Moving Forward In Tagalog Novels & Stories

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Isa siyang halimaw na marunong ngumiti, at bawat galaw niya ay parang chess move na matagal nang pinag-isipan. Huminga ako nang malalim. Naalala ko ang tatay ko—kung paanong kahit sa maliit naming bahay, palagi siyang may plano. “Laura,” sabi niya noon, “kung gusto mong manalo, huwag kang tumakbo palayo. Gamitin mo ang isip mo hanggang siya mismo ang kusang lumayo.” At doon ako natauhan. Hindi ko kailangan tumakas.

paniniguro niyang sabi at sa huling pagkakataon ay muli niya akong hinalikan nang mariin bago tuluyang binitawan ang aking mga kamay at sumakay sa eroplano. Bago tuluyang isara ang pinto ng eroplano ay nilingon niya ako saka niya ako binigyan ng isang matamis na ngiti hanggang sa hindi ko na ito makita at lumipad na papalayo ang eroplanong sinasaktan nila. Habang patuloy na pinagmamasdan ang eroplano na unti-unting nawawala sa aking paningin ay tuluyan ng nadurog ang aking puso. Kumawala na ang mga luha sa aking mga mata na pilit kong pinipigilan. Sobrang sakit na nakikita kong nawawala siya sa aking paningin kaya tumalikod na ako at nagsimula na maglakad paalis ng kampo. Ngunit isang malaka

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

saad ni PO3 Abarientos. Napatayo si Lemuel sa kanyang pagkakaupo sabay hampas ng dalawa niyang kamay sa ibabaw ng kanyang mesa. “Kung hindi nila tayo tutulungan wala tayong magagawa kung ‘di ang kumilos mag-isa,” mariin nitong saad at nagsimulang maglakad. “Tara na, bata. May mamanmanan tayo.”

"Can you just stop flirting at me? Hindi ka funny." "Sigurado kang hindi ka natutuwa?" Awtomatikong tumaas ang kilay ko nang magsalita siya ng Tagalog. He's still sounds awkward speaking it but he improved. "Hindi," sagot ko. He let out a soft chuckle. "Suit yourself, sweetheart."

"Sumama ka sa 'kin." Pagak siyang tumawa kahit walang tigil ang pag-agos ng luha niya. "Kasal na ako kay Mael. Sa kanya na mapupunta ang mana," patuyang sabi niya dito. Bumakas ang pagkabigla sa mukha nito. "So, alam mo na pala?" naging blangko ang mukha nito. "O-Oo "

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

wila niyang muli. Napatingin ako sa mga nagsasanay at nakitaan ko naman ng pagbabago ang kanilang mga galaw, mas lumakas at bumilis. "Malapit na ang ating pagsalakay, sa lagay na ito ay nakikita kong magwawagi tayo," wika ko. "Wag ka pa ring pakasisiguro."

Ni hindi niya ako nagawang halikan sa pisngi. “Get ready. Faster!” utos niya sa akin. “Huh? Ano ang nangyayari?” tanong ko sa kaniya. “Just do what I say. Move faster. Get your bag. We’re leaving.” Natataranta na kinuha ko ang backpack. Hindi ko alam kung saan kami patungo at lalong hindi ko alam kung ano ang dahilan ng pagmamadali ni Lance. Nang tumakbo siya ay tumakbo rin ako. Nang sumakay siya ng sasakyan ay sumakay din ako. Parang robot na wala akong ginawa kung hindi ang maging sunod-sunuran lang kahit sa isip ko ay maraming katanungan.