maliit niyang kapatid na si baby Lucien. Nagkatinginan sina Lance at Apple, parehong napangiti. Ngunit si Amara ay may isa pang tanong na mas sabik niyang gustong malaman.

Komento ni Berna. “Eh nasaan naman ang papa mo? Parag hindi mo pa siya kasi nababanggit sa amin kahit minsan.” Curious na tanong ni Jayda. Napakuyom ang kamao ko ng maalala ang kalupitan na sinapit ng ama ko kamay ng mga mamamatay-tao na yun. Masahol pa sila sa hayop! Matagal ko na pilit binabaon sa limot ang sakit ng nakaraan pero ngayon ay muli na naman nabuksan. “Patay na siya… Walang puso siyang binawian ng buhay.”

Aniya Napabuntong hininga naman ako. Ang tinutukoy niyang maingay ay ang tunog ng mga baril mula sa mga tauhan ng aming ama. Bakit ba dito sila nag-e-ensayo minsan? Mayroon namang lugar para doon. At naroon madalas ang aming ama. Samantalang ako naman ay may ibang pinagkakaabalahan. "Kahit na, Dapat sa tuwing lalabas ka ay nagpapasama ka sa mga tauhan natin. At alam mong may importante kami ni dad na ginagawa." Tugon ko kaya tumingin siya sa akin

Ang iba naman tumatawa habang nakatingin sa 'kin. Hindi na sila pinatayo ni Ma'am, nakaupo lang sila. "And the name of the father... " nakapikit na silang lahat ngayon. "Dear God, thanks for this day. Thanks for waking us up. Thank you for giving us this beautiful chapter of our life," char napa english ako. "Amen!" sabay na sigaw nila. "Sandali lang!" sigaw ko. "Atat na atat? Di pa nga ako tapos eh."

"Yes! Thank you ate!" I was wondering kung ano na kaya ang nangyari kay Mama sa ngayon na yung dalawa ang naiwan sa kaniya. Si Timothy at si Papa. Maraming tao na pag hindi kapatid sa ina o ama ay hindi nila kinikilala or kung kinikilala man ay itinuturing na salot. Pinagchichismisan. Pinagtatawanan. but for me, its a blessing and it gives me more life.

sagot naman ng isa habang hinuhubaran ang babaeng nakasuot ng kulay asul na baro't-saya habang walang tigil sa pag iyak. "Ngayon mo makikita kung gaano ka hayop ang mga taong nasa posisyon, Tharia, kung papalarin kay baka pati ang iyong Ama'y makita mo sa lugar na ito." Napatitig ako dahil sa sinabi niya. "A-ano?" "Isa ang iyong Ama sa mga bumaboy sa akin dito, Tharia." Napatakip ako sa aking bibig habang umiiling. "Hindi totoo iyan."

"Please fight, Amber. Huwag mo kaming iwan." Wala na siyang pakialam kahit makita siyang lumuluha ng kanyang mga tauhan at ang mga taong dumaraan. "Nasa'n si Amber?" Awtomatiko namang napatingin sina Ashton at Tadeo sa pinagmulan ng tinig. Iyon ay walang iba kundi si Amaya Velez. "Mama." "Anong nangyari sa anak ko?" Kitang-kita ang labis na pag-aalala sa mukha nito.

“Sigurado ka ba, Lolo? Kung ganun po… maaalagaan niyo na ang—” Agad siyang pinutol ni Ama, may bahid ng ngiti ngunit nananatiling matapang. “Oo, apo. Alam ko na ang nais mong sabihin. Kaya kahit hindi mo na banggitin, alam ko na. Aalis na ako, kasama ang aking mga tauhan!”