Mission Completed Novels & Stories

Ginamit niya ang bawat natitirang minuto para i-finalize ang kaniyang Architectural Thesis blueprint at design drafts gamit ang matte-black vintage fountain pen na regalo ni Anne. Pagsapit ng eksaktong alas-singko ng hapon, matagumpay niyang naipasa ang kaniyang mga structural plans sa departamento. Perpekto at walang naging kahit anong aberya ang mga technical drawings, kaya naman isang malalim na buntong-hininga ng ginhawa ang pinakawalan niya.

Ngayon lang lumabas ang bigat—ang pagod, ang galit, ang pigil na emosyon. “May oras pa ba?” tanong niya, halos pabulong. “May kaunti,” sagot ni Collin, tinitingnan ang timer. “Pero sapat kung kikilos tayo ngayon.” “Guys,” singit ni Kade, halatang may relief sa boses. “Confirmed visual. Kumpleto na kayo. Four minutes.” Tumayo si Alliyah, kahit kita ang sakit sa bawat galaw. “Pasensya na.”

Medyo magulo din ang sulat ni Audrey dito, pero pinilit nya pa ding basahin. Dear Beatrix, It's been 10 years now. Dawn has been a very good boy, if you could only see him now... i bet he'll make you so proud. Also, i wanted to thank you again for giving me this opportunity to become a mother, you knew i always wanted to have a son or a daughter despite my condition. Thank you that you trusted Dawn to me. Even though you're up there in heaven now, i still wish happiness for you. And also, always remember to look out for Dawn up there, okay?

Nagkikita lang kami kapag may misyon at kapag pupunta ng isla. Hindi rin kami nag-uusap gamit ang cellphone o kahit anong means of communication. May pinapadalang secured email sa amin para sa mga misyon namin kung saan naroon na lahat ang kailangang gawin, mga plano, assigned areas, target, location, at duration ng misyon. Kapag bubuksan namin ang email na iyon ay kailangan naming suutin ang contact lense na nag-da-d******d ng mga file. Kapag nabuksan na namin ang email na iyon, mag-o-auto delete iyon at hindi madi-detect ang IP address na iyon. Kaya walang maiiwang trace na pito kaming nagtatrabaho sa iisang misyon. Walang ebidensyang mahahanap. Walang lead. Wala kahit ano.

Si Elena lang ang nanatiling tahimik habang patuloy na kumakain, paminsan-minsang tumitingin sa akin na tila sinusuri ako. "By the way," dagdag ni Samantha, "The high command finalized the post-mission timeline this morning. Wrapping up na lang ang natitirang relief operations ngayong linggo. After that, the civilian medical team will be cleared for extraction back to Philippines." Natigil ako sa pagkain nang marinig ko 'yon. Ito na naman. The very topic I'd been trying to avoid, the one that had been draining my energy all day.

Napabuntong-hininga si Alexander. Parang doon lamang siya muling nakahinga. Habang dinadala ng security ang nahuling salarin... May nahulog na maliit na communication device mula sa bulsa nito. Pinulot iyon ni Monica. Biglang umilaw ang screen. May pumasok na mensahe. > MISSION FAILED. Kasunod nito ay isa pang mensahe. > Proceed to Phase Two. Nanlamig ang lahat.

"It's okay." "We're taking you home." Ilang minuto lamang ang lumipas. Muling tumunog ang communication device ni Don Zetro. "Boss." "Mission accomplished." "The child has been rescued safely." "Both suspects are in custody." "None of our personnel or the child was injured." Napapikit si Don Zetro at napabuntong-hininga. "Good work." "Coordinate with the responding authorities and make sure the child is brought safely back to his family."

Kinuha ko ang aking cellphone sa aking handbag at nagtipa ng mensahe. "Mission Accomplished."

Agad niyang inulat ito sa quarters ng misyon. "Target is dead, over! Request response to follow up sa ride on tandem na pareho ang helmet sakay ng isang pulang motor. Notify the checkpoints! Over!" pag uulat naman ni Agent Alex sa quarter na hingal na hingal pa. "Copy, over! Request. Response team to flow the new targets over!" tugon naman ng transmission mula sa quarters. Huli na ng dumating ang mga pulis ng PNP na back up at response team ng misyon. Nang makitang walang buhay ang target sa harapan, sa pagkakataong iyon, alam ni Agent Alex na palpak ang kanyang misyon.

tamad na sagot ni Allistair dito. Pagdating nila sa pinakang hallway ay naghiwalay na silang dalawa at pumasok sa loob ng kwarto ng target nila. Matapos ang limang minuto ay sabay na lumabas ang kambal na malaki ang ngisi sa mga labi. Nang magkasalubong sila ay nag apir pa ang mga ito. “Mission success.” sabi nila at dumeretso pababa. “Oh? Nasaan na ang mga Kuya at Ate niyo?”