Moving Forward In Tagalog Novels & Stories

nahihiya kong sabi "no bigat para sa'yo then maglalakad pa tayo punta sa building baka hindi mo kayanin since i isang building lang din naman tayo ako na munang bahala dito hanggang sa makarating ka sa floor mo" hindi na niya hindi na niya ako inantay pang maka sagot dahil nauna na siyang maglakad sa akin

WARNING ⚠️ Medyo SPG sa dulo⚠️ "Gising na s'ya mamaya, Boss. Anong plano sa kanya?" Iyan agad ang narinig ko. Agad akong nagmulat ng mata, mabilis na dumaloy sa sistema ko ng wala akong makita kun'di puro itim. Pinakiramdaman ko ang aking kinalalagyan. Nakapiring. Tama, nakapiring ako, may busal ang bibig, nakatali ang kamay at paa. Sinubukan kong sumigaw ngunit nahihirapan talaga ako.

May nakita akong isang note, kinuha ko 'yon at binasa. Good morning! Eat your breakfast before you go to work. Ily. Natigil ang pagbasa ko sa 'Ily' na nakalagay. Anong meaning nito? I love you? I like you? Napanguso ako dahil umaasa na naman ako.

mahina niyang sagot. "Good. Because I don't want you to look back again once we leave," Myca started the engine. "It's not easy, Myca," she argued a little. Pati ba paglingon hindi na pwede? "Hope," her friend said. "Paano ka magmo-move on kung lagi kang bumabalik dito? Patahimikin mo na si Rain!" "It's not like I don't get to pass here whenever I go to the city-"

sabi ko sakaniya habang tinitingnan ang ATM ko. "Nako, maraming salamat talaga anak hulog ka ng langit sa'min!" nginitian ko nalang siya at nagpaalam na sakaniya dahil sa inaantok na rin ako. I am planning to buy a house and lot in Manila, I don't want Tita and Mama stay there for long. After my contract here, I will go home immediately and build my dream house, napangiti ako sa naiisip ko dahil malapit ko nang makamit ang pangarap ko.

'Let go of who you were. Love who you are. Look forward to who you'll become.' -UNKNOWN *** REALIZED. REI ZAX' POV: Sa aming paglalakad narating namin ang pwesto kanina ng mga kabataan. May bricks din tulad ng sinampahan namin bago kami pumunta sa mismong dagat. Nakahawak ang aking kamay sa kamay din ni Laishia habang nakadako ang aming paningin sa bundok at dagat.

Naiinis kong saad. Matapos kong bitawan ang mga salitang 'yon ay naglakad na'ko palabas ng OR. Agad kong hinugasan ang mga kamay at naglakad papuntang locker para magbihis. Hindi ko namalayan na habang naglalakad ako ay panay na rin 'yong pagtulo ng luha ko. Pinahid ko naman kaagad 'yon.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Kahilingan Madali ang bawat hakbang papunta sa kamahalan. Bakit napakabilis naman maglakad ng mga 'to? "Kamahalan, maari ka bang makausap nang saglit?" Tumigil siya sandali at tumingin sa akin. Inarko niya ang kilay sa astang pagtatanong. Babanggitin ko na sana ang nais kong sabihin nang biglang inagaw ang atensyon niya ng isang kawal na nagmamadaling lumapit sa pwesto namin.