Novel & Cerita Mi Manchi

Minabuti niyang makaalis agad na hindi nila nakikita at iyon nga ay nagawa niya. Alam niyang hinahanap na siya, tama si Marvin na lahat ng mukhang ginamita niya ay wante na sa buong bansa, nasa balita na at naka paskil na rin kahit saan. Ngunit magaling siya dahil wala roon ang tunay niyang mukha kaya nakatakas pa rin siya dahil hindi niya naman dala ang mga maskara na iyon. Kasamang naiwan sa loob ng bahay at ang mga bangkay na pinatay niya.

Si Manang Mary naman ay kusa na akong iniwan. I need time. I want to be alone. Kailangan kong pagnilay-nilayan lahat. I need time for myself right now. That the thing I needed the most at the moment

Gaano ba kahirap maghanap ng indian mango? Lumabas ako sa kusina at nakita ko na naghahanda na ang kasambahay namin na si manang Thelma ng pang hapunan. Tinulungan ko na ito dahil nangangapa pa siya sa mga gamit dito. Ilang saglit pa ay dumating na si Marcus. Halata ang pagod dito kaya agad ko naman siyang nilapitan. “Baby, sorry, natagalan. Ang hirap palang maghanap nito!” sabi niya sabay taas ng isang supot na may lamang mangga.

“Gusto mong matikman ang masarap? Heto, subukan mo 'tong mani ko. Mainit, maanghang, siksik sa lasa! Siguradong pagpapawisan ka sa sarap.” Tiningnan niya ang mani, tapos tiningnan niya ako. May kakaibang kislap na dumaan sa mga mata niya. “I doubt your mani is better than my hotdog.” “Subukan mo para malaman mo!” Akmang isusubo ko sana sa kanya ang isang butil ng mani nang biglang may tatlong itim na van ang mabilis na huminto sa harap mismo ng booth.

Napapangiti lang siya at namamangha sa kaibigan sa tuwing mahahanap niya itong mahimbing na natutulog sa mesa at halatang pagod. Isang araw, kinausap niya ang kaibigan at humingi siya ng pabor. "Ivan, puwede ba akong humingi ng kahit isang hiling sa iyo?" sabi ni Mike habang naglalakad silang dalawa sa garden. “Wish?” ani naman ni Ivan at tumingin siya sa kaibigan. Tumigil sila saglit sa paglalakad at hinarap ni Mike ang binata.

Kahit yun man lang sana. Pagkatapos naming kumain ay pinagsusuka ko lang ang lahat nang ‘yon. Nakakainis! Sarap na sarap pa naman ako. I called Maximo dahil na-miss ko siya ng sobra. Isang gabi pa lang siyang wala pero hinahanap hanap ko na agad ang amoy niya lalo na ang presensya niya. I badly needed his hug. Pero ni hindi man lang ito sumasagot sa tawag. Ilang hours ba ang travel from Manila to New York at hindi sinasagot ng asawa ko ang tawag ko? Hindi na nga bale. I will wait until he calls me.

Hestia Manila Napakabilis ng mga pangyayari at hindi ko maintindihan ang sarili na sumama na lamang sa lalaking ‘di kakilala. Puno ng kaba ang dibdib ko sa mga ikinilos nito at tila ba matagal ko na siyang kakilala. Ang nakakapagtaka ay para bang may katulad ang kanyang asul na mga mata. Ang pagkiskis ng aming mga noo ay lalong nakapagpatindi ng aking kaba.

Pumasok ulit ang lalaki at paglabas ay naka-uniporme na. "Anong kailangan mo?" cold na tanong nito sa kanya. Naalala ni Minna ang sinapit niya kaya biglang nagtubig ang mga mata niya. "Naghahanap po ako ng part-time job kaya lang ninakawan po ako. Nawala ang cellphone ko. Pwede po bang makigamit ng phone? Kahit isang tawag lang po."

Mabilis ang pintig ng puso niya, habang pinapawisan ng malamig ang kanyang noo. Kung hindi pa siya manhid, tiyak na napansin na niyang si Mr. Manzano ay may interes kay Katrice. Kung hindi pa niya iyon napagtanto, sayang ang lahat ng taong ginugol niya sa mundo ng mga negosyante at politikal na koneksyon.