Moving Forward In Tagalog Novels & Stories

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

‎Napangiti ang matanda. ‎Pagod. ‎Wasak. ‎“Some sins don’t deserve escape.” ‎Bago pa kami makapagsalita— ‎biglang may malakas na yabag mula sa itaas. ‎Papalapit. ‎Mabilis. ‎“GO!” sigaw niya. ‎At doon kami tumakbo. ‎Makitid ang lagusan. ‎Halos wala kaming makita kundi ang ilaw ‎mula sa emergency lamps.

nakangiti kong wika sa kanya. "Well, hindi na natin maibabalik pa ang mga nangyari na kaya no choice tayo kundi ang mag move forward. Teka, uupo na lang ba tayo dito? Let's go....shopping tayo. Taya ko." nakangiti niyang sagot sa akin

AKI "Tama na, ayoko na!" Agad akong nagmulat ng mata ko saka umupo galing sa pagkakahiga. Hingal na hingal at pawis na pawis. Nanginginig ang mga tuhod ko ganun din ang mga kamay ko.

sabi pa nya sa mga ito Patuloy silang naglakad hanggang sa nagsalita si adelina "tayo ay mag pahinga muna mahal kong asawa ako ay napapagod na, wika neto habang huminto sa paglalakad . "sige tayo ay mag pahinga muna sa punong yaun" sagot ni macario sabay turo sa isang malaking puno ng mangga . "sige mahal ngunit maari bang ikaw na muna ang bumuhat sa ating anak ?ang aking braso pakiramdam ko tila mapuputol "sabi pa nya rito

Language to Language. "Sige na, Sige na. Aalis na tayo! Pupunta na tayo!" mabilis naman silang kumilos at agad akong sinunod. Wala pang ilang sigundo nang makarating kami sa destinasyon na pupuntahan talaga namin.

Isa siyang halimaw na marunong ngumiti, at bawat galaw niya ay parang chess move na matagal nang pinag-isipan. Huminga ako nang malalim. Naalala ko ang tatay ko—kung paanong kahit sa maliit naming bahay, palagi siyang may plano. “Laura,” sabi niya noon, “kung gusto mong manalo, huwag kang tumakbo palayo. Gamitin mo ang isip mo hanggang siya mismo ang kusang lumayo.” At doon ako natauhan. Hindi ko kailangan tumakas.

“Kung bumalik tayo, alam na nila kung saan tayo manggagaling. Mas madali tayong mahuhuli.” Tumango si Alessandro. “She’s right. We move forward — quietly.” Nagpatuloy kami, mas mabagal ngayon, bawat hakbang sinusukat. Ang hangin ay lalong lumamig, parang may humihigop ng init mula sa balat namin.