Novel & Cerita Motivational Quotes For Myself

Sa simpleng pag-aaral, sa simpleng pagkanta, at sa pakikinig sa sarili ko—nahanap ko ang peace na matagal kong hinanap sa maling paraan noon. Isang araw, habang nasa library ako, nakatanggap ako ng message sa phone ko. [Mama ]: Proud of you, anak. Keep going. ☕ Napangiti ako. At sa text na ‘yon, parang naging buo ang araw ko. Parang sapat na ulit ang isang simpleng salita galing sa magulang ko para manatili akong motivated.

Naayos ko pa ang sarili ko para sa amin ng anak ko. Nangiti na lang ako ng habang nag-aantay ng jeep. Life without him is odd but I need to be strong and make my own life. Dapat ko matutunan na kaya ko tumayo sa sarili ko paa like my motto before I met him. Stand confidently without using other people to be success. I stand alone like Jaziah. Mas lalo ako na inspire sa batang iyon na gumawa ng sariling pangalan na pinaghirapan ko lang.

Ngumiti ako sa kanila bago nagpatuloy sa paglalakad. I delivered my message well. Nangingilid ang luha ko habang nakatingin sa mga taong pinipigilan ang pagluha sa madamdamin kong speech. "And for my one and only strength and inspiration, thank you for coming into my life. You made me stronger and braver. I was doubting myself if I can take care of you but now you're growing fast..." Tumingin ako sa anak ko na kinakaway ni Vincent sa akin.

My main goal was to work, give back to my mother, travel with her everywhere, and create a life for her—away from being controlled. Bigla ko na namang naalala iyong quotes na binasa ni Nathaniel sa may Pahangin cafe. “Pero hindi ba’t mas masaya kung kahit kaunti ay may romance naman sa buhay mo.” Wika ni mommy, at sa hindi ko maintindihang dahilan ay biglang nagpopped-up sa utak ko ang mukha ni Nathaniel na nakatingin sa akin. Ipinilig ko ang aking ulo, tiningnan ako ng dalawa na parang naguguluhan sa aking ginawa.

Lagi mong tandaan kong bakit ka andito its for your Mom's health. "Tama.. Pakatatag ka lang Asha" I said to myself just to motivate me.

He gave me a tissue box but it's all useless because I can't even wipe my own tears. "Ma'am mag stop over po kaya tayo? Bibili lang akong tubig—" "N-No…" I quicky shook my head. "Kailangan ko na pong makauwi eh, baka hinihintay na po ako ng Mama ko…" He nodded. Mukhang naiintindihan naman ako. Paminsan-minsan ay binibigyan nya ako ng mga motivational words para siguro subukang pawiin ang nararamdaman ko pero kahit isa yata sa mga iyon ay walang papawi sa nararamdaman ko.

Niyakap niya ang kaniyang sariling mga tuhod habang nakatitig sa bintana kung saan unti-unti na namang nagbubukas ang mga ilaw ng siyudad. "Kailangan kong maging matatag. Para sa akin ito. Para sa career ko. Para sa hinaharap ko," bulong niya, sinusubukang palakasin ang kaniyang sariling loob. "Hindi ako pwedeng sumuko ngayon na nandito na ako sa tapat ng pintuan ng tagumpay."

Mahigit isang libo yata ang mga files na kailangan kong i-arrange from A to Z. Napahilamos na lamang ako sa sarili kong mukha. “Kesa naman makulong ka sa presinto, diba?” tanong ko sa sarili ko. Isang paraan ng pag-motivate na tapusin na ang lahat ng ito.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”