Mi Último Adiós Tagalog Novels & Stories

At na saan siya? Magsasalita pa lamang ako nang mas diniin niya ang baril sa noo ko na siyang nagpapikit lalo sa akin. Kahit ano mangyari, tanggap ko. Matagal ko ng tanggap na anytime ay mangyayari ito sa akin. Hindi ko lang lubos maisip na napaaga. Life is so unpredictable. “Any last wish?” Ito na talaga ang katapusan ko. Pero siguro talaga hanggang dito na lang ako. Sana ang pagkamatay ko ay may ibubungang maganda.

"Thank you. I am free now. Aalis na ako." Pagkatalikod ay tuluyan nang tumulo ang luha ko. This may the last time I'll cry for him.

"E-Even if we can't be together in the end, I'm glad that you were part of my life..." Napaubo-ubo ako at mabilis na hinabol ang sariling hininga. “Mommy ko...” I heard Alyssa said. Pinikit ko ang mga mata ko. "I-I'm s-sorry... I-I l-love you, goodbye...Until we meet again." huling sabi ko bago tuluyang nagdilim ang paningin ko. Kasabay no'n ang pagbitaw ko sa kapit kay Lucien. Naramdaman ko pang may huling luhang tumulo sa pisngi ko.

Naluha naman ako dahil sa sinabi nito. "Thank you Ate! Thank you dahil nandiyan ka palage. Hayaan niyo, ito na ang last na makikita mo akong ganito. Pipilitin kon ng mag-moved on at kalimutan ang lahat." naluluha kong wika dito. Napatango naman si Ate Anastasia dahil sa sinabi ko.

nakangiti niyang wika "TAlaga? Aba't gusto ko iyan! Mangunguha tayo ng sea shells?" sagot ko. "Oo...tamang tama, dinig ko, low tide daw bukas ng umaga." sagot niya "Well, agahan mo ang gising mo mamaya kung ganoon para maaga tayong makaalis.'" sagot ko "Okay..good night, Ate. I love you!" nakangiting wika niya

Napangiti na lang ako kahit papaano. Aria: Hindi puwede, Dave. I think, this is our last goodbye. Sana maging masaya ka na. Sorry kung ako pa ang naging dahilan ng lahat nang ito. Sana ay hindi na lang kita inakit. Salamat sa memories nating dalawa.

Galit na sigaw nito at itinutok sa ulo nlo ang baril Umiyak lang naman ako ng umiyak "Pakiusap po...Ayoko pa pong mamatay...Pls po wag po!!!!"Huling sigaw ko bago mawalan ng malay dahil sa panghihina ng katawan... ✨{END OF FLASHBACK}✨

Hindi na ako sumagot sa kan'ya dahil kapag nag salita pa ako ay bubuhos na ang mga luha kong kanina ko pa pinipigilan. Ayokong makita niyang nasasaktan ako at umiiyak ako. Lalo na't parang hinihintay niya lang makita ang reaksyon ko sa sinabi niya. "And this will be the last time na pupunta ka dito sa unit niya. Ayoko nang manggulo ka pa sa buhay namin." Napayuko ako at hindi na siya sinagot pa. "Aalis na ako." sambit ko bago tumalikod sa kanya. .

Megan stepped back, forcing herself to turn away. Bago pa siya muling bumigay. Bago pa niya muling sundin ang puso niya kahit alam niyang hindi na dapat. At sa huling pagkakataon, ibinulong niya ang pinakamasakit na salitang kailanman ay hindi niya inakalang sasabihin niya kay Primo. “Goodbye.” At bago pa niya marinig ang sagot nito, mabilis siyang tumakbo palayo—dala ang pusong tuluyan nang nabasag.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..