Mi Manchi Novels & Stories

aniya "Pumunta ako sa kusina, hija kasi nauuhaw ako. Teka, kanina ka pa ba dumating?" "Ngayon lang po, Manang, Magpapalit na nga sana ako ng damit kaso wala na roon ang mga gamit ko kaya kita pinuntahan dito," sabi niya. Bigla namang nawalan ng kibo si Manang. Tila na may gusto itong sasabihin ngunit wala namang salitang lumabas sa bibig. "Bakit ho, Manang? May alam po ba kayo kung nasaan nakalagay ang mga gamit ko?"

Mararanasan ko bang mangako na hindi ko siya hahayaan na masaktan at maiwan sa mundong ito? Tila hindi ko kaya na isipin na iba ang aking magiging buhay at karanasan kung hindi siya ang aking kasama o hindi naman kaya ay ibang Mino ang aking nakilala. I just want him the way he is now. I just want my irritating Mino and no one else. I cant stand seeing him changing or not recognizing me at all.

Pagkasabi niya na pumunta ito sa condo unit niya ay mabilis naman itong pumunta sa mansion niya. "What kind of help do you want from me, bro? Sabihin mo lang kung anong tulong ang kailangan mo dahil handa akong tulungan ka kahit ano pa 'yan. Hindi kita tatanggihan, bro," sabi naman ni Daniel sa kanya. Nagkatitigan silang dalawa na magpinsan at nagngitian sa isa't isa. Nagpakawala muna nang malalim na buntong-hininga si Callix bago sinabi kay Daniel na pinsan niya na best friend pa niya ang kailangan niyang tulong mula dito.

Pero nang maalala niya ang kanyang kalagayan, ay muli siyang nataranta. Hindi niya matanggap ang nangyari sa kanya. Ano pa bang maihaharap niyang mukha sa mga tao? Wala na siyang mga paa at nabali pa ang kabilang braso niya. Pati mukha niya ay may na-dislocate pang buto. Gusto niyang gumanti kay Vanessa pero hindi niya magawa dahil sa kalagayan niya. Dahil sa labis na pagkadismaya sa sarili ay muli na naman siyang naghisterikal.

sagot ni Inay. Tumango na lang ako at hindi na nagreklamo. Kung ako ay tawag nila sa akin ay si Miss Manananggal, si Inay naman ang Reyna ng mga Aswang. Bakit? Simple lang ang basehan nila. Una, hindi kumakain ng luya si Inay. Nagsimula iyon nang may nag-alok sa kanya ng tinola na may maraming luya, tinanggihan iyon ni Inay dahil sa malalang ulcer niya. Pero sa mata ng mga tao dito, ang pag-ayaw sa luya ay katumbas ng pagkakaroon ng mahabang dila at pagnanasa sa dugo.

“Mahigit dalawampung taon akong binale-wala ni Ryan. Ngayong malaki na ako, saka lang niya ako gustong kilalanin? Bakit ko siya pagbibigyan?” “May sasabihin ako sa inyo—ako si Menchie, at wala akong pakialam! Dalawampung taon akong namuhay nang maayos kahit walang ama, at hindi ko siya kailangan ngayon!”

Naku amoy alak na naman ito. “NAKU NAMAN SIR UMINOM KA NA NAMAN. ANO BANG PROBLEMA MO PAG USAPAN NATIN BAKA MAKA TULONG AKO. SABI NI MS MARTHA HINDI KA DAPAT IINOM"

KABANATA 13 Paggising ko pa lang ay wala na akong gana sa lahat. Mabuti na lang wala si daddy sabi ni manang Lina ay maagap daw si daddy kanina dahil may duty daw ito. These past few days palagi akong nagmamadali sa pagkain ng breakfast para maabutan si Magnus sa kanyang community service pero ngayon halos maunahan pa ako ng pagong sa pagkilos.

Kung bihag pa ngang matatawag ito. Nagpapadyak ako sa inis ng iniwanan ako dito bago sabihan ng ganoon. Hindi ko matanggap na sabihan niya akong pangit lalo na ang aking katawan. Inaalagaan ko ang katawan na to, sexy ko kaya napakaraming nagsasabi niyan sa akin lalo na't may long legs ako. Dito mostly ako nakikipag away lalo na kung may mambabastos sa akin. Sabi nga ng mga kaibigan ko, I have a killer body raw at may labanos na legs kaya kapag nakasuot ako ng short maraming mga nakatitig sa akin kaya minsan pants na lang lagi sinusuot ko dahil I am uncomfortable lalo na sa tinitirhan ko na maraming mga manginginom sa mga dinaraanan ko lagi.

Nilampasan ko siya nang walang imik, walang paghinto, at nang walang kahit isang sulyap. He was a Mancini. I was not. At iyon ang kailangang panindigan.